Ojciec Bonda, Jamesa Bonda

Twórca przygód Jamesa Bonda, czyli najskuteczniejszej akcji propagandowej Imperium (to był bardzo udany „kontratak” po ich Dnie/), był skazany na sukces.

Ian Lancaster Fleming urodził się 28 maja 1908 w szkockiej rodzinie bankierskiej – jego ojcem był Valentine Fleming MP, a dziadkiem wielki finansista Robert Fleming, współzałożyciel Scottish American Investment Company oraz założyciel banku Robert Fleming & Co. Winston Churchill był dobrym kolegą ojca Iana, a jego babka była przyjaciółką królowej Marii. Z kolei, jego matka, Evelyn_St._Croix_Fleming, po prostu „znała wszystkich”.

Po zakończeniu edukacji w Eton i Sandhurst Ian bez powodzenia próbował się dostać do Foreign Office i w efekcie zaczął pracować jako dziennikarz Agencji Reutera, a potem jako broker giełdowy. W 1939 zaczął romansować ze swoją przyszłą żoną Anną_Charteris, wtedy małżonką barona O’Neill, a w przededniu II wojny światowej został powołany na osobistego adiutanta wiceadmirała Johna Godfreya, szefa British Department of Naval Intelligence. Wygląda na to, że wszystkie posady Iana „wychodziła” mu jego matka… która zmarła dwa tygodnie przed nim.

Pierwowzór M.   – Na rozkaz admirała, Fleming objął dowództwo Operacji Goldeneye od 1941 do 1942; Goldeneye była ew. operacją utrzymania siatek wywiadowczych w Hiszpanii na wypadek niemieckiego przejęcia terytorium. Potem, m.in. zasiadał w komitecie, który wybierał cele dla jednostki T-Force i umieszczał je w „czarnych książkach”, które były wydawane oficerom jednostki. Pamiętacie Operację Alsos w 1944? Vide 1941-czyli-spotkanie-na-szczycie/.

Screenshot 2020-04-05 at 11.04.44.png16 sierpnia 1952, w stopniu komandora podporucznika (odp. majorowi na lądzie),  Fleming definitywnie „przeszedł do cywila”. I od razu wziął się za pisanie, ale jeszcze w marcu owego roku ożenił się w końcu z Anną, z którą to przez wszystkie te lata zawzięcie romansował. Jeszcze wcześniej, bo w 1946 kupił posiadłość na Jamajce – nomenomen en.wikipedia.org/Goldeneye_(estate). Posiadłość ta zaraz stała się bardzo popularna – gościli tam choćby urzędujący premier Eden z małżonką, czy Graham Greene, Katherine Hepburn itp. No i wreszcie, 13 kwietnia 1953 w Casino Royale narodził się Bond, James Bond.

Owa Anna Charteris to był nie byle kto – przyjaźniła się nie tylko z największymi tuzami literatury angielskiej, z E. Waugh na czele (a książki Fleminga przytomnie nazywała „pornografią”), ale także z bardzo ważnymi politykami – np. szef ówczesnej opozycji, Hugh_Gaitskell, został jej kochankiem. Ale to Fleming wcześniej poznał na Jamajce swoją żydowską muzę – w 1956 Blanche_Blackwell, dziedziczka fortuny rodu Lindo (oraz Crosse&Blackwell), została jego kochanką** – jej syn, Chris, to założyciel Island Records.

A największą promocję zrobił Flemingowi w 1961 (na rok przed premierą Dr. No) sam prezydent John F. Kennedy, publicznie przyznając, że From Russia, with Love należy do jego 10 ulubionych książek. I tak to się plecie…

PS. John Profumo był (bardzo) bliskim znajomym Fleminga: brytyjski-liberalizm-w-działaniu-czyli-sławna-afera-profumo/ – czy to był taki sowiecki kontr-kontratak?

PPS. Inny agent-literat: roald-dahl-ten-zły-dziadek-dziecięcej-literatury/

____

**) Screenshot 2020-04-04 at 14.18.12.png

Izrael i bomby czyli syjoniści i Stalin

Już 8 lutego 1920 Winston Churchill publikuje w Sunday Herald (Londyn) artykuł pod znamiennym tytułem – Syjonizm vs Bolszewizm, patrz Zionism_versus_Bolshevism. Trzeba bardzo dobrego rozeznania, aby ten wszechświatowy konflikt tak wcześnie zidentyfikować jako w gruncie rzeczy (pozorną) sprzeczkę wewnątrz-żydowską*. Być może był to tylko „przejaw” (za)kończenia pierwszych, bardzo poważnych negocjacji z Londynem ws. Izraela vide pl.wikipedia.org/Konferencja_w_San_Remo. Sprawy się jednak mocno skomplikowały, kiedy sowieckie stery przejął Józef Stalin.

W efekcie „wyścig atomowy” odegrał w tej geopolityce bardzo ważną, jeśli nie decydującą rolę. Stalin dzięki broni jądrowej chciał się wybić na pełną samodzielność (zabicie Trockiego w 1940 było końcem aktu przedostatniego), a to Żydzi mieli kluczowe karty w tej rozgrywce. Warto się przypatrzeć sekwencji dat.

