„Bli​ski upa​dek do​cze​snej wła​dzy papiestwa, obec​na ago​nia Tur​cji i zniszcze​nie Ro​sji”

Norwid nawiązywał do otrucia Mickiewicza, a za pierwszego o to podejrzanego uważano wtedy Władysława Zamoyskiego:

W 1828 został adiutantem wielkiego księcia Konstantego. Bliski współpracownik, krewny i zaufany księcia A.J. Czartoryskiego. Pośredniczył w rokowaniach, prowadzonych przez Radę Administracyjną Królestwa Polskiego z wielkim księciem Konstantym. Potem zameldował mu swoje odejście do powstania.

W czasie powstania listopadowego był adiutantem gen. Jana Skrzyneckiego, 6 kwietnia 1831 awansowany na podpułkownika. W ostatniej fazie powstania szef sztabu Korpusu gen. Girolamo Ramorino w stopniu pułkownika. Odegrał dwuznaczną rolę w jego zdradzieckiej rejteradzie i kapitulacji w Galicji. W marcu 1831 odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari[2]. Po klęsce powstania udał się na emigrację do Francji. Był jednym z najbliższych współpracowników księcia Adama Jerzego Czartoryskiego i z jego ramienia kierował polityką zagraniczną Hotelu Lambert. Członek władz Związku Jedności Narodowej[3]. Członek Towarzystwa Monarchicznego Trzeciego Maja.

Od września 1832 do 24 czerwca 1839 był oficerem nowo powstałej armii belgijskiej. Od 1843 prezes Towarzystwa Monarchicznego. W czasie Wiosny Ludów, organizował w latach 1848-1849 polskie oddziały we Włoszech, przy boku armii królestwa Sardynii razem z gen. W. Chrzanowskim, z gen. J. Bemem w Portugalii, gen. H. Dembińskim w Hiszpanii.

W 1835 roku został skazany przez władze rosyjskie na konfiskatę dóbr za udział w powstaniu listopadowym[4].

Tworzył także sam oddziały w Turcji i Wielkiej Brytanii. W Turcji w 1853 rozpoczął ożywioną działalność wojskową rywalizując z Sadykiem Paszą. W czasie wojny krymskiej został generałem brygady armii tureckiej, u boku której formował pozostający na żołdzie brytyjskim II Pułk Kozaków Sułtańskich (16 września 1855-31 lipca 1856). Generał z nominacji Wielkiej Brytanii. Żadnej roli na froncie nie odegrał, podtrzymywał jedynie niechlubne tradycje rozgrywek i waśni między Polakami na obczyźnie. W czasie powstania styczniowego był kierownikiem dyplomatycznej Agencji Angielskiej w Londynie[5]. Usiłował nakłonić Wielką Brytanię do wsparcia powstania w Polsce, jednak bez rezultatu.

Mickiewicz był tam człowiekiem Rotszyldów** a Zamoyski człowiekiem Londynu, przeciwnikiem Sadyka Czajkowskiego, który tak zanotował: „Zwier​kow​ski*** pi​sał mi, że dowiedział się na pew​no, iż Rot​szyl​dy chcie​li wejść w sto​sun​ki fi​nan​so​we z rzą​dem tureckim, żeby mo​gli na​być pra​wem po​sia​da​nia Je​ro​zo​li​mę z ob​wo​dem i stać się lennikami suł​ta​nów, z ty​tu​łem księ​cia.”

Łącznikiem z Rotszyldami był ostatni sekretarz wieszcza Adama, Armand Lévy, który tak oto pisał: „Zda​rzy​ło mi się, że po​wie​dzia​łem do jed​ne​go z ra​bi​nów: – Zda mi się, że czas powro​tu do Je​ro​zo​li​my jest bli​ski. On zaś za​py​tał mnie: «Ja​kież są zna​ki?» – Są trzy, odpowiedzia​łem: bli​ski upa​dek do​cze​snej wła​dzy pa​pie​stwa, obec​na ago​nia Tur​cji i zniszcze​nie Ro​sji”. 

___

**) Alphonse de Rothschild, en effet, préside la réunion, ce qui explique biendes choses ; il boit du lait, il fait le gros dos en apprenant que la véritable égalité c’est qu’il possède trois milliards pendant que tant de Français meurent de faim. Il sourit à l’orateur prosterné devant lui d’un sourire à la fois protecteur et méprisant.

Quel valet ! sembletil dire. Quel malheureux ! dironsnous[1]. N’estil pas àplaindre ? Vous tous petits et grands qui défendez comme vous pouvez la victime du Calvaire, le Dieu qu’ont prié vos pères, ne vous sentezvous pas plus heureux que cet apostat qui baise la main du bourreau du Christ pour une poignée d’écus qu’onlui jette avec dégoût ? Croyezvous que le vieux pasteur dépouillé par Goblet, le pauvre prêtre de Savoie auquel le misérable Isaïe Levaillant a volé son petit traitement, qui disent leur benedicite devant un morceau de pain noir, n’ont pas l’âme plus tranquille au fond que cet académicien riche, bien renté et ami des Rothschild ?

  1. Nous voyons, le SamediSaint 12 avril 1884, Renan prendre part en compagnie d’un Juif, nommé Armand Lévy, un des organisateurs du Congrès anticlérical, à une cérémonie rendue burlesque par la présence de ce personnage, l’inauguration du buste de Mickiewicz, au collège de France. Cet Armand Lévy n’a absolument aucun titre littéraire. D’après le Gaulois, c’est un ancien homme d’affaires qui occupeaujourd’hui ses loisirs en s’adonnant à la politique des clubs. On le rencontre dans toutes les réunions publiques, socialiste chez les socialistes, marchand de vin chez les marchands de vins. 

Vide madagaskar-czyli-pokręcone-losy-polaków-i-nie-tylko/

***) Uczestnik powstania listopadowego w stopniu majora 2. pułku krakusów i pułkownika Gwardii Narodowej. Deputowany z cyrkułu VII Warszawa na sejm 1830-1831 roku[5].

Po upadku powstania wyjechał do Paryża, dzięki czemu uniknął kary śmierci, wydanej przez Sąd Najwyższy Kryminalny. Później przeniósł się do Brukseli i wstąpił do założonego przez Lelewela Związku Dzieci Ludu Polskiego. W czasie Wiosny Ludów powrócił do kraju, przebywał m.in. w Krakowie i Wrocławiu, po czym znów wyjechał do Francji.

Działacz Wielkiej Emigracji: Zemsty Ludu i Młodej Polski, członek TDP i Zjednoczenia Emigracji Polskiej, znany i popularny publicysta niepodległościowy.

Łańcuch

W 1626 umiera Franciszek Bacon – ten od wiedza to władza: naukowy-terror-czyli-koniec-wesołej-anglii/.

Z kolei, także w owym 1626, rodzi się król Krystyna – ta od totalnej grabieży, przede wszystkim polskich bibliotek: kartezjusz-i-król-krystyna-czyli-szwedzki-kulturkampf/.

I tak to się plecie.

„Nie pozostawił listu samobójczego…”

 Paryż, 11 lipca 1936 r. Ambasador Polski we Francji Juliusz Łukasiewicz (w środku, z cylindrem w prawej dłoni) w otoczeniu dyplomatów przed wejściem do Pałacu Elizejskiego po złożeniu listów uwierzytelniających. (Fot. NAC)

__

Ojciec Juliusza, też Juliusz, po ukończeniu gimnazjum w Żytomierzu podjął studia na Politechnice w Sankt Petersburgu, uczestniczył czynnie w działalności polskich organizacji niepodległościowych. Od 1914 roku w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW)[2]. Po utworzeniu Polskiej Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego był sekretarzem osobistym prezesa Komisji Aleksandra Lednickiego, a następnie pierwszym sekretarzem Przedstawicielstwa Rady Regencyjnej w Moskwie, [ponoć] wolnomularz[3].

Po odzyskaniu niepodległości, w listopadzie 1918 r., wstąpił do służby dyplomatycznej II Rzeczypospolitej i w 1921 r. objął kierownictwo Wydziału Wschodniego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, popierając projekt federacyjny Piłsudskiego[2]. Od 1 września 1921 do 1 września 1922 r. był sekretarzem poselstwa RP w Paryżu, po czym wrócił na stanowisko naczelnika Wydziału Wschodniego MSZ. Od 16 maja do 1 sierpnia 1924 r. w składzie Delegacji RP przy Lidze Narodów, powrócił do centrali MSZ, awansując w 1925 r. na stanowisko dyrektora Departamentu Polityczno-Ekonomicznego MSZ. 12 października 1926 r. mianowany na posła RP w Rydze, misję sprawował do 23 stycznia 1929 r. Następnie do 22 maja 1931 r. dyrektor Departamentu Konsularnego. W latach 1931–1932 poseł RP w Wiedniu, w okresie 1933–1934 poseł w Moskwie, następnie od roku 1934 do 1936 ambasador polski w Moskwie (po wzajemnym podniesieniu rangi placówek do szczebla ambasad przez Polskę i ZSRR). Od 20 lipca 1936 – do 7 listopada 1939 ambasador Rzeczypospolitej w Paryżu.

W 1938 opublikował tom esejów pod tytułem Polska jest mocarstwem[2].

Po ataku Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 r. bardzo energicznie domagał się od francuskich władz cywilnych i wojskowych wypełnienia zobowiązań sojuszniczych Francji wobec Polski określonych traktatowo i potwierdzonych ratyfikowaną 4 września 1939 r. konwencją wojskową. Był zaangażowany w zaprzysiężenie Władysława Raczkiewicza na prezydenta na uchodźstwie i to on polecił gen. Sikorskiemu dowództwo na Wojskiem Polskim we Francji[2]. Po utworzeniu na emigracji w Paryżu rządu Władysława Sikorskiego strona francuska wymusiła dymisję Łukasiewicza z funkcji ambasadora RP. Wyjechał do Wielkiej Brytanii, niedopuszczany do służby publicznej przez otoczenie gen. Sikorskiego.

Po dymisji stał się ostrą opozycją wobec rządu Sikorskiego[2]. Po klęsce Francji (1940) był w lipcu 1940 r w Londynie autorem listu do prezydenta Władysława Raczkiewicza, w którym zarzucał generałowi Sikorskiemu wysłanie memoriału[2] Stefana Litauera o utworzeniu 300-tysięcznej armii polskiej u boku ZSRR, zaprzepaszczenie jednostek Armii Polskiej we Francji[2], utraty złota Banku Polskiego, a także objęcie dwóch stanowisk – Prezesa Rady Ministrów i Naczelnego Wodza – w wyniku czego nie mógł wykonywać obowiązków państwowych. Memoriał Łukasiewicza był główną przyczyną przejściowego kryzysu rządowego w Rządzie RP na uchodźstwie, gdy prezydent udzielił dymisji gen. Sikorskiemu z funkcji premiera, lecz następnego dnia powołał ponownie Sikorskiego na to stanowisko[2] pod naciskiem grupy oficerów polskich oraz po nieudanej próbie powołania rządu przez Augusta Zaleskiego.

Po II wojnie światowej Łukasiewicz pozostał na emigracji. Był m.in. prezesem piłsudczykowskiej Ligi Niepodległości Polski, wiceprzewodniczącym III Rady Narodowej[2], wiceprezesem Instytutu Badania Spraw Międzynarodowych w Londynie (1947-1950) i działaczem Zespołu Piłsudczyków. Od grudnia 1947 r. przebywał w Stanach Zjednoczonych, próbując zjednywać sobie amerykańskich polityków. Za prezydentury Augusta Zaleskiego był wśród jego stronników. W 1950 roku wyjechał do USA ponownie, jednak nie zdołał zainteresować administracji sprawami polskimi i wiosną następnego roku informował władze emigracyjne w Londynie o porażce swojej misji. W tym okresie popadał także w depresję na skutek swojej bezsilności wobec amerykańskiej administracji, co zauważył m.in. Wacław Jędrzejewicz. Łukasiewicz miał obawiać się powrotu do Londynu, uznając swój wyjazd do USA za kompromitację[2]. Zmarł śmiercią samobójczą ok. godziny 2:00 w nocy, powiesiwszy się w wynajmowanym mieszkaniu. Nie pozostawił listu samobójczego, co zrodziło bezpodstawne [© polska wiki za giewu] plotki o zabójstwie dokonanym przez sowieckie służby[2].

PS. doboszyński-o-retingerze-i-sikorskim/

Ojciec i syn

 Wiktor Drymmer przed 1931

__

Juliusz Łukasiewicz (ur. 1919, zm. 31 marca 2018 w Ottawie) – polski inżynier i profesor mieszkający w Kanadzie, specjalista aerodynamiki szybkości naddźwiękowych. Absolwent liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (matura 1937), doktoryzował się na Uniwersytecie Londyńskim w 1966 roku. Pracował m.in. w Centrum Badań Lotnictwa. W latach 1958–1968 był dyrektorem Von Karman Gas Dynamics Facility, Arnold Engineering Center, w Tennessee. Laboratoria te wykonały dużą cześć badań aerodynamicznych programu Apollo (lądowanie człowieka na Księżycu w 1969 roku).

W czasie II wojny światowej służył w polskich siłach zbrojnych we Francji i Wielkiej Brytanii. Działał na rzecz przyjęcia Polski do NATO. Jego teść należał do K-7:

Charaszkiewicz suggested to an old Polish Legions comrade, Wiktor Tomir Drymmer – from 15 September 1933 to the outbreak of World War II, director of the Polish Foreign Ministry’s Consular Department – the creation of an organization covering all countries that harboured substantial Polish communities. They agreed that this would be necessary due to the inevitability of war with Nazi Germany. They were also agreed that the organization was to be strictly covert, both in Poland and abroad; was to be of a nationalist character; and was to be elite rather than large-scale in nature. The organization’s regulations were drawn up by Captain Ankerstein.[22]

Eventually it was decided that the organization should be run by a „Committee of Seven” (K-7) comprising half Foreign Ministry personnel – Drymmer, his political deputy Dr. Władysław Józef Zaleski, Tadeusz Kowalski, and the latter’s deputy Tadeusz Kawalec – and half Office 2 personnel: Charaszkiewicz, Ankerstein and the latter’s deputy, Captain Wojciech Lipiński. Later, Lieutenant Colonel Ludwik Zych, chief of staff of Poland’s Border Guard (Straż Graniczna), would be coopted.[23]

During the „phony war,” the new Polish premier and commander-in-chief in exile, General Władysław Sikorski, investigated the causes of Poland’s defeat in September 1939. Officers with pertinent knowledge were instructed to submit reports. Probably it was in response to this that Charaszkiewicz drew up the series of intriguing reports in late 1939 and early 1940 that comprise the bulk of his Collection of Documents that was published 60 years later, in 2000.[37]

Sikorski, whose own military and political career in Poland had been stymied while the Piłsudskiites held sway after the May 1926 coup d’état, now sidelined many officers deemed to have been close to the Piłsudskiites. Perhaps that was why an officer as experienced in clandestine warfare as Charaszkiewicz, then only 44 years old, apparently was never again entrusted with such operations.[38]

During his career as an intelligence and covert-operations officer, Charaszkiewicz helped pioneer modern techniques of asymmetric warfare. Just before World War II, during a week’s visit to London, he shared information on these with Britain’s Colonel Holland, Lt. Colonel Gubbins (future leader of the Special Operations Executive), and technical specialists. In his reports about these meetings, Charaszkiewicz noted how far Poland’s techniques outstripped Britain’s.[40]

He died in London on 22 December 1975.[41]

CDN

Bankier który zdobył Anglię

William of Orange and Mary crowned as King and Queen of England in 1689

Anglicy często piszą o swej tzw. Chwalebnej Rewolucji, ale już nie lubią zbytnio przypominać, że jej zwycięstwo w 1688 było możliwe dzięki wielkiej, holenderskiej inwazji na Wyspę, owego roku:

William’s fleet, which with about 40,000 men aboard was roughly twice the size of the Spanish Armada – and assembled in a tenth of the time – consisted of 463 ships.[101] Among these were 49 warships of more than twenty cannon (eight could count as third rates of 60–68 cannon, nine were frigates), 28 galliots, nine fireships, 76 fluyts to carry the soldiers, 120 small transports to carry five thousand horses, about seventy supply vessels and sixty fishing vessels serving as landing craft.[104][105] Most of the warships had been provided by the Admiralty of Amsterdam.

Po zatwierdzeniu planu inwazji amsterdamski rynek finansowy pożyczył cztery miliony guldenów w ciągu zaledwie trzech dni. Dalsze finansowanie uzyskano z różnych źródeł, w tym dzięki dwóm milionom guldenów bankiera Francisco Lopes Suasso. Zapytany, jakiego zabezpieczenia pragnie, Suasso rzekomo odpowiedział: „Jeśli odniesiecie zwycięstwo, na pewno mi odpłacicie; jeśli nie, to strata jest moja”. [uhaha]

Największą troską dla stanów Holandii był wpływ koronacji Wilhelma (na władcę Anglii) na holenderską gospodarkę i politykę; w jego zapewnienia, że nie miał zamiaru „usuwać króla z tronu”, nie wierzono. Ich obawy były uzasadnione; dostęp Williama do angielskich zasobów na stałe zmniejszył potęgę Amsterdamu w Republice i jego status wiodącego światowego centrum handlowego i finansowego.

