Jak Niemcy NIE płaciły reparacji wojennych

Pisze się ciągle o Niemcach tak pokrzywdzonych w Wersalu, że dlatego potem Hitler itd… A oto jak wyglądały fakty:

Traktat wersalski (podpisany w 1919) i londyński Harmonogram Płatności z 1921 wymagały od Niemiec zapłaty 132 miliardów złotych marek (33 miliardów USD) w ramach reparacji na pokrycie szkód cywilnych wyrządzonych podczas wojny. Liczbę tę podzielono na trzy kategorie obligacji: A, B i C. Spośród nich Niemcy musiały bezwarunkowo zapłacić bezwarunkowo obligacje „A” i „B” o łącznej wartości 50 mld marek (12,5 mld USD). Spłata pozostałych obligacji typu „C” była nieoprocentowana i uzależniona od zdolności płatniczej Republiki Weimarskiej, co miał ocenić komitet sprzymierzony.

Ze względu na brak wypłaty odszkodowania przez Niemcy, w 1923 Francja zajęła Zagłębie Ruhry w celu wyegzekwowania płatności, powodując międzynarodowy kryzys, który doprowadził do wdrożenia planu Dawesa w 1924. Plan ten nakreślił nową metodę płatności i zaciągnął międzynarodowe pożyczki, aby pomóc Niemcom aby wywiązać się ze zobowiązań dotyczących reparacji. Mimo to w 1928 Niemcy wezwały do ​​wprowadzenia nowego planu płatności, w wyniku czego plan Younga ustanowił niemieckie wymagania w zakresie odszkodowań na poziomie 112 miliardów marek (26,3 mld USD) i stworzył harmonogram płatności, w wyniku którego Niemcy dokończą płatności do 1988. Po upadku niemieckiej gospodarki w 1931 reparacje zostały zawieszone na rok, a w 1932 podczas konferencji w Lozannie zostały całkowicie odwołane. W latach 1919–1932 Niemcy zapłaciły mniej niż 21 miliardów marek w ramach odszkodowań…

Dokładna kwota zapłacona przez Niemcy jest kwestią sporną… Stephen Schuker w swoim ostatecznym badaniu ekonometrycznym (1988, s. 106–19) przyznaje, że Niemcy przekazały 16,8 miliarda marek w całym okresie, zwraca jednak uwagę, że suma ta została w znacznym stopniu zrównoważona dewaluacją depozytów papierowych marek alianckich do 1923 oraz pożyczkami, których Niemcy następnie wyparły się po 1924.

Transfer kapitału netto do Niemiec wyniósł 17,75 miliarda marek, czyli 2,1% całkowitego dochodu narodowego Niemiec w latach 1919–1931. W efekcie Ameryka wypłaciła odszkodowania Niemcom – i to cztery razy większe, poprawione na ceny, niż te jakich USA dostarczyły do Niemiec Zachodnich w ramach planu Marshalla po 1948. Według Gerharda Weinberga wypłacono reparacje, odbudowano miasta, przesadzono sady, ponownie uruchomiono kopalnie i wypłacono emerytury. Jednak ciężar napraw został przeniesiony z gospodarki niemieckiej na uszkodzone gospodarki zwycięzców wojny.

CDN

PS. London_Agreement_on_German_External_Debts

Szkockie ponure historie**: Chiny

 Henry Norman Bethune urodził się w 1890  w prominentnej szkocko-kanadyjskiej rodzinie***. Na początku lat 20. ukończył studia podyplomowe w Londynie i Edynburgu. W 1923 roku poślubił poznaną w Londynie Szkotkę.

W 1935 roku wziął udział w Międzynarodowym Kongresie Lekarzy w Moskwie. Zapoznawszy się z systemem opieki zdrowotnej w ZSRR, po powrocie do Kanady agitował za państwową służbą zdrowia. Rok później wstąpił do Komunistycznej Partii Kanady.

Po wybuchu wojny domowej w Hiszpanii porzucił pracę w Montrealu i wyjechał na front, by walczyć po stronie republikańskiej. Chcąc zaradzić wysokiej śmiertelności wśród rannych na skutek utraty krwi, skonstruował pierwszy przenośny aparat do transfuzji. Rozczarowany polityką dowództwa republikańskiego powrócił w czerwcu 1937 roku do Kanady, po czym udał się w podróż promującą jego nowy wynalazek, w trakcie której zbierał także fundusze na pomoc walczącej Hiszpanii. W czasie jego pobytu w Japonii, kraj ten zaatakował Chiny. Bethune postanowił udać się do Państwa Środka i wspomóc Chińczyków w walce z najeźdźcą.