1935: Stalin robi wielką czystkę w Kominternie, u siebie zaczął rok wcześniej – do piachu idzie duża frakcja żydokomuny – trockiści itp. Beria staje się jednym z najbardziej zaufanych ludzi Stalina.

1939: „Wyścig atomowy” wchodzi w decydującą fazę – bomba będzie możliwa, pytanie tylko kiedy… Użytecznego idiotę oskarżono o niesprawiedliwe aresztowania, odsunięto, a w kwietniu 1939 aresztowano i następnie, po brutalnym śledztwie, zabito. Miejsce Jeżowa jako Ludowego Komisarza Spraw Wewnętrznych i szefa NKWD zajął Beria.

Brytyjska czkawka: en.wikipedia.org/White_Paper_of_1939 – David Ben-Gurion declared, „We will fight the White Paper as if there is no war, and fight the war as if there is no White Paper.”[27]

1941: Churchill oficjalnie uruchamia brytyjski program broni jądrowych, a Beria zostaje członkiem Państwowego Komitetu Obrony CCCP (przewodniczącym był oczywiście Stalin), czyli faktycznego, wojennego rządu sowieckiego.

1942: Roosevelt oficjalnie uruchamia amerykański program broni jądrowych, ale nie wie ani, że w tym samym roku Beria staje na czele sowieckiego programu broni jądrowych ani, że projekt Manhattan, który kosztował USA bilion dolarów wedle dzisiejszego PKB, pracuje pełną parą także dla Sowietów…

Beria uruchamia na terenie USA działanie Żydowskiego_Komitetu_Antyfaszystowskiego (JAK), który w 1941 sam założył  – mami Żydów powstaniem sowieckiej republiki żydowskiej.**

1944: Stalin prze na Zachód, gra idzie także o niemieckie zagłębie rudy uranu.

1945: Amerykanie odpalają pierwsze bomby i dzięki Guzence palą dużą część agentów GRU; jest jednak za późno – Sowieci już mają większość planów i technologii. Wypadki nabierają rozpędu…

1946: Władza Berii słabnie – w styczniu rezygnuje z kierowania NKWD, a jego następca nie jest jego człowiekiem – w listopadzie tego roku główny ideolog Michaił Susłow skierował do ścisłego kierownictwa partii memoriał w którym ocenił działanie JAK jako „syjonistyczne i nacjonalistyczne”; rusza pierwszy sowiecki reaktor, innymi słowy – rusza produkcja plutonu; sekretarz obrony USA, James Forrestal, zdecydowanie protestuje wobec planów podziału Palestyny.

1947: pl.wikipedia.org/Rezolucja_ONZ_nr_181; Stalin konsoliduje swoją władzę nad „nowymi prowincjami” – pl.wikipedia.org/Wybory w_Polsce_w_1947_roku;

Z kolei, Beria stoi za operacją Bocian, czyli szmuglem broni do Palestyny: pl.wikipedia.org/Operacja_Chasida + pl.wikipedia.org/Operacja_Balak + Arms_shipments_from_Czechoslovakia_to_Israel_1947–49.

1948: Żarty się kończą – 12 stycznia na rozkaz Stalina zamordowano w Mińsku przewodniczącego JAK Salomona Michoelsa (człowieka Berii…), a 21 listopada na posiedzeniu Biura Politycznego KC podjęto decyzję o rozwiązaniu JAK**; 14 maja – proklamacja niepodległości Izraela***; Stalin dalej konsoliduje, czyli Bolesław Bierut staje na czele PZPR; podobnie jest w okolicy: 7 czerwca – prezydent Czechosłowacji Edvard Beneš odmówił podpisania nowej konstytucji ustanawiającej w Czechosłowacji ustrój komunistyczny; 24 czerwca – blokada Berlina.

1949: 29 sierpnia – Stalin odpala pierwszą bombę; wcześniej Forrestal ląduje w wojskowym psychiatryku, a 22 maja wypada z okna owej lecznicy, vide izrael-czyli-amerykańska-psychuszka/, 2 listopada – urzędujący prezydent Harry Truman wygrywa wybory prezydenckie w USA.

….. pieredyszka …..

1952: Stalin vs syjoniści ciąg dalszy, czyli pl.wikipedia.org/Spisek_lekarzy_kremlowskich – w lutym 1953 w MGB nie pozostał ani jeden funkcjonariusz narodowości żydowskiej; z kolei, w czeskim procesie 22–27 listopada Rudolf_Slánský vel Salzmann został skazany na śmierć (podobnie jak 10 innych oskarżonych; 3 pozostałych dostało wyroki dożywocia) – 3 grudnia stracony przez powieszenie; Gábor_Péter was also a lover of Litzi Friedmann the future first wife of Kim Philby, a member of the Cambridge Five.

1953: Dwight Eisenhower został zaprzysiężony 20 stycznia, jego gabinet był pierwszym republikańskim rządem od czasów Hoovera (20 lat wcześniej).

W proteście przeciwko antyżydowskim posunięciom Moskwy członkowie syjonistyczno-nacjonalistycznego podziemia podłożyli 9 lutego bombę pod ambasadę sowiecką w Tel Awiwie. Trzy dni później Kreml zerwał stosunki dyplomatyczne z Izraelem. Do ponownego ich nawiązania doszło w lipcu.

