Izrael i bomby czyli syjoniści i Stalin

Już 8 lutego 1920 Winston Churchill publikuje w Sunday Herald (Londyn) artykuł pod znamiennym tytułem – Syjonizm vs Bolszewizm, patrz Zionism_versus_Bolshevism. Trzeba bardzo dobrego rozeznania, aby ten wszechświatowy konflikt tak wcześnie zidentyfikować jako w gruncie rzeczy (pozorną) sprzeczkę wewnątrz-żydowską*. Być może był to tylko „przejaw” (za)kończenia pierwszych, bardzo poważnych negocjacji z Londynem ws. Izraela vide pl.wikipedia.org/Konferencja_w_San_Remo. Sprawy się jednak mocno skomplikowały, kiedy sowieckie stery przejął Józef Stalin.

W efekcie „wyścig atomowy” odegrał w tej geopolityce bardzo ważną, jeśli nie decydującą rolę. Stalin dzięki broni jądrowej chciał się wybić na pełną samodzielność (zabicie Trockiego w 1940 było końcem aktu przedostatniego), a to Żydzi mieli kluczowe karty w tej rozgrywce. Warto się przypatrzeć sekwencji dat.

1935: Stalin robi wielką czystkę w Kominternie, u siebie zaczął rok wcześniej – do piachu idzie duża frakcja żydokomuny – trockiści itp. Beria staje się jednym z najbardziej zaufanych ludzi Stalina.

1939: „Wyścig atomowy” wchodzi w decydującą fazę – bomba będzie możliwa, pytanie tylko kiedy… Użytecznego idiotę oskarżono o niesprawiedliwe aresztowania, odsunięto, a w kwietniu 1939 aresztowano i następnie, po brutalnym śledztwie, zabito. Miejsce Jeżowa jako Ludowego Komisarza Spraw Wewnętrznych i szefa NKWD zajął Beria.

Brytyjska czkawka: en.wikipedia.org/White_Paper_of_1939 – David Ben-Gurion declared, „We will fight the White Paper as if there is no war, and fight the war as if there is no White Paper.”[27]

1941: Churchill oficjalnie uruchamia brytyjski program broni jądrowych, a Beria zostaje członkiem Państwowego Komitetu Obrony CCCP (przewodniczącym był oczywiście Stalin), czyli faktycznego, wojennego rządu sowieckiego.

1942: Roosevelt oficjalnie uruchamia amerykański program broni jądrowych, ale nie wie ani, że w tym samym roku Beria staje na czele sowieckiego programu broni jądrowych ani, że projekt Manhattan, który kosztował USA bilion dolarów wedle dzisiejszego PKB, pracuje pełną parą także dla Sowietów…

Beria uruchamia na terenie USA działanie Żydowskiego_Komitetu_Antyfaszystowskiego (JAK), który w 1941 sam założył  – mami Żydów powstaniem sowieckiej republiki żydowskiej.**

1944: Stalin prze na Zachód, gra idzie także o niemieckie zagłębie rudy uranu.

1945: Amerykanie odpalają pierwsze bomby i dzięki Guzence palą dużą część agentów GRU; jest jednak za późno – Sowieci już mają większość planów i technologii. Wypadki nabierają rozpędu…

1946: Władza Berii słabnie – w styczniu rezygnuje z kierowania NKWD, a jego następca nie jest jego człowiekiem – w listopadzie tego roku główny ideolog Michaił Susłow skierował do ścisłego kierownictwa partii memoriał w którym ocenił działanie JAK jako „syjonistyczne i nacjonalistyczne”; rusza pierwszy sowiecki reaktor, innymi słowy – rusza produkcja plutonu; sekretarz obrony USA, James Forrestal, zdecydowanie protestuje wobec planów podziału Palestyny.

