Jak Imperium wojną się żywiło, a Polska popuszczała pasa

Fantastyczna propaganda imperialna zwykła przedstawiać Anglików jako „cool” dżentelmenów co to „o pieniądzach nie rozmawiają”, piją dużo herbaty i bardzo lubią sport. No, i generalnie są nastawieni pokojowo, myślą co najwyżej o szerzeniu cywilizacji i postępu naukowego…

A było zupełnie inaczej – doktryna imperialna to doktryna wojny, grabieży i kolonialnego wyzysku, także tu, w Europie. Francja, która próbowała się temu przeciwstawić zbankrutowała, co z kolei spowodowało wybuch rewolucji, pomimo że podatki francuskie były niższe od brytyjskich… W obciążeniu podatkowym na zbrojenia, jedynie Prusy dorównywały Imperium, a Hiszpania uratowała się wtedy przed bankructwem dzięki srebru z Ameryki, ale nie wystarczyło to na długo.

Imperium brytyjskie po prostu zarabiało na wojnie, tzn. miało gospodarkę nastawioną na permanentną wojnę – praktycznie cały rozwój przemysłowy był na tym oparty, i tak planowany*:

From 1700 to 1850, Britain was involved in 137 wars or rebellions. Apart from losing the American War of Independence, it was generally successful in warfare, and was especially successful in financing its military commitments. France and Spain, by contrast, went bankrupt. Britain maintained a relatively large and expensive Royal Navy, along with a small standing army. When the need arose for soldiers it hired mercenaries or financed allies who fielded armies. The rising costs of warfare forced a shift in government financing from the income from royal agricultural estates and special imposts and taxes to reliance on customs and excise taxes and, after 1790, an income tax. Working with bankers in the City, the government raised large loans during wartime and paid them off in peacetime. The rise in taxes amounted to 20% of national income, but the private sector benefited from the increase in economic growth. The demand for war supplies stimulated the industrial sector, particularly naval supplies, munitions and textiles, which gave Britain an advantage in international trade during the postwar years.”

Wojennym motorem napędowym stała się tzw. rewolucja przemysłowa, a ów wyzysk kolonialny dotyczył także Polski:

Czasy saskie na ziemiach polskich to czasy pokoju, słabego państwa i niskich podatków. Obciążenia podatkowe w Polsce były sześciokrotnie mniejsze niż w sąsiednich Prusach i Rosji, 12-krotnie – niż w Austrii, i aż ponad 30-krotnie mniejsze niż w Anglii czy Niederlandach. Sytuacja ta sprzyjała bogaceniu się magnaterii i części szlachty, w ślad za tym następował rozwoju konsumpcji i otwarcia krajowego rynku, co wiązało się z rozkwitem handlu. Na koniunkturze korzystali głównie kupcy zagraniczni, choć na tej fali popytu rozwijały się znakomicie także interesy niektórych polskich kupców, szczególnie gdy były poparte talentem [ha, ha], jaki posiadał Piotr Tepper. …

Jego spółki pośredniczyły między wielkimi firmami zagranicznymi a arystokracją polską i zamożniejszą szlachtą, dostarczając jej rozmaitych przedmiotów zbytku, wyrabianych w Anglii, Francji, Niderlandach i w Niemczech. Towary te znajdowały ogromny popyt wśród sfer szlacheckich w Polsce. P. Tepper był jednym z pierwszych założycieli nowoczesnych domów handlowych w Warszawie. W jego wielkim, jak na ówczesne czasy, i dobrze usytuowanym przy ulicy Miodowej domu towarowym kupić można było praktycznie wszystko – od angielskich powozów, artykułów do urządzania domów aż po papier listowy, szpilki czy luksusową żywność, np. angielskie piwo.”

„British exports soared from ₤6.5 million in 1700, to ₤14.7 million in 1760 and ₤43.2 million in 1800.” Jednak koszta wojen tak rosły, iż trzeba było czasami użyć nadzwyczajnych metod, takich jak wyprzedaż Polski, zwana rozbiorami – ale to temat na osobne notki…

Koszt wojny siedmioletniej wynosił wówczas 161 mln funtów, czyli dzisiaj kilkadziesiąt miliardów euro (BEZ poprawki na populację i GDP), ale już koszt przegranej wojny o niepodległość USA to 236 mln £, a wojen napoleońskich astronomiczne 1,658 mln £ (czyli dzisiaj około 500 mld euro, bez poprawek)!!