Sprawa „spisku lekarzy” zakończyła się wraz z nagłą śmiercią Stalina 5 marca – zbiegiem okoliczności w dniu święta Purim… Beria triumfuje, ale na bardzo krótko.****

PS. 13 listopada 1951 Hejfec vel Kheifets został aresztowany w sprawie JAK, a 8 sierpnia 1952 został skazany przez sowiecki Sąd Najwyższy na 25 lat więzienia. W październiku sprawa została zweryfikowana – oskarżenia uzupełniono o terroryzm i udział w spisku w organach MGB. 2 lutego 1953 Hejfec został skazany na karę śmierci. Śledztwo zostało wznowione 23 kwietnia, a 28 grudnia został zwolniony z powodu braku dowodów przestępstwa i zrehabilitowany. Zmarł w 1984.

___

*) Najlepszy przykład to Albert Einstein – był w fantastycznych relacjach tak z komunistami jak z syjonistami, vide lepiej-być-źródłem-terroru-niż-jego-ofiarą/.

**) W 1942 wraz z Icykiem Feferem [został zamordowany 12 sierpnia 1952 w więzieniu na Łubiance] za aprobatą i pozwoleniem Stalina wyjechał na siedmiomiesięczną delegację do Anglii, Kanady, Meksyku i USA. Byli entuzjastycznie przyjmowani we wszystkich tych krajach – spotkali się z Albertem Einsteinem, wystąpili w Nowym Jorku przed 47 tysiącami Amerykanów. W efekcie ich wizyty Żydzi amerykańscy przekazali ZSRR środki na zakup 1000 samolotów, 500 czołgów, żywności i odzieży. Zginął na początku 1948 w Mińsku wepchnięty pod ciężarówkę przez agentów MGB. pl.wikipedia.org/Solomon_Michoels

pl.wikipedia.org/Stalinowski_proces_poetów_żydowskich + en.wikipedia.org/Stalin_and_antisemitism

***) Eleven minutes after midnight, the United States de facto recognized the State of Israel.[23] The Soviet Union was the first nation to fully recognize Israel de jure on 17 May 1948,[24] followed by Poland, Czechoslovakia, Yugoslavia, Ireland, and South Africa.

****) By the most likely account, Khrushchev prepared an elaborate ambush, convening a meeting of the Presidium on 26 June, where he suddenly launched a scathing attack on Beria, accusing him of being a traitor and spy in the pay of British intelligence. Beria was taken completely by surprise. He asked, „What’s going on, Nikita Sergeyevich? Why are you picking fleas in my trousers?” Molotov and others quickly spoke against Beria one after the other, followed by a motion by Khrushchev for his instant dismissal.

When Beria finally realised what was happening and plaintively appealed to Malenkov to speak for him, his old friend and crony silently hung his head and refused to meet his gaze. Malenkov pressed a button on his desk as the pre-arranged signal to Marshal Georgy Zhukov and a group of armed officers in a nearby room who burst in and arrested Beria.[55]

 

Dno

„Ostatni Kongres Kominternu odbył się w 1935 roku. Przyjęto wówczas ideę Frontu Ludowego wymierzonego przeciwko faszyzmowi. Stwierdzono, iż partie komunistyczne powinny zawiązywać sojusze z innymi ugrupowaniami opozycyjnymi wobec faszyzmu. Zaowocował to m.in. we Francji, gdzie w 1936 roku powstał rząd Léona Bluma.

W tym czasie Lew Trocki zaczyna propagować pogląd, iż należy utworzyć nową Międzynarodówkę, ponieważ ta stara utraciła swój rewolucyjny charakter. Twierdził on także, iż partie stalinowskie należy uznać za reformistyczne, ponieważ podobnie jak ugrupowania socjaldemokratyczne skupiły się na ubezpieczaniu granic własnego państwa. W odpowiedzi Stalin przeprowadza czystkę w łonie Kominternu.”

U siebie zaczął wcześniej, bo już w 1934: „Pod koniec obrad Zjazdu w tajnym głosowaniu w wyborach na członków Komitetu Centralnego przeciwko Stalinowi oddano aż 292 głosy (na 1966 delegatów, z których 1108 miało zostać rozstrzelanych w ciągu następnych czterech lat). Komitet Centralny liczył 139 członków i zastępców członków, z których 99 miało umrzeć gwałtowną śmiercią w ciągu najbliższych pięciu lat, a ośmiu dalszych nieco później[15][16]. Kontrolowana przez Stalina komisja skrutacyjna sfałszowała jednak wyniki i oficjalnie podała, że otrzymał on jedynie trzy głosy przeciw.”

Jeśli ktoś myślał, że wygaszenie Kominternu oznaczało osłabienie sowieckich wpływów to był w grubym błędzie. Większość pro-sowieckiej roboty stała się wtedy mało widoczna, bo na Zachód wysłano/uruchomiono całą armię rezydentów i nielegałów**, czyli tzw. śpiochów.