Po wypędzeniu z Półwyspu Iberyjskiego większość Żydów sefardyjskich osiedliła się w miastach handlowych, takich jak Londyn i Antwerpia. Pod koniec XVI wieku przybyli do Amsterdamu i Hagi. Lopes Suasso byli starą, bogatą sefardyjską rodziną marranos czyli Żydami, którzy zostali zmuszeni do nawrócenia się na chrześcijaństwo pod presją portugalskiej inkwizycji, ale w Amsterdamie otwarcie wrócili do swojej prawdziwej religii, judaizmu.

Zaś ten Franciszek urodził się w Amsterdamie jako najstarszy syn Antonio Lopes Suasso (1614–1685), znanego również jako Izaak Izrael Suasso, który poprzez małżeństwo z Violentą de Pinto, stał się także członkiem innej bogatej starej sefardyjskiej rodziny. Ów ojciec, który sam urodził się w Bordeaux, był jednym z najbogatszych i najsławniejszych portugalsko-żydowskich kupców w Amsterdamie swoich czasów. Data urodzenia Francisco, prawdopodobnie między 1657 a 1660 rokiem, jest niepewna.

Rodzina zachowała poczucie przynależności do Hiszpanii, a 3 stycznia 1676 ojciec Suassa otrzymał od Karola II hiszpańskiego tytuł barona d’Avernas le Gras w uznaniu jego służby dyplomatycznej. Tytuł pochodzi od lenna należącej do Suasso w księstwie Brabancji Avernas le Gras. Miał również dobre relacje ze Stadtholderami, a dom bankowy Suasso często wspierał ich finansowo.

Franciszek włączył się w biznes swojego ojca i kontynuował udaną karierę bankową po jego śmierci w 1685, kiedy to odziedziczył połowę wielkiej fortuny ojca, której znaczną częścią były udziały w holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. W 1682 Suasso poślubił Judith Francisco Teixeira w Hamburgu. Owa Judyta była córką Manuela (inaczej Izaaka) Teixeiry, który po ojcu Suasso i De Pinto** był trzecim najważniejszym portugalsko-żydowskim kupcem-bankierem w Europie Północnej, poprzez jego małżeństwo z Beatrix Nunes Henriques.

Suasso was responsible for a number of elements of the invasion, and through his father-in-law in Hamburg he was able to make speedy arrangements for the transport of Swedish and Pomeranian troops provided in November 1688 by Charles XI of Sweden to assist William.[6] The coffer in which William repaid the loan to Suasso is today on display in the Willet-Holthuisen Museum in Amsterdam.[1]

I tak to się plecie…

PS. Szerszy kontekst: kapitalizm-wojenny-czyli-kto-wymyślił-deficyt-budżetowy/

PPS. A przy okazji: imperium-i-jego-dwaj-nieszczęśni-prorocy/ + imperium-i-wizjoner-z-amsterdamu/

__

**) en.wikipedia.org/Isaac_de_Pinto + en.wikipedia.org/Henriques_family +

 

Dominacja szkockiej medycyny

Screenshot 2020-05-27 at 10.36.53 Miejsce uzyskania dyplomu brytyjskich lekarzy**

___

Sporo już tu pisałem o inwazji szkockich medyków na Rosję – vide jak-rosję-szkoci-trzymali-za-gardło/ + rosja-i-jej-szkoccy-opiekunowie/. W XIX wieku dominacja szkockiej medycyny przyjęła nieprawdopodobne rozmiary – w latach 1801-1850 ponad 96% brytyjskich lekarzy uzyskało swoje dyplomy na szkockich uniwersytetach.

Owa szkocka dominacja miała także ciekawy wymiar żydowski. Począwszy od średniowiecza dostęp żydowskich studentów na medyczne wydziały europejskich uniwersytetów był poza Italią bardzo ograniczony. We Francji wyjątki zdarzały się w Montpellier, a niemieckie uniwersytety zaczęły się dla nich otwierać dopiero w XVIII wieku. W Anglii wprawdzie zakaz obowiązywał do 1871, ale Szkoci nie stawiali im żadnych przeszkód od samego początku swojej wielkiej, uniwersyteckiej ofensywy, tj. od początku XVIII wieku.

___

**) www.jstor.org/stable/29779811

Jak holenderski frachtunek pomógł Moskalom w końcu Polskę pokonać

 Odlewnia dział nad rzeką Nieglinnają, z XVII wieku**

++

Jeśli chodzi o kluczowy handel bronią w XVII wieku, to Szwecja miała klan De Geer a w Rosji rządziła rodzina Van Klenck, ze wspólnikami. Interes rodzinny rozkręcił papa Georg Eberhard (1580-1644), który w 1607 roku dołączył do dwóch holenderskich kupców w Rosji, braci De Vogelaer. Ich firma stała się w ciągu kilku lat jednym z najważniejszych holenderskich domów handlowych w Rosji; założyła magazyny zarówno w Kola w Laponii, jak i nad Morzem Białym w Archangielsku, oraz dalej nad Dwiną, w Chołmogorach i Wołogdzie, a także na Nikolskiej w Moskwie. Od kolejnych carów nabył ów Georg, oprócz przywileju posiadania własnego pomostu do rozładunku i załadunku towarów w Archangielsku, zwanego „Klenkebrug”, przywilej opłaty jedynie połowy ceł.

W czasach Wielkiej Smuty faworyzowali go patriarcha Filaret (ojciec późniejszego cara Michała I) i Wasyl IV. Jednak firma poniosła wtedy wielkie straty z powodu splądrowania i zniszczenia jej faktorii w Moskwie i Wołogdzie, podczas gdy sam van Klenck który w tym czasie podróżował z różnymi towarami statkiem z Archangielska do Moskwy, został zaatakowany w Totmie koło Wołogdy przez rosyjsko-litewski gang rabusiów, który splądrował ładunek, spalił statek, schwytał jego towarzyszy, a sam Georg ponoć cudem jedynie uszedł z życiem…. Niedługo potem, po wstąpieniu na tron cara Michała w 1613 i 1614, De Vogelaer i Klenck uzyskali przywilej wolnego handlu w całej Rosji i zwolnienia z wszelkich ceł na okres trzech lat jako odszkodowania za poniesione straty; określenie van Klencka i de Vogelaera w rosyjskich dokumentach rządowych jako „gosti”, dowodzi ich znaczenia. Oprócz handlu van Klenck był także zaangażowany w politykę: podobnie jak inni kupcy zagraniczni, przekazywał kancelarii stanu informacje o sytuacji za granicą; raporty te są zachowane i nadal publikowane w języku rosyjskim.

Niestety, holenderskie biogramy Georga nie przynoszą więcej szczegółów nt. tych jego „przygód” w czasie Wielkiej Smuty – szkoda, bo może pomogłoby to w rozjaśnieniu źródeł nieoczekiwanego sukcesu Pożarskiego, Minina itp. – vide polacy-na-kremlu-czyli-zadziwiające-koincydencje/.

Za to więcej wiadomo nt. Coenraada, jego syna i następcy w biznesie. Jak to porządny kalwinista, ów Coenraad miał znakomite szkockie koneksje – był szwagrem Sir Williama Davidsona z Curriehill, który poślubił jego siostrę Elisabeth. Davidson był ambasadorem Karola II w Amsterdamie, a sam Karol dostał w 1660 w podarunku od Coenraada atlas map który “became a showpiece of the royal map collections.” Ów William prowadził interesy nie tylko w Rosji, ale i w Szwecji oraz Norwegii, ofkors. Swoją hutę w Drontheim sprzedał w 1666 właśnie szwagrowi***. Z kolei braciszek Coenraada, akademik Johannes, w owym 1660 został przez Karola II nobilitowany, en.wikipedia.org/Johannes_Klencke… i tak to się plecie.

„Van Klenck oversaw in 1660 the sale of 12,800 muskets and 80,000 kilograms of gunpowder to the Russians. In the same year, the firm of De Vogelaer and Van Klenck advanced the Muscovite agent John Hebdon more than 300,000 guilders to purchase additional weapons (this bought about 15,000 additional firearms, 5,000 lances, 2,000 horses, 160,000 kilograms of gunpowder and 3,200 kilograms of copper). As a reward for its aid to the Hebdon-brokered transaction, the tsar restored the trading privileges to Van Klenck’s firm that Greorg van Klenck had once received from the tsar, but had been rescinded around 1645. Armed with this state-of-the-art weaponry, the Russian army took to the field in 1661 against the Polish army in an attempt to force a decision in the war that had been raging since 1654. The boatloads of muskets, powder, and shot shipped from Holland indeed ultimately helped Russia wear down Poland in the Thirteen Years’ War.   — The Dirty Secret of Early Modern Capitalism. Taylor and Francis.

___

Zatem schemat zniszczenia Polski był całkiem prosty:

fanarioci –> Chmielnicki + de Geer –> potop szwedzki +

+ van Klenck & Co –> 1667 i „sam Kijów, leżący po zachodniej stronie Dniepru, miał zostać przy Rosji tylko przez dwa lata, jako baza działań przeciw Kozakom Zaporoskim i Turcji. Po tym okresie miał wrócić do Rzeczypospolitej, jednak Rosjanie nie oddali już miasta.”

PS. Zakharov suggests that still at the time of the Battle of Poltava (1709), more than half of the needs of the Russian army were met by foreign imports. He found that between 1705 and 1710, Lups and Brants transported four fifths of the 63,000 rifles and rifle barrels and the same proportion of the 72,000 swords and sword blades imported into Russia. — Boterbloem, Kees. The Dirty Secret of Early Modern Capitalism (p. 205). Taylor and Francis.

PPS. Isaac Le Maire[1] was born in 1558 or 1559 in Tournai. He learned the trade from his merchant brother-in-law Jacques van de Walle. Isaac had four brothers, three of them were merchants.[2] Already in 1584 he was registered in Antwerp as a wealthy grocer. At the time, he was also captain of the company of the Antwerp militia. He rented the house of Bourgognien Schilt, but in 1585 after the fall of Antwerp he fled to the northern Netherlands. Together with Peter van de Pulle and Dirck van Os he constituted a company for trading in Russia. They carried Baltic grain and timber to Spain. Ships with leather, wax, fur and caviar from Archangelsk often were destined for Venice and Livorno. They also traded in bills of exchange, chartering and marine insurances. Between 1594 and 1598 he had a major position in the fish trade between British ports and Spain.

____

**) Podziemna rzeka w samym centrum Moskwy o długości 7,5 km, stanowiąca dopływ rzeki Moskwa. Kreml moskiewski został wybudowany na zachodnim brzegu rzeki Nieglinnaja.

***) Their brother-in-law William Davidson of Curriehill invited Mary Stuart into his house in July 1660 and seems to have been a spy for Charles II. In 1666 he sold his ironworks in Drontheim to his brother-in-law Coenraad van Klenck, as well as his part in the salt company.

Among other Swedish contacts of Davidson’s was Georg Stiernhielm, a man who in turn had influenced G. W. Leibniz in his pansohic studies. Siernhielm considered Davidson a „fellow illuminist” along with Francis Bacon, Robert Fludd, Meric Casaubon and Thomas Vaughan. Davidson was also a friend of the Freemason, and founder of the Royal Society, Sir Robert Moray [SSNE 6599], as well as Constantijn Huygens and several prominent Jews.

Przyp. w-gospodzie-pod-gęsią-i-rusztem/

Moja kropka nad i

„Wiadomość o tej niesłychanej próbie prowadzenia przez opozycję własnej polityki zagranicznej, i to polegającej na dywersji przeciwko własnemu rządowi na korzyść nieprzyjaznego mocarstwa, przekazano niezwłocznie Pittowi. Jednakże premier powstrzymał się od ujawnienia i wyzyskania tej sprawy w walce z opozycją. Po dziś dzień historiografia brytyjska nie doszła do zgodnego wniosku, dlaczego tak właśnie postąpił.” dwaj-murzyni-katarzyny/

Premier Pitt młodszy często ląduje w najściślejszej czołówce plebiscytów na największych w historii premierów JKM. Jakaż to mocarna ręka powstrzymała go wtedy przed przyjściem z pomocą Rzpltej?? Przecież to nie sam książę Woroncow, choć bardzo zdolny, to osiągnął, ani jego „nieograniczony” budżet – vide londyńskie-sprzedawczyki/.

Moim zdaniem, to było nie tyle londyńskie City, które myślę podzielało w pewnym stopniu obawy Pitta wobec Rosji, co ta bankierska sekta, wg której nie było w Europie miejsca dla katolickiej Polski (i Francji). Wszak to właśnie ów wielki premier Pitt podał się do dymisji 16 lutego 1801** po upadku jego projektu tzw. emancypacji katolików.***

___

**) A już 23 marca owego roku uduszono cara Pawła – śmierć-carów-krym-i-misja-putina/. I tak to się plecie…

***) pl.wikipedia.org/Ruch_oksfordzki

PS. dziwna-historia-psiego-nabrzeża-i-drogiego-kumpla-sorosa-czyli-aresztowana-wyspa-psów/

 

Dwaj murzyni* Katarzyny

 S.R.Woroncow wedle T. Lawrence’a (1805-6, Hermitage)

**

Ledwo 22 grudnia 1790 pada „niezdobyta” twierdza Izmaił, a już 10 lutego Potiomkin wyrusza z Jass (które nb. w latach 1916-18 pełniło funkcję stolicy Królestwa Rumunii) do Petersburga, aby radzić z Katarzyną nad ultimatum Londynu i Berlina.

“18 marca książę de Nassau-Siegen [ten ci to, ten…] wydał jedno z najkosztowniejszych przyjęć; na półmiskach piętrzył się jesiotr i sterlet, ulubione przysmaki Potiomkina. Podczas tej imprezy Serenissimus, ubrany we wspaniały, ozdobiony klejnotami mundur hetmański, który według Debolego kosztował 900 000 rubli, pokazał swoją najnowszą faworytę: panią de Witte…

5/16 kwietnia Pitt wycofał swoje ultimatum i w tajemnicy wysłał do Petersburga emisariusza Williama Fawkenera, aby znalazł wyjście z sytuacji, która omal nie doprowadziła do upadku rządu. Książę i cesarzowa nie posiadali się z radości. Katarzyna uczciła zwycięstwo, umieszczając posąg Foxa w swojej Galerii Camerona między Demostenesem i Cyceronem…

Kolejnym upokorzeniem dla Fawkenera było przybycie do Petersburga Roberta Adaira, którego Charles James Fox przysłał podstępnie w charakterze nieoficjalnego wysłannika opozycji. Siemion Woroncow polecił 28-letniego Adaira uwadze Potiomkina, mówiąc, że nawet Georgiana, księżna Devonshire, królowa dobrego tonu, „zaszczyca go swoją przyjaźnią”. Adair został serdecznie przyjęty przez cesarzową i księcia**. Na odchodnym Potiomkin wręczył mu prezent w imieniu cesarzowej – pierścień z jej portretem…

Dwudziestego czwartego lipca 1791 roku o czwartej rano Potiomkin wyruszył z Carskiego Sioła. Kiedy książę na złamanie karku pędził na południe, cesarzowa wysłała za nim list pełen najcieplejszych uczuć: Żegnaj, mój przyjacielu, całuję Cię.”***

Los Potiomkina, i Rzpltej, był przesądzony. Pożegnanie było definitywne – Murzyn zrobił swoje, czyli przebił się nad Morze nomenomen Czarne, i mógł odejść. Potiomkin nawet nie dojechał do Jass – zszedł gwałtownie na otwartym stepie już 16 października, ponoć otoczony tylko służbą i adiutantami. W rozbiorze Rzpltej Potomkin tylko by przeszkadzał, niepotrzebnie powtarzał jak to by polskim królem chciał zostać…

 Jassy w 1701

__

O wielkim rodzie Woroncowów już tu pisałem, vide trzy-polki-czyli-rozbiór-rzpltej-i-nieudana-rewolucja/ – ów Siemion, ambasador w Londynie, należał do jego najwybitniejszych przedstawicieli. To on uratował głowę Katarzyny wiosną 1791, na naszą zgubę. A przecież nie był polakożercą, popierał Konstytucję 3 Maja:  „W listach swoich, pisanych do brata Aleksandra między majem a wrześniem 1791 roku, Siemion Woroncow dowodził, iż spośród trzech sąsiadów Rzeczypospolitej Rosja jest tym mocarstwem, które na wprowadzeniu w Polsce nowego ustroju straci najmniej, a właściwie nawet zyska.