1947: pl.wikipedia.org/Rezolucja_ONZ_nr_181; Stalin konsoliduje swoją władzę nad „nowymi prowincjami” – pl.wikipedia.org/Wybory w_Polsce_w_1947_roku;

Z kolei, Beria stoi za operacją Bocian, czyli szmuglem broni do Palestyny: pl.wikipedia.org/Operacja_Chasida + pl.wikipedia.org/Operacja_Balak + Arms_shipments_from_Czechoslovakia_to_Israel_1947–49.

1948: Żarty się kończą – 12 stycznia na rozkaz Stalina zamordowano w Mińsku przewodniczącego JAK Salomona Michoelsa (człowieka Berii…), a 21 listopada na posiedzeniu Biura Politycznego KC podjęto decyzję o rozwiązaniu JAK**; 14 maja – proklamacja niepodległości Izraela***; Stalin dalej konsoliduje, czyli Bolesław Bierut staje na czele PZPR; podobnie jest w okolicy: 7 czerwca – prezydent Czechosłowacji Edvard Beneš odmówił podpisania nowej konstytucji ustanawiającej w Czechosłowacji ustrój komunistyczny; 24 czerwca – blokada Berlina.

1949: 29 sierpnia – Stalin odpala pierwszą bombę; wcześniej Forrestal ląduje w wojskowym psychiatryku, a 22 maja wypada z okna owej lecznicy, vide izrael-czyli-amerykańska-psychuszka/, 2 listopada – urzędujący prezydent Harry Truman wygrywa wybory prezydenckie w USA.

….. pieredyszka …..

1952: Stalin vs syjoniści ciąg dalszy, czyli pl.wikipedia.org/Spisek_lekarzy_kremlowskich – w lutym 1953 w MGB nie pozostał ani jeden funkcjonariusz narodowości żydowskiej; z kolei, w czeskim procesie 22–27 listopada Rudolf_Slánský vel Salzmann został skazany na śmierć (podobnie jak 10 innych oskarżonych; 3 pozostałych dostało wyroki dożywocia) – 3 grudnia stracony przez powieszenie; Gábor_Péter was also a lover of Litzi Friedmann the future first wife of Kim Philby, a member of the Cambridge Five.

1953: Dwight Eisenhower został zaprzysiężony 20 stycznia, jego gabinet był pierwszym republikańskim rządem od czasów Hoovera (20 lat wcześniej).

W proteście przeciwko antyżydowskim posunięciom Moskwy członkowie syjonistyczno-nacjonalistycznego podziemia podłożyli 9 lutego bombę pod ambasadę sowiecką w Tel Awiwie. Trzy dni później Kreml zerwał stosunki dyplomatyczne z Izraelem. Do ponownego ich nawiązania doszło w lipcu.

Sprawa „spisku lekarzy” zakończyła się wraz z nagłą śmiercią Stalina 5 marca – zbiegiem okoliczności w dniu święta Purim… Beria triumfuje, ale na bardzo krótko.****

PS. 13 listopada 1951 Hejfec vel Kheifets został aresztowany w sprawie JAK, a 8 sierpnia 1952 został skazany przez sowiecki Sąd Najwyższy na 25 lat więzienia. W październiku sprawa została zweryfikowana – oskarżenia uzupełniono o terroryzm i udział w spisku w organach MGB. 2 lutego 1953 Hejfec został skazany na karę śmierci. Śledztwo zostało wznowione 23 kwietnia, a 28 grudnia został zwolniony z powodu braku dowodów przestępstwa i zrehabilitowany. Zmarł w 1984.

___

*) Najlepszy przykład to Albert Einstein – był w fantastycznych relacjach tak z komunistami jak z syjonistami, vide lepiej-być-źródłem-terroru-niż-jego-ofiarą/.

