Jak Rosję Szkoci trzymali za… gardło

Czas podsumować szkocki wątek w Rosji. Pamiętacie jak pisałem o szkockim potopie w Rzplitej? Otóż, tak się składa, iż po roku 1648 słynna sieć szkockich bractw w Polszcze (które przyjmowały w swe szeregi wszystkich swoich rodaków, tylko nie katolików…) szybko rozpłynęła sie w tzw. mroku historii. Trzeba przy tym pamiętać, że w „naszych” okolicach, Szkoci wówczas to nie tylko najemni żołnierze, ale może nawet przede wszystkim imperialni kupcy, czyli wytrawni wywiadowcy zarazem.

Jest kilka postaci, które dobrze ilustrują ów „przejściowy” okres Szkotów w tej części Europy – wpierw mamy Camerona (zwanego swojsko Krzywonosem) u Chmielnickiego, potem sławny klan Bruce osiedlający się w Rosji w 1649, no i wreszcie przesławnego Patryka Gordona, który wprawdzie wzruszył sie w Krośnie na pogrzebie swego słynnego katolickiego rodaka, ale:

„Po zawarciu rozejmu opuścił polskie wojska i zamierzał się zaciągnąć do armii austriackiej, ale uległ namowom ambasadora rosyjskiego Leontiewa i wstąpił w 1661 [roku koronacji Karola II i przygotowania II polskiej wojny domowej…] w stopniu majora do armii carskiej, mimo że o Polsce miał pochlebną opinię (zapisek w dzienniku, 1659: od dawna uważam, że cudzoziemcy mają w Polsce przepiękne życie i że porządny człowiek szybko uzyskuje możliwości zrobienia kariery (oraz): wierzyłem, że moje wyznanie, znajomość języków, szczególnie łaciny, i godność szlachecka będą niemałą pomocą wśród narodu, gdzie wykształcenie, szlachectwo i prawość otwierają drogę ku wielkim zaszczytom i sukcesom.)”… jego obszerne dzienniki, nigdy nie zostały przetłumaczone na polski.”

To właśnie ów Gordon otwiera nowy rozdział szkockiej i zarazem imperialnej polityki – to Rosja staje się głównym przedmiotem jej zainteresowania, z tym że metoda jej uprawiania jest już inna. To nie sieć kupiecka odgrywa w tym największą rolę, ale sieć „medyczna”, która oprócz części wywiadowczej (te brytyjskie apteki w każdym mieście Rosji…), daje bezpośrednią kontrolę nad tzw. samodzierżawiem [ha, ha]… A podstawę „merytoryczną” dało tzw. szkockie oświecenie, nie istniejące w polskiej wiki:

By the 17th century, Scotland had five universities, compared with England’s two. … Robert Sibbald (1641–1722) was appointed as the first Professor of Medicine at Edinburgh, and he co-founded the Royal College of Physicians of Edinburgh in 1681. These developments helped the universities to become major centres of medical education and would put Scotland at the forefront of new thinking. By the end of the century, the University of Edinburgh’s Medical School was arguably one of the leading centres of science in Europe, boasting such names as the anatomist Alexander Monro (secundus), the chemists William Cullen and Joseph Black, and the natural historian John Walker. By the 18th century, access to Scottish universities was probably more open than in contemporary England, Germany or France. Attendance was less expensive and the student body more socially representative. In the eighteenth century Scotland reaped the intellectual benefits of this system.