Mało tego, paradoksalnie Woroncow był zdecydowanie przeciwny rozbiorom Rzpltej – potępił je jako sprzeczne z podstawowymi zasadami sprawiedliwości i jako szok dla sumienia Europy Zachodniej. Na jego szczęście Katarzyna zeszła zanim zdążyła mu dać znać co o tym myśli. Na wszelki wypadek Siemion już do Rosji nie wrócił po rezygnacji ze stanowiska ambasadora w 1806 i zmarł w Londynie w 1832. Jego córka została żoną earla, George_Herbert,_11th_Earl_of_Pembroke. Za to syn, Michaił, ożenił się z Elżbietą z Branickich, no i mocno „napędzał” dekabrystów****… i tak to się plecie.

PS. W czasie konferencji jałtańskiej pałac Woroncowów w Ałupce był siedzibą delegacji brytyjskiej, na czele z Churchillem[3].

___

*) Był jeszcze ten trzeci, autentyczny: jak-zdobywano-morze-czarne/.

**) Tymczasem 17 czerwca przybył niespodziewanie do Petersburga inny wysłannik brytyjski, wyekspediowany bynajmniej nie przez londyński Foreign Office. Był nim niejaki Robert Adair, znany przyjaciel i współpracownik Foxa, a ponadto (co wówczas było jeszcze tajemnicą) częsty gość w domu Siemiona Woroncowa w Londynie i autor napisanych na zlecenie rosyjskiego ambasadora paru broszur propagandowych zwalczających politykę Pitta. Ten młody człowiek wyjechał z Londynu jeszcze przed Fawkenerem, odwiedził uprzednio Berlin i Wiedeń, a wreszcie dotarł do Petersburga. Tajemnicza misja Adaira wzbudziła w 1791 roku duże zaciekawienie i wiele wątpliwości w całej Europie. Już wówczas podejrzewano, że Adair wysłany został przez Foxa w celu wzmocnienia stanowiska dworu petersburskiego i niedopuszczenia do ustępstw, których domagał się od Katarzyny II rząd brytyjski. Sprawę tę poruszył publicznie (w 1797 roku) Edmund Burke w jednym ze swoich opublikowanych listów. Gdy w 1821 roku ukazała się w Londynie biografia Williama Pitta pióra biskupa George’a Tomline’a, w której autor przypomniał aferę Adaira z 1791 roku, oburzony z powodu tych „oszczerstw” sir Robert Adair zażądał sprostowania, utrzymując, że Charles Fox nie miał nic wspólnego z jego wyjazdem, gdyż podróż do Petersburga odbył właściwie bez żadnego powodu, tak sobie, dla celów turystycznych… Dopiero pod koniec XIX wieku odnaleziono dokumenty, które obaliły całkowicie wersję Adaira…

Wyszło na jaw, że Adair usilnie przekonywał w Petersburgu ministrów rosyjskich, aby nie ustępowali wobec żądań gabinetu londyńskiego. Sugerował między innymi odrzucenie żądań Pitta w sprawie wolnej żeglugi na Dniestrze, która mogłaby dać Polsce szansę wyjścia ze swym handlem zagranicznym na Morze Czarne; wskazywał, że wiąże się to z zamysłami Pitta włączenia Rzeczypospolitej do „konfederacji państw alianckich”, co – jak utrzymywał – byłoby sprzeczne z interesami imperatorowej. Wiadomość o tej niesłychanej próbie prowadzenia przez opozycję własnej polityki zagranicznej, i to polegającej na dywersji przeciwko własnemu rządowi na korzyść nieprzyjaznego mocarstwa, przekazano niezwłocznie Pittowi. Jednakże premier powstrzymał się od ujawnienia i wyzyskania tej sprawy w walce z opozycją. Po dziś dzień historiografia brytyjska nie doszła do zgodnego wniosku, dlaczego tak właśnie postąpił.

   — J. Łojek, Geneza i obalenie Konstytucji 3 Maja

***) Simon Sebag Montefiore, Katarzyna Wielka i Potiomkin.

****) trzy-polki-czyli-rozbiór-rzpltej-i-nieudana-rewolucja/

Londyńskie sprzedawczyki

 Portret Foxa pędzla Karla Antona Hickela, z 1794

Pewne schematy mają bardzo długą tradycję – straszliwa infiltracja brytyjskich elit przez sowieckie służby w XX wieku miała swoje mocne początki dwieście lat wcześniej. „Najwybitniejszym” wówczas przedstawicielem sprzedawczyków promoskiewskich był sławny i zawzięty lider wigów, w swoim czasie (trzykrotnie!) minister spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii, Karol_Fox**.

A dzień prawdy nastąpił feralnego 31 marca 1791, kiedy to okazało się nagle i niespodziewanie, że połowa gabinetu JKM siedzi w kieszeni rosyjskiego ambasadora Woroncowa. Po wygraniu z wielkim zapasem trzech głosowań w parlamencie*** za wojną przeciw Katarzynie premier rządu JKM, William Pitt młodszy, musiał z podwiniętym ogonem wycofać się z wypowiedzenia wojny Moskalom.

„Zorganizowana przez Woroncowa kampania propagandowa zmierzała do przekonania opinii publicznej i wpływowych osobistości życia politycznego Wielkiej Brytanii do trzech zasadniczych tez: 1) Rzeczpospolita nigdy nie będzie mogła zastąpić Rosji jako dostawca surowców dla Wielkiej Brytanii; 2) Rozpoczynając wojnę z Rosją, Wielka Brytania straci chłonny rynek zbytu, na którym lokuje corocznie swoje towary na sumę około 15 milionów rubli [kłamstwo – faktycznie, mniej niż 3], przywożone przez około tysiąc statków brytyjskich; 3) Tak niewielki skraweczek terytorium, jaki stanowi Oczaków z okolicami, niewart jest wojny. Woroncow starał się poza tym przekonać Anglików, iż cały problem polega tylko na zachowaniu lub naruszeniu status quo w rejonie Oczakowa i że aneksja tego obszaru przez Rosję w niczym nie zmieni równowagi sił w Europie.

[Ambasador JKM w Petersburgu] Whitworth informował księcia Leeds 5 V 1791, że dla przeprowadzenia akcji w Wielkiej Brytanii Woroncow otrzymał z Petersburga „an unlimited credit” (PRO, FO 65/21, k. 3 v.).”       — J. Łojek, Geneza i obalenie Konstytucji 3 Maja

Myślę, że ten kredyt dla Woroncowa szedł przede wszystkim przez Hagę i Amsterdam, gdzie Petersburg miał wtedy już około 40 mln guldenów długu

W efekcie 26 lipca 1791 William Fawkener, Charles Whitworth, 1. hrabia Whitworth w imieniu Wielkiej Brytanii i Leopold Heinrich von Goltz w imieniu Prus podpisali z ministrami Katarzyny II dokument, stwierdzający , że Berlin, Haga i Londyn uznają aneksję terytoriów zdobytych przez Rosję na Turcji w czasie ostatniej wojny. A owego Fawkenera już tu poznaliśmy – to syn bardzo bliskiego kumpla Woltera – po owej niewdzięcznej, petersburskiej misji ów William zajmował się tworzeniem dla JKM pierwszego MI6, vide monsieur-bond-jacques-bond/.

CDN

PS. faktycznie-polski-historyk-i-ci-inni/

PPS. Podobnie będzie w 1939: 6 września 1790 Sejm Czteroletni przyjął uchwałę o niepodzielności ziem Rzeczypospolitej.

___

**) Wykształcenie odebrał w Eton College i Hertford College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Rozpieszczany przez rodziców, zaczął prowadzić ekstrawagancki i rozrzutny tryb życia. W 1774 r. jego długi wynosiły 140 tysięcy funtów. W tym czasie był również osobą nadającą trendy w modzie. Znał 5 języków i był uważany za znakomitego oratora.

Between 1772 and 1774, Fox’s father – shortly before dying – had to pay off £120,000 of Charles’ debts; the equivalent of around £15 million in 2019. Fox was twice bankrupted between 1781 and 1784,[4] and at one point his creditors confiscated his furniture.[2] Fox’s finances were often „more the subject of conversation than any other topic.”[71] By the end of his life, Fox had lost about £200,000 gambling.[72]

***) Kilku mówców wystąpiło z energicznymi protestami, wskazując bezcelowość i polityczny bezsens jakiejkolwiek akcji przeciwko Katarzynie II. Lider opozycji, Charles Fox, zaopatrzony przez Woroncowa w obszerną dokumentację całego zagadnienia, poprosił o głos dopiero pod koniec debaty. Przemówienie jego było dobrze skonstruowane i apelowało do wszystkich istotnych uczuć i obaw brytyjskiej opinii publicznej.

Jedną stroną tej akcji było pobudzenie do jak najgwałtowniejszego działania przywódców wigowskiej opozycji. Tu sprawa była względnie łatwa. Wiecznie głodny zagranicznych subwencji i zarazem żądny władzy Charles Fox chętnie dawał posłuch sugestiom rosyjskiego ambasadora. Z innych może powodów, ale z nie mniejszą energią gotów był działać Edmund Burke.

W czasie debaty parlamentarnej w marcu i kwietniu 1791 r. Edmund Burke działał prawdopodobnie z motywów bezinteresownych. Natomiast sprzedajność Foxa nie ulega wątpliwości. Wszyscy jego biografowie przyznają, że nie wzdragał się przed uleganiem przekupstwu. W Europie krążyły wówczas pogłoski (które zanotował m.in. Friedrich Melchior Grimm w liście do Katarzyny II z 31 I 1794), iż w 1790 lub 1791 r. Fox sam zaproponował dworowi petersburskiemu utrzymanie Anglii na pozycjach ścisłej neutralności, jeżeli otrzyma za to honorarium w wysokości miliona funtów (por. S. Askenazy, Przymierze…, dz. cyt., s. 261). Suma monstrualna i niemożliwa do zrealizowania, ale sam fakt wydaje się bardzo prawdopodobny. David Bayne Horn w swym głośnym dziele Great Britain and Europe in the Eighteenth Century (Oxford 1967, s. 228) pisze o Foxie w kontekście wydarzeń 1791 r.: „Fox, who had long ago established his reputation at St. Petersburg as a useful Russian agent”.

J. Łojek, Geneza i obalenie Konstytucji 3 Maja

Wielka Gra* naszego Stasia, czyli gdzie Krym a gdzie Indie

Korowód ciemnych typów, których nasz król Staś najął we wczesnych latach swojego „panowania” po prostu obezwładnia. Zacząłem ich tu powoli „katalogować”, vide marne-początki-naszego-msz-u/ + król-staś-i-jego-stręczyciele/, ale ciągle dochodzą nowi.

Tym razem chodzi o (szemranego) księcia Karola Henryka Mikołaja Otto de Nassau-Siegen. To ten od Dynasów, czyli fragmentu warszawskiego Śródmieścia na pograniczu Powiśla przy skarpie wiślanej:pl.wikipedia.org/Dynasy

Ponoć to w 1772, a jakże – ów Karol poznał naszego Stasia, który 10 czerwca 1774 odznaczył go Orderem św. Stanisława, a już 17 czerwca tegoż roku Orderem Orła Białego! To chyba za te legendarne opowieści z Tahiti, które Karolowi przydały tak pikantnej sławy w Europie. Oto przywódca jednego z tamtejszych plemion początkowo zareagował wrogo na przybycie cudzoziemców, ale nasz książę, uwodząc jego żonę, osiągnął, poprzez jej wpływ na męża, przyjazne nastawienie do Francuzów.

W 1779, po nieudanym ataku na wyspę Jersey, Karol udał się na odpoczynek do Spa, gdzie poznał Karolinę Gozdzką, rozwiedzioną z Januszem Sanguszką. Z okazji ich ślubu, który odbył się 14 września 1780 w kaplicy zamkowej w obecności króla, Adam Naruszewicz napisał wiersz Na wesele książęcia de Nassau z księżną z Gozdzkich Sanguszkową. Wiersz ten, wydany przez drukarnię nadworną kosztował grosz srebrny.

Małżeństwo nie przeszkodziło mu wziąć udział w nieudanym ataku na Gibraltar w 1782. Wsławił się tam jednak jako dowódca pływającej baterii artyleryjskiej, atakując brzeg od strony morza. Król hiszpański Karol III dał mu za to trzy miliony realów w ładunkach okrętowych, mianował go generałem-majorem wojsk hiszpańskich i przyznał tytuł granda hiszpańskiego pierwszej klasy[1].

W czerwcu 1784 rozpoczął podróż Dniestrem do Morza Czarnego, badał spławność rzeki i opracował jej dobre mapy hydrograficzne, pierwsze tego typu mapy w Polsce. Dotarł do Stambułu gdzie próbował organizować polski handel morski na Morzu Czarnym. „Zdając sobie sprawę, że sukces każdego przedsięwzięcia w regionie Morza Czarnego w dużej mierze zależy od wszechpotężnego władcy Noworosji, księcia Potemkina, znalazł zatem dyplomatyczny powód, aby mu się przedstawić, i po kilku dniach zostali przyjaciółmi.”

W tymże roku brał udział w pracach sejmu grodzieńskiego jako arbiter (słuchacz, nie poseł). 23 października król przedstawił sejmowi propozycje indygenatu dla kilku rodów, w tym i Nassau-Siegen. Po pomyślnym dla niego głosowaniu wyszedł z izby poselskiej i po chwili powrócił wdział na się z wierzchu kontusz papuziego, czyli zielonego koloru z wyłogami czarnemi, a pod spód żupan biały. Do boku szablę polską przywiesił[1].

W 1787, ten wysoko umocowany agent francuski (wszak w 1784 Ludwik XVI przyznał mu dożywotnią emeryturę w wysokości 12 000 liwrów), odegrał dużą rolę w słynnej podróży Katarzyny na Krym – vide król-staś-aneksja-krymu-i-ambasada-moskali-w-warszawie-za-friko/: „na zaproszenie Potemkina przybył w 1786 do Rosji, aby go przedstawiono Katarzynie II. Chociaż początkowo caryca obwiniała swojego faworyta za tę przyjaźń z powodu wątpliwej reputacji księcia-poszukiwacza przygód, później poznała go osobiście i zmieniła stosunek na wyjątkowo łaskawy. Dzięki temu podczas podróży na Krym udało mu się wypełnić misję dyplomatyczną króla polskiego – uzyskał zgodę carycy na spotkanie ze Stanisławem Augustem. Pod koniec owej podróży książę otrzymał w prezencie kilka posiadłości na Krymie, w tym słynną Massandrę.”

Wraz z wybuchem wojny rosyjsko-tureckiej książę został przyjęty do służby rosyjskiej jako szef flotylli wiosłowej Dniepru w randze kontradmirała. Marynarze nazywali Nassau „pierogiem z grzybami”, ponieważ nauczył się tylko dwóch rosyjskich poleceń: „naprzód!” i „wiosłuj!”, ale wymawiał je jak „pieróg” i „grzyby” («вперёд!» и «греби!»  vs  «пирог» и «грибы»). W dniach 17–18 czerwca 1788 wraz z kontradmirałem Johnem Paulem Jonesem pokonał flotę turecką pod Oczakowem. Za wykazaną waleczność i odwagę wojskową Nassau-Siegen otrzymał stopień wiceadmirała.

portret z 1792

Kiedy w 1791 stało się jasne, że po wojnie z Turcją Krym i Oczaków zostaną przy Rosji, stosunki z Wielką Brytanią, niezadowolonej z umocnienia się Moskali na Morzu Czarnym, stanęły na krawędzi konfliktu zbrojnego. Na dokładkę, ponoć pewien Francuz Ray de Saint Geniès** zaproponował w Petersburgu księciu Nassau-Siegen projekt zorganizowania kampanii wojsk rosyjskich w Indiach, najbogatszej kolonii Imperium Brytyjskiego***!! Z centralnych prowincji rosyjskich wojsko spłynęłoby Wołgą i dalej przez Morze Kaspijskie do Azji Środkowej. Potem z Morza Aralskiego wzdłuż rzeki Amu Darya, dotarliby do miasta Balch, a następnie po przejściu przez Himalaje do ostatecznego miejsca przeznaczenia – Kaszmiru, aby w imieniu carycy proklamować przywrócenie imperium Mogołów. Książę zatwierdził projekt i przedstawił go Katarzynie II, i wraz z de Saint-Geniès przekonał, że ​​atakując regiony muzułmańskie, wojska rosyjskie nie spotkałyby się z oporem, gdyby ogłosiły swój cel wspierania islamu – wręcz przeciwnie, byłyby wszędzie mile widziane jako przyjaciele i wyzwoliciele. Caryca wydawała się poważnie zainteresowana, ale wkrótce stosunki angielsko-rosyjskie poprawiły się, a polityczne tło inwazji na Indie zniknęło, a ponadto książę Potemkin wyśmiewał ten projekt pod każdym względem, jako absolutnie fantastyczny. Ostatecznie do kampanii nie doszło i tak jak już tu napisałem, dopiero w 1840 rosja-urywa-się-ze-smyczy-londynowi-po-raz-pierwszy/.