**) W 1942 wraz z Icykiem Feferem [został zamordowany 12 sierpnia 1952 w więzieniu na Łubiance] za aprobatą i pozwoleniem Stalina wyjechał na siedmiomiesięczną delegację do Anglii, Kanady, Meksyku i USA. Byli entuzjastycznie przyjmowani we wszystkich tych krajach – spotkali się z Albertem Einsteinem, wystąpili w Nowym Jorku przed 47 tysiącami Amerykanów. W efekcie ich wizyty Żydzi amerykańscy przekazali ZSRR środki na zakup 1000 samolotów, 500 czołgów, żywności i odzieży. Zginął na początku 1948 w Mińsku wepchnięty pod ciężarówkę przez agentów MGB. pl.wikipedia.org/Solomon_Michoels

pl.wikipedia.org/Stalinowski_proces_poetów_żydowskich + en.wikipedia.org/Stalin_and_antisemitism

***) Eleven minutes after midnight, the United States de facto recognized the State of Israel.[23] The Soviet Union was the first nation to fully recognize Israel de jure on 17 May 1948,[24] followed by Poland, Czechoslovakia, Yugoslavia, Ireland, and South Africa.

****) By the most likely account, Khrushchev prepared an elaborate ambush, convening a meeting of the Presidium on 26 June, where he suddenly launched a scathing attack on Beria, accusing him of being a traitor and spy in the pay of British intelligence. Beria was taken completely by surprise. He asked, „What’s going on, Nikita Sergeyevich? Why are you picking fleas in my trousers?” Molotov and others quickly spoke against Beria one after the other, followed by a motion by Khrushchev for his instant dismissal.

When Beria finally realised what was happening and plaintively appealed to Malenkov to speak for him, his old friend and crony silently hung his head and refused to meet his gaze. Malenkov pressed a button on his desk as the pre-arranged signal to Marshal Georgy Zhukov and a group of armed officers in a nearby room who burst in and arrested Beria.[55]

 

Dno

„Ostatni Kongres Kominternu odbył się w 1935 roku. Przyjęto wówczas ideę Frontu Ludowego wymierzonego przeciwko faszyzmowi. Stwierdzono, iż partie komunistyczne powinny zawiązywać sojusze z innymi ugrupowaniami opozycyjnymi wobec faszyzmu. Zaowocował to m.in. we Francji, gdzie w 1936 roku powstał rząd Léona Bluma.

W tym czasie Lew Trocki zaczyna propagować pogląd, iż należy utworzyć nową Międzynarodówkę, ponieważ ta stara utraciła swój rewolucyjny charakter. Twierdził on także, iż partie stalinowskie należy uznać za reformistyczne, ponieważ podobnie jak ugrupowania socjaldemokratyczne skupiły się na ubezpieczaniu granic własnego państwa. W odpowiedzi Stalin przeprowadza czystkę w łonie Kominternu.”

U siebie zaczął wcześniej, bo już w 1934: „Pod koniec obrad Zjazdu w tajnym głosowaniu w wyborach na członków Komitetu Centralnego przeciwko Stalinowi oddano aż 292 głosy (na 1966 delegatów, z których 1108 miało zostać rozstrzelanych w ciągu następnych czterech lat). Komitet Centralny liczył 139 członków i zastępców członków, z których 99 miało umrzeć gwałtowną śmiercią w ciągu najbliższych pięciu lat, a ośmiu dalszych nieco później[15][16]. Kontrolowana przez Stalina komisja skrutacyjna sfałszowała jednak wyniki i oficjalnie podała, że otrzymał on jedynie trzy głosy przeciw.”

Jeśli ktoś myślał, że wygaszenie Kominternu oznaczało osłabienie sowieckich wpływów to był w grubym błędzie. Większość pro-sowieckiej roboty stała się wtedy mało widoczna, bo na Zachód wysłano/uruchomiono całą armię rezydentów i nielegałów**, czyli tzw. śpiochów.