Zacznijmy od USA. Trzeba tu przypomnieć owego Grzegorza Hejfeca – Grigory_Kheifetsa – tego co prowadził Bruna Pontecorvo we Włoszech, a był też sekretarzem N. Krupskiej. Potem ledwo co przetrwał Wielką Czystkę – uratował go Wsiewołod_Mierkułow*** – od grudnia 1941 do lipca  1944 był konsulem w San Francisco. Ponoć poznał  R. Oppenheimera w grudniu 1941. Tam się wyróżnił zanęcaniem Żydów utworzeniem sowieckiej republiki żydowskiej, o czym więcej za chwilę… pl.wikipedia.org/Żydowski_Obwód_AutonomicznyФайл:Heyfec G M.webpru.wikipedia.org/Хейфец,_Григорий_Маркович

Nie mam siły teraz wchodzić w szczegóły, więc oto lista na zachętę… en.wikipedia.org/Semyon_Semyonov + en.wikipedia.org/Alexander_Feklisov + en.wikipedia.org/Jacob_Golos + en.wikipedia.org/Elizabeth_Bentley**** + en.wikipedia.org/Nathan_Gregory_Silvermaster + en.wikipedia.org/Lona_Cohen + en.wikipedia.org/Morris_Cohen_(spy) + pl.wikipedia.org/William_Fisherpl.wikipedia.org/Ruth_Werner + en.wikipedia.org/Saville_Sax + en.wikipedia.org/Duncan_Lee + pl.wikipedia.org/Walter_Kriwicki + pl.wikipedia.org/Ignacy_Porecki + pl.wikipedia.org/George_Koval + en.wikipedia.org/Engelbert_Broda + pl.wikipedia.org/George_Blake + pl.wikipedia.org/Paweł_Fitin + en.wikipedia.org/Kitty_Harris + en.wikipedia.org/Lev_Vasilevsky + pl.wikipedia.org/Oscar_Seborer + en.wikipedia.org/Morton_Sobellen.wikipedia.org/Atomic_spiespl.wikipedia.org/Aleksandr_Orłow_(funkcjonariusz_NKWD)

O Londynie można bez końca, przypominam tylko mi6-i-ich-prawdziwy-bond-co-to-dał-się-okpić-tzw-żydokomunie/. Dno jakie wtedy osiągnęli dobrze ilustruje historia wpadki Bruno Pontecorvo. Kiedy pracował w Tulsa, w kwietniu 1942, amerykańskie służby złożyły mu niezapowiedzianą wizytę jako „enemy alien”. Znaleźli u niego 25 czy 30 komunistycznych książek i broszur – w efekcie wysłali ostrzegawczy raport służbom brytyjskim. Raport ten „zaginął” – najprawdopodobniej maczał w tym łapy nie Philby, ale najważniejszy sowiecki kret GRU, kryptonim Elli, czyli przyszły szef MI5 Roger Hollis! ‡

No i ten Victor_3rd_Baron_Rothschild – na zakończenie. Bo o czym tu więcej gadać…

____

**) Ostatnio: en.wikipedia.org/Illegals_Program

***) Vsevolod Merkulov was involved with a plan to build up a network of spies inside the Manhattan Project. The NKVD’s first success was the recruitment of Klaus Fuchs. The project was given the codename „Enormoz”.[1] In November 1944, Pavel Fitin reported: „Despite participation by a large number of scientific organization and workers on the problem of Enormoz in the U.S., mainly known to us by agent data, their cultivation develops poorly. Therefore, the major part of data on the U.S. comes from the station in England. On the basis of information from London station, Moscow Center more than once sent to the New York station a work orientation and sent a ready agent, too (Klaus Fuchs).”[2]

Jeden z realizatorów zbrodni katyńskiej, pierwszy zastępca Ławrentija Berii. Po aresztowaniu Berii w 1953 Mierkułow został także aresztowany w sierpniu 1953 i stracony 23 grudnia 1953.

****) The cable specifically ordered Gorsky to cease meeting with Harold Glasser, Donald Wheeler, Alan Rosenberg, Charles Kramer, Victor Perlo, Helen Tenney, Maurice Halperin, Lauchlin Currie, and others.[3][4]

Gorsky sent a long memorandum to Moscow discussing the best way to kill Bentley. He considered shooting, poisoning, faking an accident or faking her suicide,[5]suggesting that the job might be assigned to Joseph Katz.[6] Within two months of the meeting, Gorsky had been recalled to Moscow, along with Iskhak Akhmerov and others.[7] en.wikipedia.org/Perlo_group

Katz moved to Western Europe to form a company for covering the illegal courier line between Europe and U.S. Katz lived in France from 1948 to 1951 then moved to Israel. His code names in the Venona project are „X” and „Informer”. en.wikipedia.org/Joseph_Katz_(Soviet_agent)

‡) In her 2001 autobiography, Christine Keeler (John Profumo’s mistress), alleged, without supporting evidence, that Hollis and Stephen Ward were part of a spy ring with Sir Anthony Blunt.

Vide brytyjski-liberalizm-w-działaniu-czyli-sławna-afera-profumo/ + czy-ten-skandal-kiedyś-się-skończy/.