W 1794 Nassau-Siegen znalazł się w orszaku króla pruskiego Fryderyka Wilhelma II, który bardzo cenił towarzystwo księcia. W tym samym roku, po wielokrotnych prośbach, został ostatecznie zwolniony ze służby we flocie rosyjskiej, a jego mienie krymskie zostało przekazane do skarbca. Pozostał jednak tajnym agentem rosyjskiej carycy.

Po wybuchu powstania kościuszkowskiego Fryderyk Wilhelm II wkroczył ze swoimi żołnierzami do Polski. Katarzyna II rozkazała księciu „podążyć do armii pruskiej”, tj. bezpośrednio z obozu króla pruskiego koordynować działania sił sprzymierzonych. Ponadto powierzono mu tajne gromadzenie danych o przebiegu kampanii i wyjaśnienie dalszych planów „niezbyt solidnego” sojusznika Rosji, z których to zadań całkowicie się wywiązał.

Potem pozostając bez zajęcia, wyjechał z żoną do Wenecji, gdzie osiedlił się w luksusowym Palazzo Loredan. Tam zorganizował rodzaj schronienia dla emigrantów. W końcu przez Wiedeń para ta wróciła na swoje polskie dobra, które krótko przedtem wyraźnie się powiększyły, poprzez odziedziczone przez księżniczkę dobra Sanguszków. W 1795 książę ponownie pojawił się na dworze carycy, ale Katarzyna II przyjęła go bardzo chłodno. Niemniej jednak rok później, krótko po jej śmierci, przybył do Petersburga, aby „pokłonić się prochom wielkiej kobiety”.

Po zawarciu pokoju w Amiens w 1802 Nassau powrócił do Francji, gdzie bezskutecznie próbował zdobyć stanowisko marszałka w armii Napoleona. Kiedy jego żona zmarła na gorączkę na Krymie w 1804, pośpieszył, aby załatwić sprawy dziedziczne w Rosji i osiedlił się na Terytorium Południowo-Zachodnim w majątku Tynna.

CDN

___

*) To tylko sarkazm i gra słów…

**) Coś w rosyjskich tekstach jest poplątane, może chodzi o jego syna – wszak monsieur Jacques-Marie Ray de Saint-Geniès zmarł w 1777: Screenshot 2020-04-13 at 13.11.21.png

Był to szeroko wówczas znany autor m.in. Sztuki Wojny Praktycznej:Screenshot 2020-04-13 at 13.13.19.png

***) !! Na 10 lat przed nierozważnym Pawłem: śmierć-carów-krym-i-misja-putina/. Widać z tego, że francusko-rosyjska współpraca trwała na tym polu przez wiele lat…

Katarzyna, seks-testerki i Noworosja

       Map of the location of historical New Serbia (1752-1764) and Slavo-Serbia (1753-1764) and comparison with the location of modern provinces of Ukraine.

___

Kariera Siemiona Zoricia, vide pl.wikipedia.org/Siemion_Zorić, rozpoczęła się od służby w husarzach Słowiano-Serbii. Potem ów Serb wyróżnił się w walkach z Konfederacją Barską i na wojnie z Turkami, pl.wikipedia.org/Wojna_rosyjsko-turecka_(1768–1774). Wprawdzie prawie całą tę wojnę przesiedział w niewoli tureckiej, ale za to po uwolnieniu zdążył jeszcze się zasłużyć w tłumieniu rebelii Pugaczowa. Za swe zasługi został adiutantem Potiomkina i przez rok zajmował się reorganizacją wojska w Noworosji, aby w końcu feldmarszałek namaścił go na kolejnego faworyta Katarzyny, od której zaraz dostał tytuł hrabiego. Poprzedniemu faworytowi, niejakiemu Piotrowi Zawadowskiemu, woda sodowa uderzyła do głowy* i w 1777 trzeba go było podmienić na zgrabnego Siemiona.

Cykl łóżkowy Katarzyny wynosił wtedy raptem rok, więc w 1778 Siemion też poszedł w odstawkę, a jego miejsce zajął Iwan_Rimski-Korsakow, którego z kolei w 1779 skompromitował Potiomkin – ewidentnie ów Iwan miał jego zdaniem zbyt duże ambicje. Potem nastąpił spokojniejszy czas albowiem Alexander_Lanskoy zaspokajał Katarzynę aż do 1784, widocznie nie wchodząc Potiomkinowi w drogę. Z drugiej strony, w owym 1784 zszedł był gwałtownie z tego świata… Po nim nastali Aleksander_Jermołow, Alexander_Dmitriev-Mamonov no i wreszcie ten ostatni, grabarz Potiomkina i Rzpltej, Płaton_Zubow**.

Zarówno Siemion jak i Iwan zanim zostali dopuszczeni do Katarzyny byli nie tylko przebadani przez dobrze nam znanego doktora Rogersona, ale zostali także przetestowani. Ich seks-testerką (fr. l’éprouveuse) była dama dworu – hrabina Praskowja Bruce, z tych Bruce’ów***. W przypadku Iwana, hrabina nieco się zapędziła w obowiązkach i po przetestowaniu go dalej zwykła z nim spółkować, co na własne oczy mogła zobaczyć sama Katarzyna, dzięki usłużnej Oli Branickiej – „siostrzenicy” i kochance Potiomkina. W ten sposób Potiomkin pozbył się z dworu nie tylko Iwana, ale i hrabiny Bruce. A nową seks-testerką, tą od Olków dwóch, została hrabina Anna Protasowa. Ową Protasową unieśmiertelnił sam lord Byron, bezceremonialnie opisując w pieśni IX swojego przesławnego Don Juana jej dworską funkcję: Screenshot 2020-04-08 at 14.59.34.png

Screenshot 2020-04-08 at 16.01.40.png

Taką widać miał wtedy wenę**** – wszak to dzieło niezmiernego geniuszu – jak pisał sam Goethe… Notabene to po owym Don Juanie Byron zabrał się zaraz za „naszego” seksownego Mazepę, o czym tu już pisałem.

A teraz pointa: ów Siemion Zorić w nagrodę za dobrą służbę w łóżku Katarzyny dostał w nagrodę wielki majątek Czartoryskich, czyli Szkłów wraz z przyległościami, razem około 10 tysięcy dusz. Ponadto jeszcze jakiś mająteczek koło Witebska. Warto przy tym pamiętać, że nieopodal Szkłowa, tuż przy starej granicy Rzpltej miał majątek sam Potiomkin, vide Krzyczew_(Białoruś)#W_zaborze_rosyjskim. W końcu to w owym Szkłowie mieszkał jego ulubiony Żyd – vide drugi-cud-rodu-romanowych-i-jewrej-potiomkina/.

___

*) Vide jak-zdobywano-morze-czarne/

**) Przyp. krym-polska-caryca-i-inni/trzy-polki-czyli-rozbiór-rzpltej-i-nieudana-rewolucja/.

I do kompletu: pl.wikipedia.org/Grigorij_Orłow + en.wikipedia.org/Sergei_Saltykov_(1726–1765) + en.wikipedia.org/Alexander_Vasilchikov

***) Even after Praskovia was banned from the court in 1779, after having had an affair with the Empress’ lover, Bruce stayed in favour and received new posts. Bruce first became simultaneously Governor-General of Moscow[2] and Saint Petersburg Governorate between 1784 and 1786, and then of Saint Petersburg only until 1791.[1] He died the same year, without male offspring, and with him ended the line of the Russian counts Bruce.[3]

****) Pieśń IX: Don Juan wraz z ocaloną dziewczynką mknie kibitką przez Rosję. Zostaje przyjęty przez Katarzynę II, na publicznej audiencji i od razu wpada carycy w oko. Katarzyna Byrona ma ponad 40 lat i jest całkiem ponętną kobietą, może się więc podobać Juanowi (w rzeczywistości miała w tym czasie 61 lat). Dworacy zazdroszczą Juanowi łaski carskiej[12].

 

 

Ojciec Bonda, Jamesa Bonda

Twórca przygód Jamesa Bonda, czyli najskuteczniejszej operacji propagandowej Imperium (czyli swoistego „kontrataku” po Dnie/), był skazany na sukces.

„Pierwowzór” Bonda: zmarł w 1989 w Goldeneye Estate na Bermudach

***

Ian Lancaster Fleming urodził się 28 maja 1908 w szkockiej rodzinie bankierskiej – jego ojcem był Valentine Fleming MP, a dziadkiem wielki finansista Robert Fleming, współzałożyciel Scottish American Investment Company oraz założyciel banku Robert Fleming & Co.  Ojciec Iana był dobrym kolegą Winstona Churchilla, a jego babka była przyjaciółką królowej Marii. Z kolei, matka Iana, Evelyn_St._Croix_Fleming, po prostu „znała wszystkich”.

Po zakończeniu edukacji w Eton i Sandhurst Ian bez powodzenia próbował się dostać do Foreign Office i w efekcie zaczął pracować jako dziennikarz Agencji Reutera, a potem jako broker giełdowy. W 1939 zaczął romansować ze swoją przyszłą żoną Anną_Charteris, wtedy małżonką barona O’Neill, a w przededniu II wojny światowej został powołany na osobistego adiutanta wiceadmirała Johna Godfreya, szefa British Department of Naval Intelligence. Wygląda na to, że wszystkie posady Iana „wychodziła” mu jego matka (ew. starszy brat Peter)… która zmarła dwa tygodnie przed nim.

Pierwowzór M.   – Na rozkaz admirała, Fleming objął dowództwo Operacji Goldeneye od 1941 do 1942; Goldeneye była planowaną operacją utrzymania siatek wywiadowczych w Hiszpanii na wypadek niemieckiego przejęcia terytorium. Potem, m.in. zasiadał w komitecie, który wybierał cele dla jednostki T-Force i umieszczał je w „czarnych książkach”, które były wydawane oficerom owej jednostki. Pamiętacie Operację Alsos w 1944? Vide 1941-czyli-spotkanie-na-szczycie/.

Screenshot 2020-04-05 at 11.04.44.png16 sierpnia 1952, w stopniu komandora podporucznika (odp. majorowi na lądzie),  Fleming definitywnie „przeszedł do cywila”. I od razu wziął się za pisanie, ale jeszcze w marcu owego roku ożenił się w końcu z Anną, z którą to przez wszystkie te lata zawzięcie romansował. A jeszcze wcześniej, bo w 1946 kupił posiadłość na Jamajce – nomenomen en.wikipedia.org/Goldeneye_(estate). Posiadłość ta zaraz stała się bardzo popularna – gościli tam choćby urzędujący premier Eden z małżonką, czy Graham Greene, Katherine Hepburn itp. No i wreszcie, 13 kwietnia 1953 w Casino Royale narodził się Bond, James Bond.

A teraz uwaga: wszystkie swoje bondy Fleming napisał podczas pobytów na Jamajce, gdzie za sąsiadów miał przyjaciół z BSC, czyli super-szefa** – wspomnianego już W. Stephensona oraz Noël_Cowarda i Ivara Bryce. A w Nowym Jorku był do dyspozycji inny kolega z BSC – David_Ogilvy. To się nazywa ekipa (wszyscy, oprócz Cowarda, o szkockich korzeniach)!

Owa Anna Charteris to był nie byle kto – przyjaźniła się nie tylko z największymi tuzami literatury angielskiej, z E. Waugh na czele (a książki Fleminga przytomnie nazywała „pornografią”), ale także z bardzo ważnymi politykami – np. szef ówczesnej opozycji, Hugh_Gaitskell, został jej kochankiem. Ale to Fleming wcześniej poznał na Jamajce swoją żydowską muzę – w 1956 Blanche_Blackwell, dziedziczka fortuny rodu Lindo (oraz Crosse&Blackwell), została jego kochanką*** – Lee and other Jamaican musicians who appear in the soundtrack, including Ernest Ranglin and Carlos Malcolm, were introduced to Norman by Chris Blackwell [to jej syn], the owner of then-small label Island Records who worked in Dr. No as a location scout and production assistant. 

A największą promocję zrobił Flemingowi w 1961 (na rok przed premierą Dr. No) sam prezydent John F. Kennedy, publicznie przyznając, że From Russia, with Love należy do jego 10 ulubionych książek. I tak to się plecie…

PS. John Profumo był (bardzo) bliskim znajomym Fleminga: brytyjski-liberalizm-w-działaniu-czyli-sławna-afera-profumo/ – czy to był taki sowiecki kontr-kontratak?

PPS. Inny agent-literat: roald-dahl-ten-zły-dziadek-dziecięcej-literatury/ Screenshot 2020-04-05 at 14.41.11.png

____

**) The next day Gouzenko was able to find contacts in the RCMP who were willing to examine the documents he had removed from the Soviet embassy. Gouzenko was transported by the RCMP to the secret World War II „Camp X”, comfortably distant from Ottawa. Przyp. wielkie-zaskoczenie/

***)        Screenshot 2020-04-04 at 14.18.12.png

Izrael i bomby czyli syjoniści i Stalin

Już 8 lutego 1920 Winston Churchill publikuje w Sunday Herald (Londyn) artykuł pod znamiennym tytułem – Syjonizm vs Bolszewizm, patrz Zionism_versus_Bolshevism. Trzeba bardzo dobrego rozeznania, aby ten wszechświatowy konflikt tak wcześnie zidentyfikować jako w gruncie rzeczy (pozorną) sprzeczkę wewnątrz-żydowską*. Być może był to tylko „przejaw” (za)kończenia pierwszych, bardzo poważnych negocjacji z Londynem ws. Izraela vide pl.wikipedia.org/Konferencja_w_San_Remo. Sprawy się jednak mocno skomplikowały, kiedy sowieckie stery przejął Józef Stalin.

W efekcie „wyścig atomowy” odegrał w tej geopolityce bardzo ważną, jeśli nie decydującą rolę. Stalin dzięki broni jądrowej chciał się wybić na pełną samodzielność (zabicie Trockiego w 1940 było końcem aktu przedostatniego), a to Żydzi mieli kluczowe karty w tej rozgrywce. Warto się przypatrzeć sekwencji dat.

1935: Stalin robi wielką czystkę w Kominternie, u siebie zaczął rok wcześniej – do piachu idzie duża frakcja żydokomuny – trockiści itp., a Beria staje się jednym z najbardziej zaufanych ludzi Stalina.

1939: „Wyścig atomowy” wchodzi w decydującą fazę – bomba będzie możliwa, pytanie tylko kiedy… Użytecznego idiotę oskarżono o niesprawiedliwe aresztowania, odsunięto, a w kwietniu 1939 aresztowano i następnie, po brutalnym śledztwie, zabito. Miejsce Jeżowa jako Ludowego Komisarza Spraw Wewnętrznych i szefa NKWD zajął Beria.

Brytyjska czkawka: en.wikipedia.org/White_Paper_of_1939 – David Ben-Gurion declared, „We will fight the White Paper as if there is no war, and fight the war as if there is no White Paper.”[27]

1941: Churchill oficjalnie uruchamia brytyjski program broni jądrowych, a Beria zostaje członkiem Państwowego Komitetu Obrony CCCP (przewodniczącym był oczywiście Stalin), czyli faktycznego, wojennego rządu sowieckiego.

1942: Roosevelt oficjalnie uruchamia amerykański program broni jądrowych, ale nie wie ani, że w tym samym roku Beria staje na czele sowieckiego programu broni jądrowych ani, że projekt Manhattan, który kosztował USA bilion dolarów wedle dzisiejszego PKB, pracuje pełną parą także dla Sowietów…

Beria uruchamia na terenie USA działanie Żydowskiego_Komitetu_Antyfaszystowskiego (JAK), który w 1941 sam założył  – mami Żydów powstaniem sowieckiej republiki żydowskiej.**

1944: Stalin prze na Zachód, gra idzie także o niemieckie zagłębie rudy uranu.

1945: Amerykanie odpalają pierwsze bomby i dzięki Guzence palą dużą część agentów GRU; jest jednak za późno – Sowieci już mają większość planów i technologii. Wypadki nabierają rozpędu…

1946: Władza Berii słabnie – w styczniu rezygnuje z kierowania NKWD, a jego następca nie jest jego człowiekiem – w listopadzie tego roku główny ideolog Michaił Susłow skierował do ścisłego kierownictwa partii memoriał w którym ocenił działanie JAK jako „syjonistyczne i nacjonalistyczne”; rusza pierwszy sowiecki reaktor, innymi słowy – rusza produkcja plutonu; sekretarz obrony USA, James Forrestal, zdecydowanie protestuje wobec planów podziału Palestyny.

1947: pl.wikipedia.org/Rezolucja_ONZ_nr_181; a Stalin konsoliduje swoją władzę nad „nowymi prowincjami” – pl.wikipedia.org/Wybory w_Polsce_w_1947_roku;

Z kolei, Beria stoi za operacją Bocian, czyli szmuglem broni do Palestyny: pl.wikipedia.org/Operacja_Chasida + pl.wikipedia.org/Operacja_Balak + Arms_shipments_from_Czechoslovakia_to_Israel_1947–49.