W styczniu 1938 roku przybył do Hongkongu, skąd udał się do bazy chińskich komunistów w Yan’anie. U boku komunistycznej 8. Armii zajął się tworzeniem sieci szpitali polowych i szkoleniem chińskiego personelu medycznego. W czasie jednej z operacji skaleczył się w palec i dostał sepsy, która spowodowała zgon [w listopadzie 1939]… Postać Bethune’a cieszy się wielkim szacunkiem w Chinach, gdzie uważany jest za symbol oddania oraz bezinteresowności. Mao Zedong poświęcił mu swoją pracę Pamięci Normana Bethune’a (纪念白求恩, Jinian Bai Qiu’en). W 1976 roku jego rodzinny dom w Gravenhurst został zamieniony w muzeum (Bethune Memorial Home).”

PS. jak-rosję-szkoci-trzymali-za-gardło/ + en.wikipedia.org/wiki/Lord_Dudley_Stuart

___

**) szkolanawigatorow.pl/artykuly=boson&t=szkoci

***) Jego pra-pradziadek: en.wikipedia.org/wiki/John_Bethune_(minister)

Szkockie ponure historie: Smoleńsk

Sporo już tu pisałem o szkockim potopie w Rzpltej i o innych ponurych szkockich breweriach**, ale ciągle potrafią mnie Szkoci zaskoczyć. Oto, okazuje się, że było wówczas dwóch Aleksandrów Leslie. Obok tego nieco starszego i bardziej znanego, 1ego Earla z Leven, który został szwedzkim marszałkiem, był też ten drugi Leslie, z Auchintoul, który został pierwszym generałem Moskali.

Jego historia poprzedza los najsłynniejszego Szkota w Rosji, Patryka Gordona**, do którego kiedyś w końcu wrócę… Tak jak ów Gordon, Leslie zaczął od służby w Polsce, ale w wieku 26 lat, w styczniu-lutym 1616 (w którym to roku notabene nagle zszedł był nasz największy zagończyk) dał się pojmać pod Smoleńskiem oddziałowi kniazia Dymitra Czerkaskiego. Zaraz potem, nie wiadomo w jakich okolicznościach, znalazł się na ponad 10 lat w służbie Gustawa Adolfa…

W służbie Moskali od 1630, kierował Aleksander reformą wojskową i rekrutacją pułków „nowego systemu” (Полки нового строя lub Полки иноземного строя) – w 1631 zwerbował na wojnę z Polską tysiące żołnierzy w krajach zachodnich, w tym w Szkocji. Po wojnie polsko-rosyjskiej***, w 1637 wylądował w Szkocji na osobiste wezwanie Karola I, który bezpośrednio zakomunikował to carowi Michałowi I. Wziął tam bardzo aktywny udział w wojnie domowej, i w efekcie czego w 1647 musiał Wyspy opuścić, po czym wrócił do Rosji. Tam, wraz ze swoimi oficerami, został we wrześniu 1652 ochrzczony w prawosławiu i przyjął imiona nomenomen Abrahama Ilicza oraz jako pierwszy w historii otrzymał stopień generała rosyjskiego. Jego ojcem chrzestnym był teść cara Aleksego, książę Ilia Miłosławski, a nasz Aleksander vel Abraham otrzymał z tej okazji 23 000 rubli w srebrze.

W 1654 dowodził udanym oblężeniem Smoleńska i został dowódcą tamtejszego garnizonu oraz wojewodą smoleńskim. Zmarł w 1663. To protoplasta rosyjskiej szlachty Leslie, np. jego wnuka Лесли,_Юрий_Фёдоровичa czyli generała-majora Jurija Fiedorowicza oblegającego Gdańsk w 1734, lub innych generałów-majorów – Dymitra Jegorowicza oraz Лесли,_Александр_Александровичa Jerzy Lesley (!) wedle Georga Grootha – 1749.

Ewentualnie smoleńskiego przywódcy szlachty – Лесли,_Сергей_Ивановичa… którego ojciec Iwan Wasylewicz pilnował Katarzynie II syberyjskich kopalni złota… I tak to się plecie.