In 1815, at the end of the Napoleonic Wars, British government debt reached a peak of £1 billion (that was more than 200% of GDP)”. Ktoś musiał za to zapłacić…

W końcu, brytyjskie Imperium jak wiadomo padło na skutek dwóch wojen światowych w XX wieku – koszt tej drugiej to dla UK około 120 mld dolarów w 1945** (czyli prawie 2 biliony $ dzisiaj), a dług wobec nowego Imperium światowego UK spłacało aż do 2006 roku [„The loan was made subject to conditions, the most damaging of which was the convertibility of sterling. Though not the intention [ha, ha], the effect of convertibility was to worsen British post-war economic problems. International sterling balances became convertible one year after the loan was ratified, on 15 July 1947. Within a month, nations with sterling balances (e.g. pounds which they had earned from buying British exports, and which they were now permitted to sell to Britain in exchange for dollars) had drawn almost a billion dollars from British dollar reserves, forcing the British government to suspend convertibility and to begin immediate drastic cuts in domestic and overseas expenditure. The rapid loss of dollar reserves also highlighted the weakness of sterling, which was duly devalued in 1949 from $4.02 to $2.80.], ale teraz mamy już nowe otwarcie…

___

*) W 1695, Charles Davenant napisał: “but now the whole art of war is in a manner reduced to money; and nowadays that prince who can best find money to feed, clothes, and pay his army, not he that has the most valiant troops is surest of success and conquest.”

The Bank of England Act, 1694:

An Act for granting to their Majesties several rates and duties upon tunnage of ships and vessels and upon Beer, Ale, and other liquors: for Securing certain recompenses and advantages in the said Act mentioned, to such persons as shall voluntarily advance the sum of 1.5 million pounds towards carrying on the War against France. [Zebrano je w 12 dni!]

**) „Tacit repayment of Lend-Lease by the British was made in the form of several valuable technologies, including those related to radar, sonar, jet engines, antitank weaponry, rockets, superchargers, gyroscopic gunsights, submarine detection, self-sealing fuel tanks, and plastic explosives as well as the British contribution to the Manhattan Project. Many of these were transferred by the Tizard Mission. The official historian of the Office of Scientific Research and Development, James Phinney Baxter III, wrote: „When the members of the Tizard Mission brought the cavity magnetron to America in 1940, they carried the most valuable cargo ever brought to our shores.” ”

PS. „He operated first as a textile merchant in Manchester, England, then from 1804 he began to deal on the London stock exchange in financial instruments such as foreign bills and government securities.

From 1809 Rothschild began to deal in gold bullion, and developed this as a cornerstone of his business. From 1811 on, in negotiation with Commissary-General John Charles Herries, he undertook to transfer money to pay Wellington’s troops, on campaign in Portugal and Spain against Napoleon, and later to make subsidy payments to British allies when these organized new troops after Napoleon’s disastrous Russian campaign.

In 1818 he arranged a £5 million loan to the Prussian government and the issuing of bonds for government loans formed a mainstay of his bank’s business. He gained a position of such power in the City of London that by 1825–1826 he was able to supply enough coin to the Bank of England to enable it to avert a liquidity crisis.***

In 1824 he founded the Alliance Assurance Company (now Royal & SunAlliance) with Moses Montefiore. In 1830 he funded, along with other notable bankers, the country of Belgium, which had just gained independence and was looking for investors. He loaned them upwards of 3 million Belgian Franks. In 1835 he secured a contract with the Spanish Government giving him the rights to the Almadén mines in southern Spain, effectively gaining a European mercury monopoly.”