1948: Żarty się kończą – 12 stycznia na rozkaz Stalina zamordowano w Mińsku przewodniczącego JAK Salomona Michoelsa (człowieka Berii…), a 21 listopada na posiedzeniu Biura Politycznego KC podjęto decyzję o rozwiązaniu JAK**; 14 maja – proklamacja niepodległości Izraela***; Stalin dalej konsoliduje, czyli Bolesław Bierut staje na czele PZPR; podobnie jest w okolicy: 7 czerwca – prezydent Czechosłowacji Edvard Beneš odmówił podpisania nowej konstytucji ustanawiającej w Czechosłowacji ustrój komunistyczny; 24 czerwca – blokada Berlina.

1949: 29 sierpnia – Stalin odpala pierwszą bombę; wcześniej Forrestal ląduje w wojskowym psychiatryku, a 22 maja wypada z okna owej lecznicy, vide izrael-czyli-amerykańska-psychuszka/, 2 listopada – urzędujący prezydent Harry Truman wygrywa wybory prezydenckie w USA (a pierwsze wybory wygrał „cudownie” – FDR załatwił to w ostatniej chwili, bo miał je wygrać niejaki pl.wikipedia.org/Henry_Wallace, no, ale to nie był syjonista). [The rapid loss of dollar reserves also highlighted the weakness of sterling, which was duly devalued in 1949 from $4.02 to $2.80.]

….. pieredyszka …..

1952: Stalin vs syjoniści ciąg dalszy, czyli pl.wikipedia.org/Spisek_lekarzy_kremlowskich – w lutym 1953 w MGB nie pozostał ani jeden funkcjonariusz narodowości żydowskiej; z kolei, w czeskim procesie 22–27 listopada Rudolf_Slánský vel Salzmann został skazany na śmierć (podobnie jak 10 innych oskarżonych; 3 pozostałych dostało wyroki dożywocia) – 3 grudnia stracony przez powieszenie; Gábor_Péter was also a lover of Litzi Friedmann the future first wife of Kim Philby, a member of the Cambridge Five.

1953: Dwight Eisenhower został zaprzysiężony 20 stycznia, jego gabinet był pierwszym republikańskim rządem od czasów Hoovera (20 lat wcześniej).

W proteście przeciwko antyżydowskim posunięciom Moskwy członkowie syjonistyczno-nacjonalistycznego podziemia podłożyli 9 lutego bombę pod ambasadę sowiecką w Tel Awiwie. Trzy dni później Kreml zerwał stosunki dyplomatyczne z Izraelem. Do ponownego ich nawiązania doszło w lipcu.

Sprawa „spisku lekarzy” zakończyła się wraz z nagłą śmiercią Stalina 5 marca – zbiegiem okoliczności w dniu święta Purim… Beria triumfuje, ale na bardzo krótko.****

PS. 13 listopada 1951 Hejfec vel Kheifets został aresztowany w sprawie JAK, a 8 sierpnia 1952 został skazany przez sowiecki Sąd Najwyższy na 25 lat więzienia. W październiku sprawa została zweryfikowana – oskarżenia uzupełniono o terroryzm i udział w spisku w organach MGB. 2 lutego 1953 Hejfec został skazany na karę śmierci. Śledztwo zostało wznowione 23 kwietnia, a 28 grudnia został zwolniony z powodu braku dowodów przestępstwa i zrehabilitowany. Zmarł w 1984.

PPS. pl.wikipedia.org/Julij_Chariton + en.wikipedia.org/Shimon_Peres_Negev_Nuclear_Research_Center

___

*) Najlepszy przykład to Albert Einstein – był w fantastycznych relacjach tak z komunistami jak z syjonistami, vide lepiej-być-źródłem-terroru-niż-jego-ofiarą/.

**) W 1942 wraz z Icykiem Feferem [został zamordowany 12 sierpnia 1952 w więzieniu na Łubiance] za aprobatą i pozwoleniem Stalina wyjechał na siedmiomiesięczną delegację do Anglii, Kanady, Meksyku i USA. Byli entuzjastycznie przyjmowani we wszystkich tych krajach – spotkali się z Albertem Einsteinem, wystąpili w Nowym Jorku przed 47 tysiącami Amerykanów. W efekcie ich wizyty Żydzi amerykańscy przekazali ZSRR środki na zakup 1000 samolotów, 500 czołgów, żywności i odzieży. Zginął na początku 1948 w Mińsku wepchnięty pod ciężarówkę przez agentów MGB. pl.wikipedia.org/Solomon_Michoels

pl.wikipedia.org/Stalinowski_proces_poetów_żydowskich + en.wikipedia.org/Stalin_and_antisemitism

***) Eleven minutes after midnight, the United States de facto recognized the State of Israel.[23] The Soviet Union was the first nation to fully recognize Israel de jure on 17 May 1948,[24] followed by Poland, Czechoslovakia, Yugoslavia, Ireland, and South Africa.

****) By the most likely account, Khrushchev prepared an elaborate ambush, convening a meeting of the Presidium on 26 June, where he suddenly launched a scathing attack on Beria, accusing him of being a traitor and spy in the pay of British intelligence. Beria was taken completely by surprise. He asked, „What’s going on, Nikita Sergeyevich? Why are you picking fleas in my trousers?” Molotov and others quickly spoke against Beria one after the other, followed by a motion by Khrushchev for his instant dismissal.

When Beria finally realised what was happening and plaintively appealed to Malenkov to speak for him, his old friend and crony silently hung his head and refused to meet his gaze. Malenkov pressed a button on his desk as the pre-arranged signal to Marshal Georgy Zhukov and a group of armed officers in a nearby room who burst in and arrested Beria.[55]

 

Dno

„Ostatni Kongres Kominternu odbył się w 1935 roku. Przyjęto wówczas ideę Frontu Ludowego wymierzonego przeciwko faszyzmowi. Stwierdzono, iż partie komunistyczne powinny zawiązywać sojusze z innymi ugrupowaniami opozycyjnymi wobec faszyzmu. Zaowocował to m.in. we Francji, gdzie w 1936 roku powstał rząd Léona Bluma.

W tym czasie Lew Trocki zaczyna propagować pogląd, iż należy utworzyć nową Międzynarodówkę, ponieważ ta stara utraciła swój rewolucyjny charakter. Twierdził on także, iż partie stalinowskie należy uznać za reformistyczne, ponieważ podobnie jak ugrupowania socjaldemokratyczne skupiły się na ubezpieczaniu granic własnego państwa. W odpowiedzi Stalin przeprowadza czystkę w łonie Kominternu.”

U siebie zaczął wcześniej, bo już w 1934: „Pod koniec obrad Zjazdu w tajnym głosowaniu w wyborach na członków Komitetu Centralnego przeciwko Stalinowi oddano aż 292 głosy (na 1966 delegatów, z których 1108 miało zostać rozstrzelanych w ciągu następnych czterech lat). Komitet Centralny liczył 139 członków i zastępców członków, z których 99 miało umrzeć gwałtowną śmiercią w ciągu najbliższych pięciu lat, a ośmiu dalszych nieco później[15][16]. Kontrolowana przez Stalina komisja skrutacyjna sfałszowała jednak wyniki i oficjalnie podała, że otrzymał on jedynie trzy głosy przeciw.”

Jeśli ktoś myślał, że wygaszenie Kominternu oznaczało osłabienie sowieckich wpływów to był w grubym błędzie. Większość pro-sowieckiej roboty stała się wtedy mało widoczna, bo na Zachód wysłano/uruchomiono całą armię rezydentów i nielegałów**, czyli tzw. śpiochów.

Zacznijmy od USA. Trzeba tu przypomnieć owego Grzegorza Hejfeca – Grigory_Kheifetsa – tego co prowadził Bruna Pontecorvo we Włoszech, a był też sekretarzem N. Krupskiej. Potem ledwo co przetrwał Wielką Czystkę – uratował go Wsiewołod_Mierkułow*** – od grudnia 1941 do lipca  1944 był konsulem w San Francisco. Ponoć poznał  R. Oppenheimera w grudniu 1941. Tam się wyróżnił zanęcaniem Żydów utworzeniem sowieckiej republiki żydowskiej, o czym więcej za chwilę… pl.wikipedia.org/Żydowski_Obwód_AutonomicznyФайл:Heyfec G M.webpru.wikipedia.org/Хейфец,_Григорий_Маркович

Nie mam siły teraz wchodzić w szczegóły, więc oto lista na zachętę… en.wikipedia.org/Semyon_Semyonov + en.wikipedia.org/Alexander_Feklisov + en.wikipedia.org/Jacob_Golos + en.wikipedia.org/Elizabeth_Bentley**** + en.wikipedia.org/Nathan_Gregory_Silvermaster + en.wikipedia.org/Lona_Cohen + en.wikipedia.org/Morris_Cohen_(spy) + pl.wikipedia.org/William_Fisherpl.wikipedia.org/Ruth_Werner + en.wikipedia.org/Saville_Sax + en.wikipedia.org/Duncan_Lee + pl.wikipedia.org/Walter_Kriwicki + pl.wikipedia.org/Ignacy_Porecki + pl.wikipedia.org/George_Koval + en.wikipedia.org/Engelbert_Broda + pl.wikipedia.org/George_Blake + pl.wikipedia.org/Paweł_Fitin + en.wikipedia.org/Kitty_Harris + en.wikipedia.org/Lev_Vasilevsky + pl.wikipedia.org/Oscar_Seborer + en.wikipedia.org/Morton_Sobell + en.wikipedia.org/Konon_Molodyen.wikipedia.org/Atomic_spies + pl.wikipedia.org/Harry_Houghtonpl.wikipedia.org/Aleksandr_Orłow_(funkcjonariusz_NKWD)

O Londynie można bez końca, przypominam tylko mi6-i-ich-prawdziwy-bond-co-to-dał-się-okpić-tzw-żydokomunie/. Dno jakie wtedy osiągnęli dobrze ilustruje historia wpadki Bruno Pontecorvo. Kiedy pracował w Tulsa, w kwietniu 1942, amerykańskie służby złożyły mu niezapowiedzianą wizytę jako „enemy alien”. Znaleźli u niego 25 czy 30 komunistycznych książek i broszur – w efekcie wysłali ostrzegawczy raport służbom brytyjskim. Raport ten „zaginął” – najprawdopodobniej maczał w tym łapy nie Philby, ale najważniejszy sowiecki kret GRU, kryptonim Elli, czyli przyszły szef MI5 Roger Hollis! ‡

No i ten Victor_3rd_Baron_Rothschild – na zakończenie. Bo o czym tu więcej gadać…

____

**) Ostatnio: en.wikipedia.org/Illegals_Program

***) Vsevolod Merkulov was involved with a plan to build up a network of spies inside the Manhattan Project. The NKVD’s first success was the recruitment of Klaus Fuchs. The project was given the codename „Enormoz”.[1] In November 1944, Pavel Fitin reported: „Despite participation by a large number of scientific organization and workers on the problem of Enormoz in the U.S., mainly known to us by agent data, their cultivation develops poorly. Therefore, the major part of data on the U.S. comes from the station in England. On the basis of information from London station, Moscow Center more than once sent to the New York station a work orientation and sent a ready agent, too (Klaus Fuchs).”[2]

Jeden z realizatorów zbrodni katyńskiej, pierwszy zastępca Ławrentija Berii. Po aresztowaniu Berii w 1953 Mierkułow został także aresztowany w sierpniu 1953 i stracony 23 grudnia 1953.

****) The cable specifically ordered Gorsky to cease meeting with Harold Glasser, Donald Wheeler, Alan Rosenberg, Charles Kramer, Victor Perlo, Helen Tenney, Maurice Halperin, Lauchlin Currie, and others.[3][4]

Gorsky sent a long memorandum to Moscow discussing the best way to kill Bentley. He considered shooting, poisoning, faking an accident or faking her suicide,[5]suggesting that the job might be assigned to Joseph Katz.[6] Within two months of the meeting, Gorsky had been recalled to Moscow, along with Iskhak Akhmerov and others.[7] en.wikipedia.org/Perlo_group

Katz moved to Western Europe to form a company for covering the illegal courier line between Europe and U.S. Katz lived in France from 1948 to 1951 then moved to Israel. His code names in the Venona project are „X” and „Informer”. en.wikipedia.org/Joseph_Katz_(Soviet_agent)

‡) In her 2001 autobiography, Christine Keeler (John Profumo’s mistress), alleged, without supporting evidence, that Hollis and Stephen Ward were part of a spy ring with Sir Anthony Blunt.

Vide brytyjski-liberalizm-w-działaniu-czyli-sławna-afera-profumo/ + czy-ten-skandal-kiedyś-się-skończy/.

Krasna sieć

Bruno Pontecorvo najprawdopodobniej nie był najważniejszym** sowieckim szpiegiem w „wyścigu atomowym”, ale niewątpliwie był najważniejszym defektorem. Powszechnie uważa się, iż najważniejszym szpiegiem był Klaus Fuchs, który wpierw należał do SPD, a w 1932 został członkiem Komunistycznej Partii Niemiec. W następnym roku wyjechał z ojczyzny i po krótkim pobycie we Francji osiadł w Wielkiej Brytanii, gdzie studiował i pracował na uniwersytetach, od 1937 w Edynburgu u Maxa Borna.

Po wybuchu wojny, jako obywatel niemiecki, został internowany. Z obozu na Wyspie Man zwolniono go po interwencji Borna. W 1941 [Philby!] wrócił na Wyspy i podjął pracę dla Tube Alloys… W 1942 otrzymał obywatelstwo brytyjskie. Mniej więcej w tym samym czasie podjął współpracę z sowieckim wywiadem. Po ucieczce Guzenki w 1945 Philby ostrzegł Fuchsa, a zaraz potem cała (niespalona) sowiecka sieć uległa całkowitemu uśpieniu na dwa lata.

Amerykanie namierzyli Fuchsa oraz faktycznie najbardziej szkodliwego sowiecko-żydowskiego agenta, prowadzonego przez KGB – Theodora_Hall (Holtzberg)***, przy pomocy projektu VENONA (tak jak dużo mniej ważnych Rosenbergów itp.). W styczniu 1950 Fuchs jednak przyznał się i przy okazji pogrążył swojego kuriera Harry_Golda. Odsiedział raptem 9 lat i 4 miesiące, po czym spokojnie wyemigrował do NRD.

Dla Bruno Pontecorvo tego było zbyt wiele – latem 1950 wybrał się z rodziną na (pierwsze) wakacje do Włoch i przed ich końcem, 1 września cała rodzina zniknęła. Jak się okazało niebawem, z Rzymu polecieli samolotem rejsowym do Sztokholmu (bilety kupując za dużą gotówkę od KGB), ale tam się ślad urywał… Dopiero po latach okazało się, że dyplomatycznymi samochodami KGB przewiozło ich przez Finlandię do Sowietów. Ewidentnie Bruno podjął decyzję o ucieczce spontanicznie – warto przy tym pamiętać, że jego kuzyn Emilio był już wtedy prominentnym działaczem włoskiej partii komunistycznej – moim zdaniem, KGB odpowiednio wystraszyło Bruna, bo Berii bardzo zależało na tym, aby Pontecorvo dołączył do Kurczatowa i innych.

Przez pięć lat pobyt Pontecorvo w Sowietach był najściślejszą tajemnicą, dopiero po wykonaniu zadania Bruno mógł się ujawnić na konferencji prasowej w Moskwie 4 marca 1955. Co dokładnie robił w tym czasie nadal nie wiadomo, ale jego wybitne kompetencje w fizyce neutronów oraz wyjątkowe doświadczenie w poszukiwaniu rud uranu były bezcenne dla sowieckiego programu jądrowego. Warto tu przypomnieć, że 22 listopada 1955 Sowieci odpalili pierwszą bombę wodorową, więc w owym marcu było już pozamiatane, a Pontecorvo mógł się spokojnie zająć szerzeniem pokoju na świecie.

Amerykanów zaskoczyła nie tylko sowiecka bomba w 1949, ale rozmiary sieci agentów jaką Stalin zarzucił w USA z wieloletnim wyprzedzeniem, no i przede wszystkim – rozmiary brytyjskiej zdrady.

CDN

___

**) Przekazał Sowietom plany (blueprints) kanadyjskiego reaktora NRX, a niejaka Lona Cohen dostała od niego próbkę uranu z NRX, jak tylko go uruchomiono w 1947.