**) szkolanawigatorow.pl/panel/artykuly=boson&t=szkoci

***) 9 października 1633 w walkach pod Smoleńskiem pułk Lesliego uratował pułk najemników angielskiego pułkownika Thomasa Sandersona, zaatakowany przez naszą husarię. Na radzie wojskowej 2 grudnia Leslie oskarżył Sandersona o niepowodzenie próby przełamania, ogłosił jego zdradę po czym zastrzelił pułkownika na oczach wojewody Michaiła Szeina.

Po kapitulacji Rosjan (15 lutego 1634) Szein został obwiniony o liczne błędy w sztuce wojennej i nadużycia finansowe, skazany na śmierć i stracony.

Ref. www.st-andrews.ac.uk/history/ssne/item.php?id=2916

Jak w 1766 Londyn sprzedał nas na dobre

Ów słynny traktat z 1734 miał niestety dalszy ciąg, z fatalnymi dla nas skutkami – Katarzyna II mogła sobie „zrekompensować” poniesione w związku z nim straty finansowe zyskami terytorialnymi. I tak to City świetnie zarobiło sprzedając Polskę Moskalom…

A chodzi tu o odnowienie owego traktatu w kilka lat po nastaniu Katarzyny: „Patrząc wstecz [w 1934] po pięciu pokoleniach, niepozorny rok 1766 wydaje się należeć do najbardziej brzemiennych w historii Europy. Traktat handlowy, który Wielka Brytania podpisała wtedy z Rosją, powiązał ich politykę na wiele burzliwych dekad. Namiętności skupione w polskim Sejmie zaowocowały nieubłaganie w wojnie tureckiej, Rozbiorze i relacjach, które uczyniły wiele w ukształtowaniu XIX wieku. Jeśli w 1934 roku Polska boleśnie zmaga się z trudnościami nieporównywalnymi z innymi krajami, to polityka brytyjska w 1766 nie jest całkowicie pozbawiona winy.”

Sekwencja wydarzeń:

1 lipca 1766 – podpisanie traktatu**

20 marca 1767 – przy wsparciu wojska rosyjskiego zostały zawiązane konfederacja słucka i konfederacja toruńska.
5 października – w Warszawie rozpoczął obrady „Sejm Repninowski”, który pod moskiewskimi bagnetami uchwalił „prawa kardynalne”.
13/14 października – Repnin aresztował i na 5 lat wywiózł do Kaługi prymasa Kajetana Sołtyka, biskupa Józefa Jędrzeja Załuskiego, wojewodę krakowskiego Wacława Rzewuskiego i jego syna Seweryna Rzewuskiego.

**) Szerszy kontekst: teść Ludwika XV, Stanisław Leszczyński otrzymał w dożywotnie władanie Księstwo Lotaryngii, które po jego śmierci zostało inkorporowane do korony francuskiej w roku 1766.” jak-francja-polske-sprzedala-za-co-sobie-lotaryngie-kupila/

PS. On 9 March 1768, Wroughton reported that the Diet had ended quietly, that Catherine had guaranteed all that the delegates had laid down, and that although extreme dissatisfaction prevailed, disorders were improbable unless provoked by foreign powers. Stanislaus agreed that he might now go on leave to England¹³³. Within three days, however, tidings had come which made it impossible for him to desert his post.

¹³³S.P. Poland, 96, Wroughton to Weymouth, 9 March 1768

 

 

 

 

Aleksander z NYC czyli działka w Przemyślu i pozew Polski

Screenshot 2019-10-09 at 14.50.22.png

___

Okazuje się, że ledwo Aleksander Choczyński dał Putinowi i jego ludziom zniknąć owe 26 listy Woltera (nie wiadomo czy kiedykolwiek poznamy ich treść – jak bulwersujące muszą być owe instrukcje Woltera dla Katarzyny II a dotyczące Polski, że Putin się na to zdecydował!) a zaraz w 2010 zwrócił się do Polski z propozycją pewnej wymiany – on odda Polsce zrabowany obraz jeśli dostanie z powrotem posesję w Przemyślu rodziny swojej matki, na której to posesji ponoć stoi obecnie kościół katolicki…

W efekcie polski MSZ już w 2013 zwrócił się do USA o ekstradycję mister Choczyńskiego, a po dwóch latach, w 2015 A. Choczyński został aresztowany i zakuty w kajdanki przed swoim domem na Manhattanie (rzut beretem od en.wikipedia.org/wiki/Museum_of_Jewish_Heritage), na oczach swojego dziecka jak twierdzi.