***) Niewątpliwie, ową płynność zachował dzięki swoim wspaniałym braciom, tak użytecznie rozlokowanym…

 

Reklamy

8 myśli na temat “Jak Imperium wojną się żywiło, a Polska popuszczała pasa”

  1. „Z ogólnej liczby 3303 wyprodukowanych P-63, aż 2397 maszyn wysłano do ZSRR w ramach pomocy Lend-Lease; w trakcie transportu utracono 21 z nich. O ile według „oficjalnej” historii Związku Radzieckiego znaczenie pomocy Lend-Lease jest marginalizowane, to w rzeczywistości zarówno Airacobry jak i Kingcobry świetnie sprawdziły się w taktycznych warunkach frontu wschodniego i P-63 z uwagi m.in. na uzbrojenie w działko, okazał się bardzo dobrym samolotem szturmowym, często wykorzystywanym do roli „niszczyciela czołgów”. Po zakończeniu wojny te P-63, które w dużej liczbie pozostały w służbie radzieckiej, otrzymały w kodzie NATO oznaczenie: „Fred”.”

    Polubienie

    1. „The loan was made subject to conditions, the most damaging of which was the convertibility of sterling. Though not the intention, the effect of convertibility was to worsen British post-war economic problems. International sterling balances became convertible one year after the loan was ratified, on 15 July 1947. Within a month, nations with sterling balances (e.g. pounds which they had earned from buying British exports, and which they were now permitted to sell to Britain in exchange for dollars) had drawn almost a billion dollars from British dollar reserves, forcing the British government to suspend convertibility and to begin immediate drastic cuts in domestic and overseas expenditure. The rapid loss of dollar reserves also highlighted the weakness of sterling, which was duly devalued in 1949 from $4.02 to $2.80.”

      Polubienie

  2. „In 1953, future President of France, Georges Pompidou, joined de Rothschild Frères and from 1956-1962 he served as general manager. In 1962, the Rothschild’s created Imétal (now named Imerys), an umbrella company for their considerable mining ventures. Headed by Guy de Rothschild, Imétal looked outward, investing in Great Britain and the United States, a move that put him on the December 20, 1963 cover of Time. In the 1960s, government reform of banking regulations ended the legal distinction between banques d’affaires and deposit banks and in 1967 de Rothschild Frères became Banque Rothschild, a limited-liability company.

    A part of the success of the bank that James Rothschild built was through the funding of loans to European governments. This sector of banking began to decline during the latter part of the 19th century following the introduction of new methods for government financing. By 1980, the Paris business employed about 2,000 people and had an annual turnover of 26 billion francs ($5 billion in the currency rates of 1980). But then the Paris business suffered a near death blow in 1981 when the Socialist government of François Mitterrand nationalized and renamed it Compagnie Européenne de Banque. In 1987 a successor company called Rothschild & Cie Banque was created by David René de Rothschild who was joined by his half-brother Edouard de Rothschild and cousin Eric de Rothschild. Capitalized at only $1 million and starting with just three employees, they soon built their tiny investment bank into a major competitor in France and continental Europe. In 2003, following the retirement of Sir Evelyn de Rothschild as head of N M Rothschild & Sons of London, the English and French firms merged into the Group Rothschild under the leadership of David René de Rothschild. In 2006, the French banking division expanded into Brussels, Belgium.”

    https://en.wikipedia.org/wiki/Rothschild_banking_family_of_France#Involvement_in_finance_and_industry

    Polubienie

  3. „Francja, która próbowała się temu przeciwstawić zbankrutowała, co z kolei spowodowało wybuch rewolucji, pomimo że podatki francuskie były niższe od brytyjskich… ”
    To jest przywilej władzy wyspiarskiej. Na wyspie łatwiej jest zaprowadzić tyranię i terror również ekonomiczny.
    Do rozwałki Francji przyczyniła się walnie zaraza fizjokratyzmu, fałszywa koncepcja ekonomiczna, wstrzyknięta przez Richarda Cantillon, oraz przekręty grandziarza i banity Johna Law, który został podsunięty jako główny kontroler finansów Ludwika XV. Jego prywatny bank wspierany przez Cantillona stał się centralnym bankiem francuskiego dworu. Law zakończył „karierę” „Bańką Mórz Południwych”, masowym drenażem francuskich portfeli w 1720 poprzez spekulacje na akcjach Kompanii Południowej. Fizjokraci zaimplantowani przez Cantillona jako główni planiści Ludwika XV doprowadzili do wzrostu cen zboża, chleba, do głodu i zamieszek, które w 1775 doszły do bram Wersalu. Preludium rewolucji.

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s