***) … an atomic spy for the Soviet Union, who, during his work on US efforts to develop the first and second atomic bombs during World War II (the Manhattan Project), gave a detailed description of the „Fat Man” plutonium bomb, and of several processes for purifying plutonium, to Soviet intelligence.[2]www.theguardian.com/news/1999/nov/16/guardianobituaries.haroldjackson

Hall vel Holtzberg nigdy nie został skazany, bo nigdy się nie przyznał, w przeciwieństwie do Fuchsa i May, a Amerykanie mieli tylko dowody z projektu VENONA – nie do użycia w sądzie.  W 1962 Hall zamieszkał w… Anglii, ofkors. Innego agenta, kryptonim QUANTUM, zidentyfikowano dopiero w 2009: en.wikipedia.org/Boris_Podolsky.

__

Evdokia Petrova at Mascot Airport, Sydney, being escorted across the tarmac to a waiting plane by two armed Soviet diplomatic couriers (19 April 1954).https://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Bialoguski

 

 

 

Wielkie zaskoczenie

29 sierpnia 1949 Sowieci dokonali pierwszej eksplozji jądrowej, o sile około 10 kiloton, na poligonie pod Semipałatyńskiem w Kazachstanie. РДС-1 była kopią amerykańskiej plutonowej bomby implozyjnej Fat Man, zrzuconej na Nagasaki 9 sierpnia 1945.*

Zachód zupełnie tego się nie spodziewał – Amerykanie zakładali, że Sowietom to się uda najwcześniej w 1953, a Brytyjczycy że w 1954. Z kolei Sowieci nie spodziewali się, że Amerykanie wykryją tę eksplozję – prezydent Truman obwieścił to publicznie już 23 września 1949**. Aby zyskać na czasie i w efekcie móc rozwinąć własny arsenał nuklearny Sowieci wystosowali w 1950 roku apel sztokholmski.

Oczywiście spowodowało to przejście „wyścigu atomowego” na ostatni etap – bomby termojądrowej: 1 listopada 1952 miał miejsce pierwszy wybuch amerykańskiej bomby deuterowej Ivy Mike o sile 10,4 megaton, czyli około 700 bomb jądrowych takich jak ta zrzucona na Hiroszimę; a 22 listopada 1955 Sowieci odpalili pierwszą bombę wodorową – RDS-37 o sile znamionowej 3 megaton.

I tu wracamy do punktu wyjścia, czyli do Bruna Pontecorvo vel Szczeniaka. W maju 1940 Bruno musi sobie radzić sam – jego koledzy płyną do Anglii z zasobem ciężkiej wody, ale w jego wypadku służby brytyjskie postawiły weto. Z pomocą przychodzi Emilio Sergè i mocno poleca go firmie w Tulsa, w Oklahomie. Tam dwóch żydowskich emigrantów zatrudnia go do poszukiwania złóż przy pomocy neutronów – wszak Bruno jest czołowym ekspertem na świecie od (wolnych) neutronów. W kwietniu 1942 spotyka się z Fermim i w efekcie dostaje propozycje przyłączenia się do super-tajnego brytyjskiego projektu Tube Alloys. O dziwo, tym razem spec-służby nie mają nic przeciwko. Być może dlatego, że w 1940 zaczął pracę w MI6 niejaki Philby, Kim Philby.

W lutym 1943 Bruno przenosi się do Montrealu wraz z rodziną, którą założył jeszcze w Paryżu, a w sierpniu owego roku Tube Alloys staje się częścią projektu Manhattan. Amerykanie nie zdają sobie sprawy że wpuszczają lisy do kurnika… Oprócz Bruna sowieckim agentem jest także fizyk, niejaki Alan_Nunn_May. Jego pech, że pracował dla „wojskówki” i w 1946 wpadł wraz z innymi*** dzięki Igorowi Guzenko, który 5 września 1945 opuścił służbę i przekazał Kanadyjczykom 109 dokumentów dotyczących działalności szpiegowskiej Głównego Zarządu Wywiadowczego (GRU) w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, między innymi na temat wykradania tajemnic nuklearnych i metod osadzania tak zwanych uśpionych szpiegów. Sprawa Guzenki jest czasem traktowana jako zdarzenie rozpoczynające okres Zimnej Wojny[1]. Jednak Bruno był prowadzony przez KGB.

Po sierpniu 1945 Pontecorvo dostaje od uniwersytetów amerykańskich szereg prestiżowych propozycji zatrudnienia, ale ich nie przyjmuje. Być może spłoszyła go sprawa Guzenki, a może poszło o pewne wydarzenie jeszcze w Tulsa, tak czy inaczej, ku zdumieniu kolegów w lutym 1946 Bruno postanawia kontynuować pracę w tajnym angielskim projekcie w Harwell, vide Instytut_Badań_Energii_Jądrowej.

CDN

___

*) Stan krytyczny osiągnął 25 grudnia 1946. W 1949 roku z przereagowanego uranu uzyskano 4 kg plutonu, który posłużył do eksperymentów z bombą atomową w sierpniu 1949 roku. pl.wikipedia.org/F-1_(reaktor). In November 1945, when the Soviet atomic bomb project was having difficulty starting its first nuclear reactor. Yakov Terletsky of the Soviet project and Vasilevsky travelled to Denmark to seek the advice of Niels Bohr, another veteran of the World War II Manhattan project. 

**) The test surprised the Western powers. American intelligence had estimated that the Soviets would not produce an atomic weapon until 1953, while the British did not expect it until 1954.[13] When the nuclear fission products from the test were detected by the U.S. Air Force, the United States began to follow the trail of the nuclear fallout debris.[14]President Harry S. Truman notified the world of the situation on 23 September 1949: „We have evidence that within recent weeks an atomic explosion occurred in the U.S.S.R.”[15] Truman’s statement likely in turn surprised the Soviets, who had hoped to keep the test a secret to avoid encouraging the Americans to increase their atomic programs, and did not know that the United States had built a test-detection system using the WB-29 Superfortress.[14] The announcement was a turning point in the Cold War that had just begun. Once the Soviet Union was confirmed to be in possession of the atomic bomb, pressure mounted to develop the first hydrogen bomb.[15]

***) The evidence provided by Gouzenko led to the arrest of 39 suspects, including Agatha Chapman, whose apartment at 282 Somerset Street West was a favourite evening rendezvous;[12] a total of 18 were eventually convicted of a variety of offences.[10] Among those convicted were Fred Rose, who was the only Communist Member of Parliament in the Canadian House of Commons; Sam Carr, the Communist Party’s national organizer; and scientist Raymond Boyer.[10][13]

en.wikipedia.org/Ignacy_Witczak

Kongo, Stalin i rudy uranu

W USA „atomowy wyścig” prowadził Enrico Fermi, wpierw w Nowym Jorku w laboratorium Pupina (tego od pupinizacji..:), a potem w Chicago. To on podjął strategiczną decyzję o użyciu grafitu do spowalniania neutronów – w efekcie 2 grudnia 1942 po raz pierwszy został osiągnięty stan krytyczny reaktora (inaczej stosu atomowego), kiedy to następuje samo-podtrzymujące się rozszczepianie jąder paliwa, tj. uranu 235 w tym przypadku pl.wikipedia.org/Chicago_Pile-1. Moc reaktora wynosiła wtedy pół wata, a po 2 miesiącach osiągnięto 200 W.

Amerykanom bardzo „sprzyjało szczęście”, bez niego nie byłoby mowy o ich tak szybkich postępach w owym wyścigu:

In September 1940, Sengier ordered that half of the uranium stock available in Africa—about 1,050 tons—be secretly dispatched to New York. At the start of the war, Sengier himself traveled to New York to conduct Union Minière worldwide operations from there. At first, the UMHK’s uranium stockpile remained in a Staten Island warehouse.[2][7]

In September 1942, Lieutenant Colonel Kenneth Nichols met Sengier in his New York office. Nichols had been ordered to find uranium by the head of the Manhattan Project, General Leslie Groves. He asked if the Union Minière could supply uranium ore, and Sengier’s answer became history: „You can have the ore now. It is in New York, a thousand tons of it. I was waiting for your visit.[8] Nichols had heard of the ore from the State Department and Louis Rosen, but was surprised at the amount: 1,200 tons, of which 100 tons was to go to Canada immediately for refining by Eldorado Mining and Refining in Port Hope, Ontario.**

Za to Sowieci mieli pod górkę – wprawdzie udało im się zapędzić całe rzesze niemieckich jeńców do pracy nad Wyścigiem, vide ach-ci-hertzowie-i-ich-krewni/, ale ciągle wtedy cierpieli na brak rud uranu. Oto jak przedstawiała się ich sytuacja tuż po wojnie (dopiero po 1950 osiągnęli poziom USA z 1942):Screenshot 2020-03-26 at 12.58.25.pngJak widać wydobycie uranu w PRLu, nie mówiąc o NRD, stanowiło znaczący dodatek do wydobycia w Sowietach, ale trzeba pamiętać że czystość tych rud była wielokrotnie niższa aniżeli tej pochodzącej z belgijskiego Kongo. Można się zastanawiać czy wielka determinacja Stalina w parciu na Zachód nie była w znacznym stopniu tym właśnie motywowana.***

Za to Sowieci swojemu szczęściu bardzo pomagali w inny sposób, o czym będzie za chwilę…

CDN

PS. Physicist Igor Kurchatov asked Khariton to become part of the Soviet atomic project in 1943, in Laboratory No. 2 of the Russian Academy of Sciences. In May 1945, as part of a team of physicists sent to Berlin to investigate Nazi atomic bomb research, Khariton found 100 tonnes of uranium oxide, which was transported back to Moscow; this reduced development time for domestic plutonium production. After the bombing of Hiroshima and Nagasaki, a Special Committee was established including Kurchatov and Khariton. Khariton was made scientific director of KB-11 (design bureau-11) also known as Arzamas-16 and colloquially as the ‚Installation’, located in the closed city of Sarov, Nizhny Novgorod Oblast to develop Soviet nuclear weapons (the organisation is now known as the All-Russian Scientific Research Institute of Experimental Physics (VNIIEF). Khariton remained as its scientific director for 46 years. Along with other senior scientists, he was regarded as too important to fly and had his own private train carriage. He was elected as a corresponding member of the USSR Academy of Sciences in 1946, and as a full member in 1953.[11][12]

In 1949, he and Kirill Shchelkin reported to the Special Committee on the progress of the first Soviet nuclear weapon, the RDS-1, which was tested on 29 August that year. He was deferential to political superiors but supported the scientists under him in a politic and diplomatic way. Physicist and departmental head Andrei Sakharov referred to him as being „zealous and unsparing of himself.” [10]; he spoke for scientists when they changed their focus a two-stage nuclear device with initial compression from 1954 (the RDS-37) and supported requests not to detonate the RDS-220 (the largest-ever bomb) because of the calculated number of deaths due to radioactive fallout. He would not support similar requests to halt a duplicate test by a second ‚Installation’ at Snezhinsk which he felt was divisive, and wouldn’t intercede in certain politically-charged personal cases.[13]

His diplomacy meant absorbing criticism and put-downs from political leaders who came and went. KB-11 was sometimes sneered at for having a significant number of staff with Jewish backgrounds, Khariton included. The second Installation under Yevgeny Zababakhin had fewer, and there had been awkward professional relations; it was comically referred to as „Egypt” by politicians, with obvious comparative implications with KB-11: the dining room at KB-11 was termed ‚the synagogue.’[14]

___

**) En 1938, Edgar Sengier, alors directeur de la Société Générale et directeur général de l’UMHK, apprit de scientifiques européens les possibilités futures de l’uranium. Des scientifiques britanniques l’avaient averti en ces termes: « Soyez prudent et n’oubliez jamais que le matériau en votre possession pourrait signifier une catastrophe pour votre pays s’il tombait entre des mains ennemies. » Comprenant que ce sous-produit, jusque-là stocké sans être utilisé, pourrait devenir vital en temps de guerre, il ordonna en 1939 que la moitié du stock disponible en Afrique, soit un millier de tonnes, soit envoyée en secret à New York.

Nichols and Sengier negotiated a contract, and the Staten Island stockpile was transferred to the United States Army. Since Tizard had informed him about uranium’s potential a couple of years earlier, Sengier had a pretty good idea why Nichols had shown up to inquire about his ore deposits, something Nichols elaborated on during a 1965 Voices of the Manhattan Project interview by the journalist Stephane Groueff:

He had been following some of the work done by the French scientists before the war, and he knew the importance of the uranium as a possibility. Sengier knew what the hell we were doing. He just said, „I think I know what you’re doing, but you don’t need to tell me. Just assure me it’s for military purposes.”[9]

The United States of America obtained uranium for the atomic bomb from the Union Minière. At a meeting on 18 September 1942 between Edgar Sengier, head of UMHK, and United States General Kenneth Nichols of the Manhattan Project, Nichols purchased the 1500 tonnes of uranium (mostly mined at Shinkolobwe mine, near the town of Likasi) the project required. This was already in the United States, and additional ore was shipped from the Congo. The mine had a „tremendously rich lode of uranium pitchblende. Nothing like it has ever again been found”; the ore was 65% uranium and even the waste piles were 20%; „after the war the MED and the AEC considered ore containing three tenths of 1 percent as a good find”.[6] Some 1200 tonnes of uranium stored at the Olen refinery were captured by the Germans in 1940, and only recovered by US troops at the end of the war.[7][1]

They discovered that over 1,000 tons of refined uranium had been sent to Germany, but about 150 tons still remained at Olen.[51] They set out for Olen, where they located 68 tons, but another 80 tons were missing, having been shipped to France in 1940 ahead of the German invasion of Belgium.[52]… The remaining 49 tons of the original shipment to France were never found.[52]

The Alsos Mission had learned that the uranium ores that had been taken from Belgium in 1944 had been shipped to the Wirtschaftliche Forschungsgesellschaft (WiFO) plant in Staßfurt. The 83rd Infantry Division captured this on 15 April. As it was in the occupation zone allocated to the Soviet Union at the Yalta Conference, the Alsos Mission, led by Pash and accompanied by Lansdale, Perrin and Air Commodore Sir Charles Hambro, arrived on 17 April to remove anything of interest. Over the following ten days, 260 truckloads of uranium ore, sodium uranate and ferrouranium weighing about 1,000 tons, were taken away by an African-American truck company. The uranium was taken to Hildesheim and most of it was flown to the United Kingdom by the Royal Air Force; the rest had to be moved to Antwerp by train and loaded onto a ship to England.[81][82][83]

***) Już pod koniec II wojny światowej na tereny Niemiec, Austrii i Czechosłowacji zostały wysłane specjalne grupy poszukiwawcze, które znalazły, skonfiskowały i przywiozły do ZSRR kilkaset ton uranu w różnej postaci. Dzięki tym zapasom możliwe było zbudowanie pierwszego radzieckiego reaktora atomowego F-1.

20 sierpnia 1945 powołano Komitet Specjalny przy Państwowym Komitecie Obrony ZSRR, na którego czele stanął Ławrientij Beria[8].

Ponieważ ZSRR nie miał wcześniej udokumentowanych złóż uranu, podjęto intensywne poszukiwania zarówno na obszarze kraju, jak i państw zależnych. Efektem było udokumentowanie złóż rud uranu w Żółtych Wodach, Sillamäe, Piatigorsku i nad Kołymą[9].

Z krajami leżącymi w radzieckiej strefie wpływów, po wstępnym rozpoznaniu przez samych Sowietów, zawarto międzynarodowe porozumienia: 17 października 1945 z Bułgarią, 23 listopada z Czechosłowacją, 2 czerwca 1947 z Saksonią i 15 września z Polską[10].

Poszczególne umowy były różnie skonstruowane, przy czym Niemcy i Bułgaria, jako byłe państwa Osi, były szczególnie wykorzystywane. Najmniej korzystna była sytuacja Niemiec, z których do 1949 ruda była traktowana jak zdobycz wojenna i wywożona bezpłatnie, a później w połowie podlegała zapłacie po niekorzystnym kursie. W Bułgarii wydobyciem rud uranu zajmowała się specjalnie utworzona spółka, w której 50% udziałów miała strona radziecka. W NRD spółka „Wismut” była w 100% własnością ZSRR. W Czechosłowacji i Polsce przedsiębiorstwa eksploatujące rudy uranu były formalnie własnością tych państw, a ich nadzorem zajmowały się mieszane, międzynarodowe komisje[11].

Drugim sposobem zapewnienia sobie decydującego wpływu na działalność zakładów wydobywczych, było obsadzenie najważniejszych stanowisk przez kadry radzieckie[12].