Krasna sieć

Bruno Pontecorvo najprawdopodobniej nie był najważniejszym** sowieckim szpiegiem w „wyścigu atomowym”, ale niewątpliwie był najważniejszym defektorem. Powszechnie uważa się, iż najważniejszym szpiegiem był Klaus Fuchs, który wpierw należał do SPD, a w 1932 został członkiem Komunistycznej Partii Niemiec. W następnym roku wyjechał z ojczyzny i po krótkim pobycie we Francji osiadł w Wielkiej Brytanii, gdzie studiował i pracował na uniwersytetach, od 1937 w Edynburgu u Maxa Borna.

Po wybuchu wojny, jako obywatel niemiecki, został internowany. Z obozu na Wyspie Man zwolniono go po interwencji Borna. W 1941 [Philby!] wrócił na Wyspy i podjął pracę dla Tube Alloys… W 1942 otrzymał obywatelstwo brytyjskie. Mniej więcej w tym samym czasie podjął współpracę z sowieckim wywiadem. Po ucieczce Guzenki w 1945 Philby ostrzegł Fuchsa, a zaraz potem cała (niespalona) sowiecka sieć uległa całkowitemu uśpieniu na dwa lata.

Amerykanie namierzyli Fuchsa oraz faktycznie najbardziej szkodliwego sowiecko-żydowskiego agenta, prowadzonego przez KGB – Theodora_Hall (Holtzberg)***, przy pomocy projektu VENONA (tak jak dużo mniej ważnych Rosenbergów itp.). W styczniu 1950 Fuchs jednak przyznał się i przy okazji pogrążył swojego kuriera Harry_Golda. Odsiedział raptem 9 lat i 4 miesiące, po czym spokojnie wyemigrował do NRD.

Dla Bruno Pontecorvo tego było zbyt wiele – latem 1950 wybrał się z rodziną na (pierwsze) wakacje do Włoch i przed ich końcem, 1 września cała rodzina zniknęła. Jak się okazało niebawem, z Rzymu polecieli samolotem rejsowym do Sztokholmu (bilety kupując za dużą gotówkę od KGB), ale tam się ślad urywał… Dopiero po latach okazało się, że dyplomatycznymi samochodami KGB przewiozło ich przez Finlandię do Sowietów. Ewidentnie Bruno podjął decyzję o ucieczce spontanicznie – warto przy tym pamiętać, że jego kuzyn Emilio był już wtedy prominentnym działaczem włoskiej partii komunistycznej – moim zdaniem, KGB go odpowiednio wystraszyło, bo Berii bardzo zależało na tym aby Pontecorvo dołączył do Kurczatowa i innych.

Przez pięć lat pobyt Pontecorvo w Sowietach był najściślejszą tajemnicą, dopiero po wykonaniu zadania Bruno mógł się ujawnić na konferencji prasowej w Moskwie 4 marca 1955. Co dokładnie robił w tym czasie nadal nie wiadomo, ale jego wybitne kompetencje w fizyce neutronów oraz wyjątkowe doświadczenie w poszukiwaniu rud uranu były bezcenne dla sowieckiego programu jądrowego. Warto tu przypomnieć, że 22 listopada 1955 Sowieci odpalili pierwszą bombę wodorową, więc w owym marcu było już pozamiatane, a Pontecorvo mógł się spokojnie zająć szerzeniem pokoju na świecie.

Amerykanów zaskoczyła nie tylko sowiecka bomba w 1949, ale rozmiary sieci agentów jaką Stalin zarzucił w USA z wieloletnim wyprzedzeniem, no i przede wszystkim – rozmiary brytyjskiej zdrady.

CDN

___

**) Przekazał Sowietom plany (blueprints) kanadyjskiego reaktora NRX, a niejaka Lona Cohen dostała od niego próbkę uranu z NRX, jak tylko go uruchomiono w 1947.

***) … an atomic spy for the Soviet Union, who, during his work on US efforts to develop the first and second atomic bombs during World War II (the Manhattan Project), gave a detailed description of the „Fat Man” plutonium bomb, and of several processes for purifying plutonium, to Soviet intelligence.[2]www.theguardian.com/news/1999/nov/16/guardianobituaries.haroldjackson

Hall vel Holtzberg nigdy nie został skazany, bo nigdy się nie przyznał, w przeciwieństwie do Fuchsa i May, a Amerykanie mieli tylko dowody z projektu VENONA – nie do użycia w sądzie.  W 1962 Hall zamieszkał w… Anglii, ofkors. Innego agenta, kryptonim QUANTUM, zidentyfikowano dopiero w 2009: en.wikipedia.org/Boris_Podolsky.

__

Evdokia Petrova at Mascot Airport, Sydney, being escorted across the tarmac to a waiting plane by two armed Soviet diplomatic couriers (19 April 1954).https://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Bialoguski

 

 

 

Wielkie zaskoczenie

29 sierpnia 1949 Sowieci dokonali pierwszej eksplozji jądrowej, o sile około 10 kiloton, na poligonie pod Semipałatyńskiem w Kazachstanie. РДС-1 była kopią amerykańskiej plutonowej bomby implozyjnej Fat Man, zrzuconej na Nagasaki 9 sierpnia 1945.*

Zachód zupełnie tego się nie spodziewał – Amerykanie zakładali, że Sowietom to się uda najwcześniej w 1953, a Brytyjczycy że w 1954. Z kolei Sowieci nie spodziewali się, że Amerykanie wykryją tę eksplozję – prezydent Truman obwieścił to publicznie już 23 września 1949**. Aby zyskać na czasie i w efekcie móc rozwinąć własny arsenał nuklearny Sowieci wystosowali w 1950 roku apel sztokholmski.