Amerykański sąd go jednak zwalnia, a 27 czerwca 2018 Aleksander Choczyński składa w nowojorskim sadzie pozew przeciwko Polsce (patrz wyżej). Domaga się rekompensaty finansowej za doznane krzywdy, w tym za tę zagrabioną posesję. Kto ma siłę może zapoznać się z tym dokumentem: lootedart.com/pdf2018/Khochinsky%20v.%20Poland(B2298407).pdf

Wedle owego pozwu rodzina matki Choczyńskiego (rocznik 1951) – Marii (rocznik 1922) z domu Knoll – miała w Przemyślu dom i działkę. W 1941 owa Maria musiała uciekać przed Niemcami**, a później wyszła za sowieckiego sołdata Jakuba Salomonowicza Choczyńskiego – tego od skradzionego obrazu. Zmarła w 1989.

W swym pozwie A. Choczyński powołuje się na imponującą listę „argumentów” jak sprawa Dreyfusa, Sąsiedzi Grossa, historia Przemyśla, pogromy, polski antysemityzm, ustawa JUST 447, Deklaracja terezińska, PiS, bracia Kaczyńscy itd. itp.

**) Ten jego fragment robi wrażenie:

On June 20, 1941, Maria and her grandmother had traveled east to Lviv (then within the USSR, now in Ukraine) to visit her mother for the Sabbath observance beginning Friday night at sundown. Maria and her grandmother stayed there Saturday night as well.

The next morning at 4:00 am—June 22, 1941—Germany broke the Molotov-Ribbentrop Pact in Operation Barbarossa, and invaded the Soviet Union.

Jak Londyn Moskali doił

Rok 1734 był bardzo brzemienny, nie tylko dla nas:

16 stycznia – wojna o sukcesję polską: wojska rosyjskie zajęły Toruń.
13 kwietnia – wojna o sukcesję polską: wojska wierne Stanisławowi Leszczyńskiemu pokonały Sasów w bitwie pod Miechowem.
maj – 2,5 tysięczny francuski korpus interwencyjny hrabiego Ludwika de Plélo (który sam tam zginął) wylądował na Westerplatte
9 lipca – podczas wojny o sukcesję polską wojska rosyjskie po 4-miesięcznym oblężeniu wkroczyły do Gdańska.

Była jednak pewna cena zgody imperium na te moskiewskie brewerie – oto 2 grudnia owego 1734 podpisano angielsko-moskiewski traktat handlowy**. Na papierze wszystko było cacy – już nie tylko Anglicy mieli nadzwyczajne przywileje w handlu z Rosją, ale i Moskale (wreszcie!) uzyskali takowe. Mało tego, zostali tam określeni most-favoured nation in Britain! Tyle że z powodu braku statków i kapitału Moskale mogli sobie nimi buty wypchać. W praktyce, pomimo deficytu w owym handlu, to wyłącznie Londyn czerpał z tego olbrzymie korzyści.

Od 1714 do 1754 eksport do Anglii wzrósł 3.5 krotnie, a podczas dwóch dekad przed wojnami napoleońskim import z Rosji stanowił aż 14% całego importu do Wielkiej Brytanii, w tym moskiewskie kute żelazo (bar iron) to było ponad 55% – stąd aż 30% wszystkich angielskich produktów żelaznych pochodziło z rosyjskiego żelaza, vide jak-wykuwała-się-ruska-stal/

Jedynym pomysłem Moskwy była nieustanna agresja, po rozbiorach Polski Anglia importowała z Rosji aż 95% konopnych lin dla swojej floty, a do tego 80% lnu i 90% łoju. Import z Rosji słynnych, strategicznych masztów okrętowych osiągnął w 1796 aż 85%!!

Po wojnach napoleońskich, i globalnych zmianach, zainteresowanie Londynu interesami z Rosją dramatycznie spadło i rosyjski handel morski popadł w wielką stagnację.

Przy tej okazji, znowu mamy na talerzu głównego finansistę tych rozgrywek – Hope i jego człowieka w Warszawie – newton-hope-oraz-radosny-kapitalizm-i-lukratywne-migracje/ – www.jstor.org/stable/41049998:Screenshot 2019-10-02 at 14.48.27.pngwięcej takich smaczków tutaj: www.jstor.org/stable/43211533, ich autor: history.vcu.edu/people/munro.html

**) Przede wszystkim, przekupując Aleksieja_Bestużew-Riumina

PS. To oczywiście ma starą tradycję – moskale-i-nowoczesna-technologia/