Wismut odegrał szczególną rolę w NRD; przedsiębiorstwo było eksterytorialne, w początkowym okresie nawet tajne, m.in. określane jako państwo w państwie NRD, dysponowało numerem wojskowej poczty polowej Armii Radzieckiej nr 27304 (военная полевая почта № 27304), własną siecią telefoniczną, samochodowymi tablicami rejestracyjnymi, specjalną prokuraturą, własną organizację partyjną w randze kierownictwa powiatowego SED. Zajmowany przez nie obszar był strefą zamkniętą i zajmował np. 40% powierzchni ówczesnej Saksonii. Pierwszym jej naczelnikiem (Saksońskiego Zarządu Kopalń), a następnie dyrektorem generalnym Wismut AG, był gen. mjr. NKWD Michaił Malcew (Михаил Митрофанович Мальцев) (1946-1951), wcześniej m.in. komendant zespołu obozów w Workucie Workutłag. Jego przełożonym był gen. płk. Iwan Sierow, zastępca dowódcy Grupy Okupacyjnych Wojsk Radzieckich w Niemczech. Malcew utrzymywał dyscyplinę, której celem było uzyskania rudy uranu za wszelką cenę, m.in. pozbawiając pracowników gorących potraw (zarządzenie nr 14 z 27 stycznia 1947), zaś najbardziej minimum 72 nieprawomyślnych, którym postawiono zarzuty szpiegostwa, aresztowano i wywieziono do ZSRR, gdzie ich rozstrzelano. Jednocześnie wprowadzał też (zarządzeniem nr 115 z 3 czerwca 1947) dodatkowe przydziały wyróżniającym się pracownikom, tzw. paczki Stalina, składające się m.in. z wyrobów tytoniowych i ½-1 l wódki miesięczne. Nad bezpieczeństwem czuwały 2 pułki piechoty – 157 i 12 Głównego Zarządu Ochrony Wewnętrznej i Konwoju MSW ZSRR (Главное управление внутренней и конвойной охраны (ГУВКО) Министерства внутренних дел СССР), od 1954 komórki Stasi, m.in. w randze IX Wydziału Zarządu Okręgowego Stasi w Karl-Marx-Stadt, oraz patrole Straży Granicznej. Transporty rudy do Brześcia zabezpieczały pododdziały 105 Ryżskiego Wydzielonego Pułku Specjalnego KGB ZSRR (105-го Рижского Отдельного Пограничного Полка Специального Назначения КГБ СССР).

 

1941, czyli spotkanie na szczycie

Niels Bohr, „ojciec chrzestny” fizyki jądrowej, należał do kopenhaskiego patrycjatu. To pradziadek jego matki Ellen, żydowski kupiec z Altony pod Hamburgiem, przeniósł się do Kopenhagi, a jej ojciec czyli dziadek Nielsa, Dawid Adler, otworzył w 1848 biznes w Londynie. Z kolei jej matka Jenny wywodziła się z anglo-żydowskiej rodziny bankierów. W efekcie ów Dawid został jednym z najważniejszych duńskich finansistów, współzałożycielem w 1857 Privatbanken, pierwszego banku inwestycyjnego w Danii, oraz założycielem Handelsbanken w 1873.

Kiedy Bruno Rossi 12 października 1938 opuścił Włochy to właśnie Bohr udzielił mu gościny en.wikipedia.org/Bruno_Rossi#Exile. Jednak już wizyta we wrześniu 1941 dobrze mu znanego Wernera Heisenberga, wówczas szefa hitlerowskiego programu jądrowego, nie była umówiona. Ich opisy rozmowy tête-à-tête jaką wtedy przeprowadzili wprawdzie się różnią, ale wydaje się, że cel Heisenberga był oczywisty en.wikipedia.org/Niels_Bohr#Meeting_with_Heisenberg.

Heisenberg z kolegami doszedł do słusznego wniosku, że zbudowanie bomby atomowej wymaga gigantycznego wysiłku, któremu III Rzesza nie podoła. Blefował zatem sugerując, że Niemcy są na dobrej drodze do sukcesu, jednocześnie uchylając furtkę do negocjacji. Bohr tematu nie podjął i w efekcie sam musiał uciekać do Szwecji 23 września 1943. Stamtąd już 8 października Brytyjczycy przetransportowali go do Szkocji w luku bombowym „Moskita”! A już 8 grudnia tego roku Bohr przybył do Waszyngtonu. en.wikipedia.org/Niels_Bohr#Manhattan_Project

W czerwcu 1944 sprawa stała się jasna: pl.wikipedia.org/Operacja_Alsos.

CDN

__

Bohr i Heisenberg w Kopenhadze w 1934:

Mosquito B Mark IV w 1942: ??? https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_CarthageMk. XVI: Pułap 11 km. Zasięg 2100 km. Prędkość maks. 668 km/h.

 

Rasa i kasa czyli reakcja łańcuchowa

Rok 1938 wyjątkowo obfitował w wydarzenia (przyp. Anchluss + Sudetengau) – Mussolini, na wzór ustaw Hitlera, wprowadził prawa rasowe. W efekcie, Enrico Fermi, który wziął za żonę Żydówkę, córkę admirała co zginął w Auschwitz*, po odbiorze nobla już do Włoch nie wrócił i wylądował w Chicago via Nowy Jork. (Wizja wielkich możliwości badań w fizyce jądrowej w USA zapewne też była tu istotna.) Z kolei, drugi z chłopców z Via Panisperna, Emilio Segrè, osiadł wtedy w Kalifornii, a Bruno Rossi z Florencji wyjechał do Kopenhagi. W tym samym roku wylądował w Ameryce także Leo Szilard – ten od patentu z 1933 na reakcję łańcuchową i od listu z 1939: en.wikipedia.org/Einstein–Szilárd_letter.

No i przede wszystkim, w owym to 1938 doszło do decydującego odkrycia – i zarazem ostatniego dużego wkładu do „wyścigu atomowego” dokonanego przez fizyków w Niemczech – zjawiska rozszczepienia jądra uranu, vide discovery_of_nuclear_fission. Uwolniona energia w takiej reakcji jest ponad milion razy większa niż w reakcjach chemicznych (dla próbek o takich masach jak te w przypadku uranu 235). Zaraz potem teoretyczną analizę zjawiska opublikowała Liza Meitner ze swoim siostrzeńcem, Otto_Frischem, już na emigracji w Szwecji.

W Paryżu, znanej nam grupie Joliot-Curie nie trzeba było tłumaczyć co się wydarzyło – sami najlepiej wiedzieli co robić z tym dalej: In 1939, Frédéric Joliot-Curie, head of the French newly established Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS), arranged for the UMHK to provide his organization with 5 tonnes of uranium oxide, technical assistance with the construction of a reactor and a million francs, in exchange for having all discoveries made by the CNRS patented by a syndicate, with profits shared between the CNRS and the UMHK. This uranium oxide was transferred to England before German troops entered Paris.[5]

Już w lutym 1939 Francuzi wykazali, iż przy każdym rozszczepieniu jądra uranu uwalniane są 2-3 neutrony – w sam raz do wytworzenia reakcji łańcuchowej. Oczywiście Fryderyk Joliot** nie omieszkał natychmiast poinformować Abrama Ioffe, swojego sowieckiego towarzysza, o rozwoju wypadków, tak że były doktorant Abrama, Igor Kurczatow, mógł zaraz rozpocząć z kolegami własne intensywne badania (Kurczatow wielokrotnie ulegał poważnemu napromieniowaniu, choć w tej największej katastrofie nie brał udziału: pl.wikipedia.org/Katastrofa_kysztymska).

To syn znanego nam Jeana Perrin***, Francis, wprowadził pojęcie masy krytycznej i to właśnie Francuzi pierwsi podjęli energiczne działania na rzecz budowy reaktora jądrowego, no i bomby atomowej oczywiście. To Francuzi stwierdzili, ze najlepszym spowalniaczami neutronów są ciężka woda i grafit, a na początku 1940 przekonali Norwegów aby im przekazali cały ich zasób ciężkiej wody, czyli 187 litrów D₂O. Niemiecka inwazja w marcu 1940 nastąpiła dosłownie „o kilka dni za późno”, a po inwazji na Francję, cały ten zasób popłynął 19 czerwca do Anglii, i choć początkowo nie wzbudzał specjalnego zainteresowania osób intensywnie pracujących tam nad bombą atomową, to się gwałtownie zmieniło kiedy stwierdzono, że wyjątkowo cenny pluton będzie produktem ubocznym w uranowych reaktorach jądrowych.

W Anglii wylądował również ów Otto Frisch, który to już w marcu 1940, razem z innym niemieckim Żydem, wystosował słynne memorandum – en.wikipedia.org/Frisch–Peierls_memorandum. Po Francuzach to wprawdzie Anglicy przejęli prowadzenie w „atomowym wyścigu”, ale tylko po to aby niebawem „wszyscy” mogli się spotkać za Wielką Wodą… To Churchill był pierwszym przywódcą który podpisał program rozwoju broni jądrowych, 30 sierpnia 1941. Program nosił niepozorną nazwę Tube Alloys (Stopy rur) vide Tube_Alloys_organisation, i był naszpikowany żydowsko-sowieckimi agentami jak keks bakaliami. Pod koniec 1942 ta część projektu związana z reaktorami, ciężką wodą i plutonem została przeniesiona do Kanady, dla bezpieczeństwa oraz zaoferowania Amerykanom bliskiej współpracy.

W międzyczasie USA oczywiście bardzo szybko nadrabiało zaległości przy pomocy imigracyjnego tsunami fizyków żydowskich, przede wszystkim. Pomimo, że praktycznie cała dotychczasowa technologia została opracowana w Europie, to Stany szybko przejęły inicjatywę: Projekt Manhattan, który 19. stycznia 1942 został formalnie autoryzowany przez Roosevelta, kosztował rząd amerykański około 50 miliardów (dzisiejszych) USD – co w stosunku do PKB odpowiada niemal 1 bilionowi dolarów obecnie. W szczycie, w projekt było zaangażowanych około pół miliona ludzi – prawie 1% całej ówczesnej „cywilnej siły roboczej” w USA****. Za to Hitler postawił na rozwój V-2 i cały niemiecki budżet na rozwój broni jądrowej wynosił jedynie jeden promil tego amerykańskiego! I to pomimo, że w 1940 „za friko” wpadło w ich ręce w rafinerii Olen 1200 ton belgijskiej, bardzo czystej rudy uranowej!! en.wikipedia.org/Timeline_of_the_Manhattan_Project

CDN

PS. W 1939 trzyletni kontrakt w Society of Fellows wygasł bez możliwości przedłużenia go (ze względu na wiek Ulama)[6]. Dzięki George David Birkhoffowi otrzymał pozwolenie na czasowe pozostanie na Harvardzie w charakterze wykładowcy na Wydziale Matematyki. Do Stanów Zjednoczonych wrócił późnym latem (mając zapewnioną tylko roczną posadę), zabierając ze sobą niespełna siedemnastoletniego brata Adama (który rozpoczął studia na Uniwersytecie Browna). Ich matka zmarła rok wcześniej, ojciec i stryj Szymon towarzyszyli im do Gdyni, bracia odpłynęli na polskim liniowcu Batory. Wtedy Ulam widział ich ostatni raz. W trakcie podróży przez pokładowe radio nadeszła wiadomość o pakcie niemiecko-sowieckim. Kiedy bracia zatrzymali się w hotelu na Columbus Circle, w nocy dowiedzieli się telefonicznie od Witolda Hurewicza o wybuchu wojny. Podczas wojny zginęła jego cała rodzina, z wyjątkiem kuzynostwa, które odnalazło się we Francji i Izraelu[7]. W 1941 Stanisław Ulam rozpoczął pracę jako profesor na uniwersytecie stanowym w Wisconsin, w tym roku otrzymał amerykańskie obywatelstwo.

___

*) Laura Capon was born in Rome in 1907. Capon met Enrico Fermi while she was a student in general science at the University of Rome. The couple married in 1928. it.wikipedia.org/Augusto_Capon

**) Przyp.: W 1933 Langevin wziął ze sobą do Moskwy zięcia Marii, Fryderyka Joliot, aby go poznać z kim trzeba. Później Fryderyk odwiedzał Sowiety jeszcze wielokrotnie, wtedy także z Ireną.

***) C’est dans le cadre de l’École normale supérieure, et dans le contexte de l’affaire Dreyfus, que Jean Perrin s’entoure d’un groupe d’amis indéfectibles, par affinités politiques notamment : ils sont tous socialisants, et farouchement dreyfusards [wszyscy oni socjalizują i są zaciekłymi dreyfusardami]. Il s’agit d’Émile Borel, de Pierre et Marie Curie et de Paul Langevin. Ils militent tous à Ligue des droits de l’homme dès sa fondation, et participent également aux premières universités populaires. Le clan Borel, Curie, Langevin et Perrin est très soudé. Le couple Borel et le couple Perrin seront d’un grand secours pour Marie Curie lors de la mort tragique de Pierre Curie en 1906 et lors de l’affaire Curie-Langevin en 191113.

****) The Manhattan Project consumed some $2 billion USD (1945) in government funds, and employed at its peak some 120,000 people, mostly in the sectors of construction and operations. Total, the Manhattan Project involved the labor of some 500,000 people, nearly 1% of the entire US civilian labor force.[120]

Cienka czerwona linia… czyli I Brygada, Kielce i Grecy

Cienka czerwona linia to propagandowy mit Imperium Brytyjskiego z 1854. A Szkoci potrafią dbać o tradycję – oto ten ich tak sławny regiment, Argyll_and_Sutherland_Highlanders, niemal 200 lat później wkracza do Katedry Kanterberyjskiej:

My moglibyśmy być niegorsi – mamy przecież najpiękniejszy marsz świata: Marsz Kielecki nr 10, utwór zapisany w śpiewniku orkiestry Kieleckiej Straży Ogniowej pod numerem 10. Prawdopodobnym jego autorem był kpt. Andrzej Brzuchal-Sikorski, który od 1905 roku był kapelmistrzem orkiestry Kieleckiej Straży Ogniowej, a potem, orkiestry I Brygady Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego. Był on pierwszym wykonawcą i aranżerem tego utworu[2].

Szkoda tylko, że współczesne polskie jego wykonania są takie nędzne – trzeba lecieć aż na Korfu, gdzie kilka razy (sic!) w roku dochodzi do tak spektakularnych wydarzeń:

Warto przy tym przypomnieć parę istotnych kontekstów:

Aleksander-I-i-śmiertelny-robak-w-ostrygach/

oraz poezja-czyli-śledź-po-kielecku/.

Niech rozgrzmiewa pieśń zwycięstwa (ros. Гром победы, раздавайся!) – nieoficjalny, pierwszy hymn Imperium Rosyjskiego od 1791 do 1816. Muzyka została opracowana przez polskiego kompozytora Józefa Kozłowskiego, znanego w Rosji jako Osip Antonowicz Kozłowski. Słowa do hymnu napisał rosyjski poeta Gawriła Dzierżawin. Hymn jest polonezem skomponowanym na cześć Imperium Rosyjskiego i zwycięstwa cesarzowej Katarzyny II w wojnie rosyjsko-tureckiej (1787-1792), zdobycia Krymu, Kaukazu, ujścia Dunaju i twierdzy Izmaił:

Zabójczy wywiad

John Strugnell's anti-Semitic comments led to denunciations, but some attributed his remarks to 'mental imbalance.' John Strugnell’s anti-Semitic comments led to denunciations, but some attributed his remarks to „mental imbalance.” (MONIQUE O’CONNELL)

__

John Strugnell był niewątpliwie kimś nadzwyczajnym – w 1954 miał 24 lata i właśnie kończył magisterkę z orientalistyki w Oksfordzie, kiedy sir Godfrey Rolles Driver, profesor tamże, nominował swojego – nie mającego żadnego doświadczenia – studenta do prac nad Zwojami z Qumran. W efekcie Strugnell, który jako ostatni dołączył do elitarnego zespołu ojca Rolanda de Vaux i jako jedyny był w 100% opłacany przez Fundację Rockefellera, zajmował się tym przez następne 40 lat… z tym, że w listopadzie roku 1990 jego karierę złamał „wywiad” jakiego udzielił izraelskiej gazecie Ha’aretz.

Wcześniej, w 1958 Strugnell ożenił się z córką*** byłego premiera Belgii Huberta Pierlot i przeszedł na katolicyzm. Nie mając obronionej magisterki, nie mówiąc już o doktoracie, John Strugnell został w 1967 profesorem na Harvardzie! A w 1984 został, po kolejnym francuskim dominikaninie, redaktorem naczelnym wydawania Zwojów z Qumran. I był nim do roku 1990, kiedy to izraelski dziennikarz Avi Katzman opublikował ów (nieautoryzowany) wywiad z nim. Przedtem Strugnell był bardzo ostro atakowany za powolne tempo publikacji i nieudzielanie szerokiego dostępu do prac nad Zwojami**. Oczywiście po wyrzuceniu Strugnella sytuacja uległa natychmiastowej zmianie, a pewną rolę odegrał w tym także pewien polski „entuzjasta”, do czego jeszcze wrócę.

Oto inkryminowany fragment „wywiadu”, w oryginalnym brzmieniu:

I asked him what annoyed him about Judaism. He replied, “The fact that it has survived when it should have disappeared. Christianity now uses much more irenic language for all this. These are brutal terms; I’m putting it in harsh terms. For me the answer [to the Jewish problem] is mass conversion.”

“But what annoys you about it?” I asked.