Uporządkujmy zatem działalność szkockich medyków na carskim dworze:

  • w 1704 szkocki mason Robert Erskine zostaje osobistym lekarzem Piotra I, a w 1716 jego głównym doradcą…
  • w 1718-35 mamy interludium, kiedy to naczelnymi, carskimi medykami byli niejaki Laurentius Blumentrost oraz holenderski mennonita Nicolaas Bidloo**
  • w 1736, wraz z przybyciem dr. Jamesa Mounsey, Szkoci powoli odzyskują „inicjatywę” – Mounsey zostaje osobistym medykiem carycy Elżbiety*** i wprawdzie w 1762, po zamordowaniu Piotra III, musiał ponoć uciekać do Szkocji, ale wcześniej zdążył ściągnąć swojego ziomka (!) dr. Matthew Halidaya, już w 1756 [NB. w 1764 ginie Iwan VI…].
  • w 1776 inny zaproszony przez Mounsey’a ziomek, dr John Rogerson zostaje kolejnym szkockim a osobistym lekarzem Katarzyny II i w 1796 to właśnie on wystawia jej akt zgonu…
  • z kolei ów Rogerson (Rosję opuszcza dopiero w 1816) ściąga tam słynnego sir Jamesa Wylie, który w 1799 zostaje osobistym lekarzem Pawła I, a do pomocy ma na dokładkę dr. Johna Grieve – po zamordowaniu cara w 1801, Wylie nigdzie już uciekać nie musi, mimo że wystawia „fałszywy” akt zgonu… „In 1841 he was promoted to the rank of Actual Privy Councilor
  • w 1803 zaproszenie dostaje sir Alexander Crichton i zostaje osobistym medykiem cara Aleksandra (do 1819);  a do pomocy ma na dokładkę dr. Matthew Guthrie.

__

**) https://pl.wikipedia.org/wiki/Ernest_Jan_Biron

***) „He was then suddenly summoned to St Petersburg and ‘without my desire or inclination’ was appointed on 29 September/10 October 1760 body-physician to the empress with the rank of state counsellor. He attended her for a little over a year and was one of the three physicians to sign her death certificate. Peter III, by a decree of 20/31 January 1762, only increased Mounsey’s glory by raising him to the rank of privy counsellor and giving him the offices of archiater and body-physician – offices which, as Mounsey assures his correspondent, were not always automatically granted to the same person. … During his short term as archiater he compiled important legislation affecting the status and duties of medical personnel, which Peter III signed and the Senate ratified.

… Mounsey frequently sent him specimens of rocks and minerals and consignments of seeds.” Among the latter were seeds of the ‘true’ rhubarb, Rheum palmatum, dispatched to Baker in 1761. A year later, Mounsey brought seeds for Sir Alexander Dick, President of the Royal College of Physicians of Edinburgh, of which he was made an honorary fellow on 2. November 1762. Seeds were given also to Professor John Hope, who successfully planted them in the Royal Botanical Gardens in Edinburgh; Hope subsequently sent an engraving of the plant and a report, acknowledging Mounsey’s involvement, to the Royal Society, which was published in 1765 in its Phil. Transactions. The history of British interest in acquiring medicinal rhubarb from Tibet, Mongolia and China via Russia (which had a virtual monopoly in the rhubarb trade until 1782) and in cultivating it here is fascinating and complex. It involved not only Mounsey, to be sure, but other Britons in Russia, such as John Bell, as well as leading British botaniscs and gardeners. Nonetheless, the award of a gold medal by the Royal Society for the Encouragment of Arts on 17 January 1770 consolidated for his own time and for posterity the role and reputation of ‘Rhubarb’ Mounsey.”

 

 

 

 

Reklamy

3 myśli na temat “Jak Rosję Szkoci trzymali za… gardło”

  1. „Through the recommendation of James I he was appointed one of the physicians to the Tsar Michael I of Russia. He remained in Russia for about fourteen years, principally at Moscow. There he wrote his Fasciculus Chemicus, a collection of writings on alchemy.

    Returning to England upon the death of his wife in 1637, Dee became physician to King Charles I. Upon his retirement Arthur Dee resided in Norwich, where he became a friend of Sir Thomas Browne…

    In the early 20th century Rasputin stole a number of Arthur Dee’s translations of his father’s writings into Russian. They were later reclaimed by the Romanov family and returned to the Imperial Library in Moscow.”

    https://en.wikipedia.org/wiki/Arthur_Dee

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s