Oczywiście spowodowało to przejście „wyścigu atomowego” na ostatni etap – bomby termojądrowej: 1 listopada 1952 miał miejsce pierwszy wybuch amerykańskiej bomby deuterowej Ivy Mike o sile 10,4 megaton, czyli około 700 bomb jądrowych takich jak ta zrzucona na Hiroszimę; a 22 listopada 1955 Sowieci odpalili pierwszą bombę wodorową – RDS-37 o sile znamionowej 3 megaton.

I tu wracamy do punktu wyjścia, czyli do Bruna Pontecorvo vel Szczeniaka. W maju 1940 Bruno musi sobie radzić sam – jego koledzy płyną do Anglii z zasobem ciężkiej wody, ale w jego wypadku służby brytyjskie postawiły weto. Z pomocą przychodzi Emilio Sergè i mocno poleca go firmie w Tulsa, w Oklahomie. Tam dwóch żydowskich emigrantów zatrudnia go do poszukiwania złóż przy pomocy neutronów – wszak Bruno jest czołowym ekspertem na świecie od (wolnych) neutronów. W kwietniu 1942 spotyka się z Fermim i w efekcie dostaje propozycje przyłączenia się do super-tajnego brytyjskiego projektu Tube Alloys. O dziwo, tym razem spec-służby nie mają nic przeciwko. Być może dlatego, że w 1940 zaczął pracę w MI6 niejaki Philby, Kim Philby.

W lutym 1943 Bruno przenosi się do Montrealu wraz z rodziną, którą założył jeszcze w Paryżu, a w sierpniu owego roku Tube Alloys staje się częścią projektu Manhattan. Amerykanie nie zdają sobie sprawy że wpuszczają lisy do kurnika… Oprócz Bruna sowieckim agentem jest także fizyk, niejaki Alan_Nunn_May. Jego pech, że pracował dla „wojskówki” i w 1946 wpadł wraz z innymi*** dzięki Igorowi Guzenko, który 5 września 1945 opuścił służbę i przekazał Kanadyjczykom 109 dokumentów dotyczących działalności szpiegowskiej Głównego Zarządu Wywiadowczego (GRU) w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, między innymi na temat wykradania tajemnic nuklearnych i metod osadzania tak zwanych uśpionych szpiegów. Sprawa Guzenki jest czasem traktowana jako zdarzenie rozpoczynające okres Zimnej Wojny[1]. Jednak Bruno był prowadzony przez KGB.

Po sierpniu 1945 Pontecorvo dostaje od uniwersytetów amerykańskich szereg prestiżowych propozycji zatrudnienia, ale ich nie przyjmuje. Być może spłoszyła go sprawa Guzenki, a może poszło o pewne wydarzenie jeszcze w Tulsa, tak czy inaczej, ku zdumieniu kolegów w lutym 1946 Bruno postanawia kontynuować pracę w tajnym angielskim projekcie w Harwell, vide Instytut_Badań_Energii_Jądrowej.

CDN

___

*) Stan krytyczny osiągnął 25 grudnia 1946. W 1949 roku z przereagowanego uranu uzyskano 4 kg plutonu, który posłużył do eksperymentów z bombą atomową w sierpniu 1949 roku. pl.wikipedia.org/wiki/F-1_(reaktor). In November 1945, when the Soviet atomic bomb project was having difficulty starting its first nuclear reactor. Yakov Terletsky of the Soviet project and Vasilevsky travelled to Denmark to seek the advice of Niels Bohr, another veteran of the World War II Manhattan project. 

**) The test surprised the Western powers. American intelligence had estimated that the Soviets would not produce an atomic weapon until 1953, while the British did not expect it until 1954.[13] When the nuclear fission products from the test were detected by the U.S. Air Force, the United States began to follow the trail of the nuclear fallout debris.[14]President Harry S. Truman notified the world of the situation on 23 September 1949: „We have evidence that within recent weeks an atomic explosion occurred in the U.S.S.R.”[15] Truman’s statement likely in turn surprised the Soviets, who had hoped to keep the test a secret to avoid encouraging the Americans to increase their atomic programs, and did not know that the United States had built a test-detection system using the WB-29 Superfortress.[14] The announcement was a turning point in the Cold War that had just begun. Once the Soviet Union was confirmed to be in possession of the atomic bomb, pressure mounted to develop the first hydrogen bomb.[15]

***) The evidence provided by Gouzenko led to the arrest of 39 suspects, including Agatha Chapman, whose apartment at 282 Somerset Street West was a favourite evening rendezvous;[12] a total of 18 were eventually convicted of a variety of offences.[10] Among those convicted were Fred Rose, who was the only Communist Member of Parliament in the Canadian House of Commons; Sam Carr, the Communist Party’s national organizer; and scientist Raymond Boyer.[10][13]

https://en.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Witczak

Kongo, Stalin i rudy uranu

W USA „atomowy wyścig” prowadził Enrico Fermi, wpierw w Nowym Jorku w laboratorium Pupina (tego od pupinizacji..:), a potem w Chicago. To on podjął strategiczną decyzję o użyciu grafitu do spowalniania neutronów – w efekcie 2 grudnia 1942 po raz pierwszy został osiągnięty stan krytyczny reaktora (inaczej stosu atomowego), kiedy to następuje samo-podtrzymujące się rozszczepianie jąder paliwa, tj. uranu 235 w tym przypadku pl.wikipedia.org/Chicago_Pile-1. Moc reaktora wynosiła wtedy pół wata, a po 2 miesiącach osiągnięto 200 W.