It’s the subsistence of the group, of Jews, of the Jewish religion. It’s a horrible religion. It’s a Christian heresy, and we deal with our heretics in different ways. You are a phenomenon that we haven’t managed to convert—and we should have managed.”

I believe that the answer for Islam, and Buddhism, and all other religions is to become Christian. Judaism disturbs me in a different sense, because, whereas the others became Christians when we worked hard on them, the Jews stuck to an anti-Christian position.”

Odpowiedź na to Johna Strugnella zamieszczę niebawem, czyli CDN.

___

**) Kłopoty narastały od 1960, roku śmierci J. D. Rockefellera juniora – wszak jego syn już tak nie wspierał prac w Palestynie. A do tego doszła oczywiście wojna 1967, i jej skutki…

***)Screenshot 2020-01-04 at 14.40.32.pngScreenshot 2020-01-04 at 14.42.13.png

Złoty appendix

Produkcja złota w tonach/rok

__

Według United States Geological Survey  z 2016 od początku cywilizacji wyprodukowano około 178 tysięcy ton złota, z czego 85% pozostaje w użyciu. W 2017 największym producentem złota na świecie były Chiny z 440 tonami. Drugi co do wielkości producent, Australia, wydobył 300 ton w tym samym roku, a następnie Rosja z 255 tonami…

Jak już pisałem z owych 151 tysięcy ton „w obiegu” aż 20 noszą na sobie Hindusi. Z kolei światowa „konsumpcja” nowo wyprodukowanego złota to w około 50% biżuteria, 40% to inwestycje a tylko 10% to przemysł.

Chociaż złoto odgrywało istotną rolę płatniczą od czasów starożytnych, to podstawy systemu waluty złotej zostały stworzone w Wielkiej Brytanii w roku 1844 (Ustawa Bankowa z 1844, zwana także aktem Peela, od nazwiska ówczesnego premiera sir Roberta Peela). Wtedy to Bank Anglii został zobowiązany do wykupywania swoich banknotów za złoto oraz uchylono restrykcje w przetapianiu monet i przesyłaniu złota.

Wstępem do standardu złota w Anglii było przyjęcie standardu monety złotej (gold specie standard) w 1821 roku, kiedy to na żądanie było możliwe wymienianie pieniądza papierowego na złotego suwerena emitowanego przez Royal Mint w Tower Hill od 1816 roku. W późniejszym okresie, między rokiem 1870 a rokiem 1880, system waluty złotej został przyjęty przez dużą liczbę państw.

Wybuch I wojny światowej w 1914 roku i wzrost wydatków rządowych finansowanych za pomocą emisji pieniądza fiducjarnego spowodował trudności z utrzymaniem wymienialności walut. W wyniku tego prawie wszystkie państwa porzuciły system waluty złotej. Powrócono do niego na kilka lat w okresie międzywojennym. Próba ta podjęta przez Wielką Brytanię odniosłaby prawdopodobnie większy sukces, gdyby nie ustalenie zawartości złota w funcie na zbyt wysokim poziomie oraz gdyby nie wystąpiły niekorzystne wydarzenia zewnętrzne…  W tych warunkach utrzymanie systemu waluty złotej przez Wielką Brytanię okazało się niemożliwe i zaowocowało dewaluacją funta we wrześniu 1931 roku.”

During the governorship of Montagu Norman, from 1920–44, the Bank made deliberate efforts to move away from commercial banking and become a central bank. In 1946, shortly after the end of Norman’s tenure, the bank was nationalised by the Labour government.

Under Norman, the bank underwent significant change. In 1931 the United Kingdom permanently abandoned the gold standard, at which point the bank’s foreign exchange and gold reserves were transferred to the British Treasury. Norman was a close friend of the German Central Bank President Hjalmar Schacht, who was a supporter of Adolf Hitler and the Nazi Party, and served in Hitler’s government as President of the Reichsbank and Minister of Economics. As such, Schacht played a key role in implementing the policies attributed to Hitler. Norman was also so close to the Schacht family that he was godfather to one of Schacht’s grandchildren. Both were members of the Anglo-German Fellowship and the Bank for International Settlements… careful investigation by historian David Blaazer into the Bank of England’s internal memos has established that Norman knowingly authorized the transfer of Czech gold from Czechoslovakia’s No. 2 account with the Bank for International Settlements to the No. 17 account, which Norman was aware was managed by the German Reichsbank. Within ten days the money had been transferred to other accounts. In the fall of 1939, two months after the outbreak of World War II, Norman again supported transfers of Czech gold to Hitler’s Germany. On this occasion His Majesty’s Government intervened to block Norman’s initiative. He retired from the bank in 1944.

Following his retirement, he was raised to the peerage as Baron Norman, of St Clere in the County of Kent, on 13 October 1944.”

Rowland Baring, 3rd Earl of Cromer… After serving as private secretary to the Freeman Freeman-Thomas, 1st Marquess of Willingdon in 1938, he joined Barings Bank, founded by his ancestor Sir Francis Baring, as a clerk. After military service during the war, he was managing director of Barings between 1949 and 1959. He then served as Economic Minister at the British Embassy in Washington as well as holding executive directorships at the International Monetary Fund, the International Bank for Reconstruction and Development, and the International Finance Corporation.

In 1961, he was appointed Governor of the Bank of England, a position he held until 1966. During his governorship, he clashed with the incoming Labour Prime Minister, Harold Wilson, over Cromer’s desire to see government spending contained, which may have contributed to his decision not to seek a second term. He was subsequently appointed to the Privy Council. He was responsible for the Cromer Report into Lloyd’s of London.

From 1971** to 1974 he served as British Ambassador to the United States. Following his appointment he became a Knight Commander of the Order of St Michael and St George, and was raised to the rank of Knight Grand Cross in 1974. He was a Governor of the pro-NATO Atlantic Institute, and a member of the Pilgrims Society executive committee.

Przed dymisją w 1966, napisał przedmowę do historii Bank of England…***

__

**) April 1 – The United Kingdom lifts all restrictions on gold ownership.

August 15 – President Richard Nixon announces that the United States will no longer convert dollars to gold at a fixed value, effectively ending the Bretton Woods system. He also imposes a 90-day freeze on wages, prices and rents.

***) Bardzo intrygująca jest postać obecnego gubernatora BoE – Marka Carneya:

Carney attended St. Francis Xavier High School, Edmonton before studying at Harvard University. …Carney spent thirteen years with Goldman Sachs. He worked at the investment bank’s London, New York City, Tokyo, and Toronto offices. His progressively more senior positions included co-head of sovereign risk; executive director, emerging debt capital markets; and managing director, investment banking. He worked on South Africa’s post-apartheid venture into international bond markets, and was involved in Goldman’s work with the 1998 Russian financial crisis…

Carney returned to the Bank of Canada in November 2007 after his appointment as Governor, and served as advisor to retiring Governor David Dodge before formally assuming Dodge’s position on February 1, 2008. Carney was selected over Paul Jenkins, the Senior Deputy Governor, who had been considered the front-runner to succeed Dodge. Carney took on this role during the depths of the recent global financial crisis. At the time of his appointment, Carney was the youngest central bank governor among the G8 and G20 groups of nations…

Carney’s actions as Governor of the Bank of Canada are said to have played a major role in helping Canada avoid the worst impacts of the financial crisis that began in 2007. The epoch-making feature of his tenure as governor remains the decision to cut the overnight rate by 50 basis points in March 2008, only one month after his appointment. While the European Central Bank delivered a rate increase in July 2008, Carney anticipated the leveraged-loan crisis would trigger global contagion. When policy rates in Canada hit the effective lower-bound, the central bank combatted the crisis with the non-standard monetary tool: „conditional commitment” in April 2009 to hold the policy rate for at least one year, in a boost to domestic credit conditions and market confidence. Output and employment began to recover from mid-2009, in part thanks to monetary stimulus. The Canadian economy outperformed those of its G7 peers during the crisis, and Canada was the first G7 nation to have both its GDP and employment recover to pre-crisis levels… In October 2012, Carney was named „Central Bank Governor of the Year 2012” by the editors of Euromoney magazine.

On November 4, 2011, Carney was named Chairman of the Basel-based Financial Stability Board. In a statement, Carney credited his appointment to „the strong reputation of Canada’s financial system and the leading role that Canada has played in helping to develop many of the most important international reforms”… Carney served as Chairman of the Bank for International Settlements’ Committee on the Global Financial System from July 2010 until January 2012. Carney is a member of the Group of Thirty, an international body of leading financiers and academics, and of the Foundation Board of the World Economic Forum. Carney attended the annual meetings of the Bilderberg Group in 2011 and 2012.

On November 26, 2012, UK Chancellor of the Exchequer, George Osborne, announced the appointment of Carney as Governor of the Bank of England. He succeeded Sir Mervyn King on July 1, 2013. He is the first non-Briton to be appointed to the role since the Bank was established in 1694. The Bank of England was given additional powers from 2013, such as the ability to set bank capital requirements… Carney has warned multiple times that Brexit is expected to negatively influence the UK economy. Consequently, pro Brexit activists accused him of making pro-remain statements in the British EU-membership referendum. He replied that he felt it was his duty to speak up on such issues…

In addition to Canadian citizenship, Carney also holds UK citizenship and Irish citizenship.”

Wielka wojna o Zwoje z Qumran

  Zwój Izajasza (1QIsaa) zawiera prawie całą Księgę Izajasza.

__

W 1925 Jakub Hebry Breasted, z Van Breestede’ów, założyciel i członek Instytutu Orientalnego przy Uniwersytecie Chicago, odwiedził Palestynę. Zaskoczony brakiem muzeum archeologii w Jerozolimie i zachęcony przez brytyjskiego Wysokiego Komisarza, Lorda Plumera, uzyskał 2 mln USD (dzisiaj to ponad 50 milionów) od Johna D. Rockefellera młodszego**. Dzięki temu, w 1938 otwarto dla publiczności Muzeum Archeologii Palestyny.

Do ostatnich dni mandatu brytyjskiego Muzeum było zarządzane przez Brytyjski Rząd Palestyny. 1 kwietnia 1948 zostało zamknięte dla publiczności, a 20 kwietnia Wysoki Komisarz powołał radę międzynarodowych powierników do zarządzania Muzeum. Rada składała się z dwunastu członków*** i prowadziła Muzeum do 1966. W latach 50tych pojawiły się kontrowersje dotyczące przedmiotów, które dwie strony konfliktu usunęły odpowiednio do Ammanu i na stronę izraelską.

Po wojnie arabsko-izraelskiej w 1948 Muzeum stało się także wtórną siedzibą Jordańskiego Departamentu Starożytności, kierowanego do 1956 przez Geralda Lankestera Hardinga. W 1966 muzeum zostało znacjonalizowane przez króla Husajna (w czasie jordańskiej aneksji Zachodniego Brzegu, 1948-67). A siedem miesięcy później, kiedy wybuchła wojna sześciodniowa, Muzeum zostało przechwycone przez izraelską brygadę spadochronową. I zostało oficjalnie przemianowane na Muzeum Rockefellera.

Od 1967 Muzeum jest wspólnie zarządzane przez Muzeum Izraela i Izraelski Departament Starożytności i Muzeów (później zreorganizowany jako Israel Antiquities Authority). W 1967, po zajęciu przez Izrael Jerozolimy Wschodniej, Zwoje z Qumran przeniesiono do Sanktuarium Księgi, specjalnie zaprojektowanego budynku na terenie Muzeum Izraela. Jedynie tzw. Miedziany Zwój został zabrany do Muzeum Archeologicznego w Jordanii w Ammanie.

CDN

___

**) Previously, he had offered to build an archeological museum in Cairo, Egypt,[7] but he was turned down, possibly due to pressure from the British government, which was anxious to keep America from establishing a foothold in the region.

***) Dwóch reprezentujących Wysokiego Komisarza, jednego z Akademii Brytyjskiej, jednego z Muzeum Brytyjskiego, jednego z Francuskiej Akademii Narodowej, jednego z Francuskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, dwóch z Departamentów Starożytności Egiptu, rządów Syrii, Libanu, Iraku lub Transjordanii; jeden z Hebrew University w Jerozolimie, jeden z Royal Swedish Academy, jeden z American Institute of Archaeology i jeden z American School of Oriental Research in Jerusalem.

 

Lista uniwersytetów które wydają poważne książki o Polsce – update

Oksford:

Fundacja Noble, znana wcześniej pod nazwą Oxford Noble Foundation, została oficjalnie założona w październiku 2012 roku przez dr. Leszka Czarneckiego, jednego z wiodących polskich przedsiębiorców, przy należącym do niego Noble Banku. Propagowanie wiedzy o współczesnej Polsce jako dynamicznym i nowoczesnym kraju, poważnym graczu w europejskiej gospodarce, kulturze i polityce zawsze było jednym z głównych celów Fundacji. Sztandarową działalnością Fundacji jest wspieranie działań akademickich i badawczych dotyczących Polski na wiodących uniwersytetach poza granicami kraju.

W pierwszym etapie Fundacja utworzyła w 2012 roku Program Studiów o Współczesnej Polsce na Uniwersytecie w Oxfordzie. W latach 2013-2016 uczestniczyli w nim wybitni naukowcy i autorytety w tematyce polskiej transformacji ustrojowej, tacy jak prof. Timothy Garton Ash, prof. Norman Davies, oraz prof. Margaret MacMillan. Honorowymi patronami Fundacji zostali: premier Tadeusz Mazowiecki (1927-2013), symbol sukcesu polskiej transformacji oraz emerytowany profesor Zbigniew Pełczyński, wybitny polski profesor na uniwersytecie w Oxfordzie, który od lat wspiera studiujących tam Polaków. …

Członek Zarządu Prof. Norman Davies” (boson.szkolanawigatorow.pl/czy-norman-davies-był-wystarczająco-dobrym-filosemitą)

polskie-dirhamy-czyli-nasze-autostrady-i-wojna-angielsko-pruska/

 

Londyn (+ Harvard itp.):

Nasz obecny profesor prowadzący ze Szkoły nauk słowiańskich i wschodnio-europejskich (SSEES) w Londynie, czasowo działający także w Natolinie, czyli Kubik, Rostowski i inni:

chuligan-literacki,richard-butterwickpawlikowski

+ kiedy prof. Nowak jeszcze był swojakiem.

 

Cambridge:

Dr Bill pracuje głównie nad polską literaturą i kulturą XX wieku, ze szczególnym zainteresowaniem nad religią, teorią sekularyzacji, stosunkami polsko-ukraińskimi, kulturą polsko-żydowską i postkolonialnymi interpretacjami polskiej historii kultury. Pisał o Czesławie Miłoszu, Bruno Schulzu, teorii postkolonialnej w kontekście polskim, a także o problemach religijnych w powieściach Fiodora Dostojewskiego. www.mml.cam.ac.uk/polish/about/people

polsoc.soc.srcf.net/about-us/

 

St Andrews:

Dr Tomasz Kamusella, Szlonzok** którego badania poświęcone są głównie porównawczej historii wzajemnych wpływów między polityką a językiem we współczesnej Europie. Obecnie pracuje nad Atlasem Polityki Językowej w Nowoczesnej Europie Środkowej i monografią, która analizuje polityczne podstawy językowej klasyfikacji języków słowiańskich. www.st-andrews.ac.uk/history/staff/tomaszkamusella.html

 

Aberdeen:

Prof. R. Frost (Dyrektor)***: Rzeczpospolita Obojga Narodów; historia unii między Polską a Litwą. Historia polityczna i militarna północno-wschodniej Europy i Bałtyku www.abdn.ac.uk/sdhp/members-255.php#panel1583

Prof. K. Friedrich: Polsko-litewskie i niemiecko-polskie pogranicze we wczesnym okresie nowożytnym. Wczesne współczesne tożsamości. Historia religijna i miejska. Historia idei politycznych

 

UCRiverside

Piotr Górecki received his B.A. in economics (1977) from the University of Illinois at Urbana-Champaign, M.A. in history (1979) and J.D. in law (1983) from Stanford University, and his Ph.D. in history (1988) from the University of Chicago.

He was born in Kraków, Poland. He moved with his parents to the United States (Urbana, Illinois) when a teenager. He was a Visiting Assistant Professor of History at the University of Illinois at Chicago in 1988/89 before accepting his current position at UCR.

___

**) Szlonzocy (Ślązacy) i ich język. Pomiędzy Niemcami, Polską a szlonzskim (śląskim) nacjonalizmem. 2009. Zabrze, Poland

O Schlonzsku i nacjonalizmie 2008. Zabrze, Poland

Maski i twarze nacjonalizmu. 2008. Zabrze, Poland: NOS, 284 pp.

…..

***) Born and brought up in Edinburgh, I was educated at St Andrews University, the Jagiellonian University, Kraków, and the School of Slavonic and East European Studies, University of London, where I wrote my doctorate under the supervision of Professor Norman Davies.

PS. boson.szkolanawigatorow.pl/krótka-refleksja-na-rok-1918