Amerykanom bardzo „sprzyjało szczęście”, bez niego nie byłoby mowy o ich tak szybkich postępach w owym wyścigu:

In September 1940, Sengier ordered that half of the uranium stock available in Africa—about 1,050 tons—be secretly dispatched to New York. At the start of the war, Sengier himself traveled to New York to conduct Union Minière worldwide operations from there. At first, the UMHK’s uranium stockpile remained in a Staten Island warehouse.[2][7]

In September 1942, Lieutenant Colonel Kenneth Nichols met Sengier in his New York office. Nichols had been ordered to find uranium by the head of the Manhattan Project, General Leslie Groves. He asked if the Union Minière could supply uranium ore, and Sengier’s answer became history: „You can have the ore now. It is in New York, a thousand tons of it. I was waiting for your visit.[8] Nichols had heard of the ore from the State Department and Louis Rosen, but was surprised at the amount: 1,200 tons, of which 100 tons was to go to Canada immediately for refining by Eldorado Mining and Refining in Port Hope, Ontario.**

Za to Sowieci mieli pod górkę – wprawdzie udało im się zapędzić całe rzesze niemieckich jeńców do pracy nad Wyścigiem, vide ach-ci-hertzowie-i-ich-krewni/, ale ciągle wtedy cierpieli na brak rud uranu. Oto jak przedstawiała się ich sytuacja tuż po wojnie (dopiero po 1950 osiągnęli poziom USA z 1942):Screenshot 2020-03-26 at 12.58.25.pngJak widać wydobycie uranu w PRLu stanowiło znaczący dodatek do wydobycia w Sowietach, nie mówiąc o NRD, ale trzeba pamiętać że czystość tych rud była wielokrotnie niższa aniżeli tej pochodzącej z belgijskiego Kongo. Można się zastanawiać czy wielka determinacja Stalina w parciu na Zachód nie była w znacznym stopniu tym właśnie motywowana.***

Za to Sowieci swojemu szczęściu bardzo pomagali w inny sposób, o czym będzie za chwilę…

CDN

___

**) En 1938, Edgar Sengier, alors directeur de la Société Générale et directeur général de l’UMHK, apprit de scientifiques européens les possibilités futures de l’uranium. Des scientifiques britanniques l’avaient averti en ces termes: « Soyez prudent et n’oubliez jamais que le matériau en votre possession pourrait signifier une catastrophe pour votre pays s’il tombait entre des mains ennemies. » Comprenant que ce sous-produit, jusque-là stocké sans être utilisé, pourrait devenir vital en temps de guerre, il ordonna en 1939 que la moitié du stock disponible en Afrique, soit un millier de tonnes, soit envoyée en secret à New York.

Nichols and Sengier negotiated a contract, and the Staten Island stockpile was transferred to the United States Army. Since Tizard had informed him about uranium’s potential a couple of years earlier, Sengier had a pretty good idea why Nichols had shown up to inquire about his ore deposits, something Nichols elaborated on during a 1965 Voices of the Manhattan Project interview by the journalist Stephane Groueff:

He had been following some of the work done by the French scientists before the war, and he knew the importance of the uranium as a possibility. Sengier knew what the hell we were doing. He just said, „I think I know what you’re doing, but you don’t need to tell me. Just assure me it’s for military purposes.”[9]

The United States of America obtained uranium for the atomic bomb from the Union Minière. At a meeting on 18 September 1942 between Edgar Sengier, head of UMHK, and United States General Kenneth Nichols of the Manhattan Project, Nichols purchased the 1500 tonnes of uranium (mostly mined at Shinkolobwe mine, near the town of Likasi) the project required. This was already in the United States, and additional ore was shipped from the Congo. The mine had a „tremendously rich lode of uranium pitchblende. Nothing like it has ever again been found”; the ore was 65% uranium and even the waste piles were 20%; „after the war the MED and the AEC considered ore containing three tenths of 1 percent as a good find”.[6] Some 1200 tonnes of uranium stored at the Olen refinery were captured by the Germans in 1940, and only recovered by US troops at the end of the war.[7][1]

They discovered that over 1,000 tons of refined uranium had been sent to Germany, but about 150 tons still remained at Olen.[51] They set out for Olen, where they located 68 tons, but another 80 tons were missing, having been shipped to France in 1940 ahead of the German invasion of Belgium.[52]… The remaining 49 tons of the original shipment to France were never found.[52]

The Alsos Mission had learned that the uranium ores that had been taken from Belgium in 1944 had been shipped to the Wirtschaftliche Forschungsgesellschaft (WiFO) plant in Staßfurt. The 83rd Infantry Division captured this on 15 April. As it was in the occupation zone allocated to the Soviet Union at the Yalta Conference, the Alsos Mission, led by Pash and accompanied by Lansdale, Perrin and Air Commodore Sir Charles Hambro, arrived on 17 April to remove anything of interest. Over the following ten days, 260 truckloads of uranium ore, sodium uranate and ferrouranium weighing about 1,000 tons, were taken away by an African-American truck company. The uranium was taken to Hildesheim and most of it was flown to the United Kingdom by the Royal Air Force; the rest had to be moved to Antwerp by train and loaded onto a ship to England.[81][82][83]

***) Już pod koniec II wojny światowej na tereny Niemiec, Austrii i Czechosłowacji zostały wysłane specjalne grupy poszukiwawcze, które znalazły, skonfiskowały i przywiozły do ZSRR kilkaset ton uranu w różnej postaci. Dzięki tym zapasom możliwe było zbudowanie pierwszego radzieckiego reaktora atomowego F-1.

20 sierpnia 1945 powołano Komitet Specjalny przy Państwowym Komitecie Obrony ZSRR, na którego czele stanął Ławrientij Beria[8].

Ponieważ ZSRR nie miał wcześniej udokumentowanych złóż uranu, podjęto intensywne poszukiwania zarówno na obszarze kraju, jak i państw zależnych. Efektem było udokumentowanie złóż rud uranu w Żółtych Wodach, Sillamäe, Piatigorsku i nad Kołymą[9].

Z krajami leżącymi w radzieckiej strefie wpływów, po wstępnym rozpoznaniu przez samych Sowietów, zawarto międzynarodowe porozumienia: 17 października 1945 z Bułgarią, 23 listopada z Czechosłowacją, 2 czerwca 1947 z Saksonią i 15 września z Polską[10].

Poszczególne umowy były różnie skonstruowane, przy czym Niemcy i Bułgaria, jako byłe państwa Osi, były szczególnie wykorzystywane. Najmniej korzystna była sytuacja Niemiec, z których do 1949 ruda była traktowana jak zdobycz wojenna i wywożona bezpłatnie, a później w połowie podlegała zapłacie po niekorzystnym kursie. W Bułgarii wydobyciem rud uranu zajmowała się specjalnie utworzona spółka, w której 50% udziałów miała strona radziecka. W NRD spółka „Wismut” była w 100% własnością ZSRR. W Czechosłowacji i Polsce przedsiębiorstwa eksploatujące rudy uranu były formalnie własnością tych państw, a ich nadzorem zajmowały się mieszane, międzynarodowe komisje[11].

Drugim sposobem zapewnienia sobie decydującego wpływu na działalność zakładów wydobywczych, było obsadzenie najważniejszych stanowisk przez kadry radzieckie[12].

 

1941, czyli spotkanie na szczycie

Niels Bohr, „ojciec chrzestny” fizyki jądrowej, należał do kopenhaskiego patrycjatu. To pradziadek jego matki Ellen, żydowski kupiec z Altony pod Hamburgiem, przeniósł się do Kopenhagi, a jej ojciec czyli dziadek Nielsa, Dawid Adler, otworzył w 1848 biznes w Londynie. Z kolei jej matka Jenny wywodziła się z anglo-żydowskiej rodziny bankierów. W efekcie ów Dawid został jednym z najważniejszych duńskich finansistów, współzałożycielem w 1857 Privatbanken, pierwszego banku inwestycyjnego w Danii, oraz założycielem Handelsbanken w 1873.

Kiedy Bruno Rossi 12 października 1938 opuścił Włochy to właśnie Bohr udzielił mu gościny en.wikipedia.org/Bruno_Rossi#Exile. Jednak już wizyta we wrześniu 1941 dobrze mu znanego Wernera Heisenberga, wówczas szefa hitlerowskiego programu jądrowego, nie była umówiona. Ich opisy rozmowy tête-à-tête jaką wtedy przeprowadzili wprawdzie się różnią, ale wydaje się, że cel Heisenberga był oczywisty en.wikipedia.org/Niels_Bohr#Meeting_with_Heisenberg.

Heisenberg z kolegami doszedł do słusznego wniosku, że zbudowanie bomby atomowej wymaga gigantycznego wysiłku, któremu III Rzesza nie podoła. Blefował zatem sugerując, że Niemcy są na dobrej drodze do sukcesu, jednocześnie uchylając furtkę do negocjacji. Bohr tematu nie podjął i w efekcie sam musiał uciekać do Szwecji 23 września 1943. Stamtąd już 8 października Brytyjczycy przetransportowali go do Szkocji w luku bombowym „Moskita”! A już 8 grudnia tego roku Bohr przybył do Waszyngtonu. en.wikipedia.org/Niels_Bohr#Manhattan_Project

W czerwcu 1944 sprawa stała się jasna: pl.wikipedia.org/Operacja_Alsos.

CDN

__

Bohr i Heisenberg w Kopenhadze w 1934:

Mosquito B Mark IV w 1942: ??? https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_CarthageMk. XVI: Pułap 11 km. Zasięg 2100 km. Prędkość maks. 668 km/h.