Zacznijmy od USA. Trzeba tu przypomnieć owego Grzegorza Hejfeca – Grigory_Kheifetsa – tego co prowadził Bruna Pontecorvo we Włoszech, a był też sekretarzem N. Krupskiej. Potem ledwo co przetrwał Wielką Czystkę – uratował go Wsiewołod_Mierkułow*** – od grudnia 1941 do lipca  1944 był konsulem w San Francisco. Ponoć poznał  R. Oppenheimera w grudniu 1941. Tam się wyróżnił zanęcaniem Żydów utworzeniem sowieckiej republiki żydowskiej, o czym więcej za chwilę… pl.wikipedia.org/Żydowski_Obwód_AutonomicznyФайл:Heyfec G M.webpru.wikipedia.org/Хейфец,_Григорий_Маркович

Nie mam siły teraz wchodzić w szczegóły, więc oto lista na zachętę… en.wikipedia.org/Semyon_Semyonov + en.wikipedia.org/Alexander_Feklisov + en.wikipedia.org/Jacob_Golos + en.wikipedia.org/Elizabeth_Bentley**** + en.wikipedia.org/Nathan_Gregory_Silvermaster + en.wikipedia.org/Lona_Cohen + en.wikipedia.org/Morris_Cohen_(spy) + pl.wikipedia.org/William_Fisherpl.wikipedia.org/Ruth_Werner + en.wikipedia.org/Saville_Sax + en.wikipedia.org/Duncan_Lee + pl.wikipedia.org/Walter_Kriwicki + pl.wikipedia.org/Ignacy_Porecki + pl.wikipedia.org/George_Koval + en.wikipedia.org/Engelbert_Broda + pl.wikipedia.org/George_Blake + pl.wikipedia.org/Paweł_Fitin + en.wikipedia.org/Kitty_Harris + en.wikipedia.org/Lev_Vasilevsky + pl.wikipedia.org/Oscar_Seborer + en.wikipedia.org/Morton_Sobellen.wikipedia.org/Atomic_spiespl.wikipedia.org/Aleksandr_Orłow_(funkcjonariusz_NKWD)

O Londynie można bez końca, przypominam tylko mi6-i-ich-prawdziwy-bond-co-to-dał-się-okpić-tzw-żydokomunie/. Dno jakie wtedy osiągnęli dobrze ilustruje historia wpadki Bruno Pontecorvo. Kiedy pracował w Tulsa, w kwietniu 1942, amerykańskie służby złożyły mu niezapowiedzianą wizytę jako „enemy alien”. Znaleźli u niego 25 czy 30 komunistycznych książek i broszur – w efekcie wysłali ostrzegawczy raport służbom brytyjskim. Raport ten „zaginął” – najprawdopodobniej maczał w tym łapy nie Philby, ale najważniejszy sowiecki kret GRU, kryptonim Elli, czyli przyszły szef MI5 Roger Hollis! ‡

No i ten Victor_3rd_Baron_Rothschild – na zakończenie. Bo o czym tu więcej gadać…

____

**) Ostatnio: en.wikipedia.org/Illegals_Program

***) Vsevolod Merkulov was involved with a plan to build up a network of spies inside the Manhattan Project. The NKVD’s first success was the recruitment of Klaus Fuchs. The project was given the codename „Enormoz”.[1] In November 1944, Pavel Fitin reported: „Despite participation by a large number of scientific organization and workers on the problem of Enormoz in the U.S., mainly known to us by agent data, their cultivation develops poorly. Therefore, the major part of data on the U.S. comes from the station in England. On the basis of information from London station, Moscow Center more than once sent to the New York station a work orientation and sent a ready agent, too (Klaus Fuchs).”[2]

Jeden z realizatorów zbrodni katyńskiej, pierwszy zastępca Ławrentija Berii. Po aresztowaniu Berii w 1953 Mierkułow został także aresztowany w sierpniu 1953 i stracony 23 grudnia 1953.

****) The cable specifically ordered Gorsky to cease meeting with Harold Glasser, Donald Wheeler, Alan Rosenberg, Charles Kramer, Victor Perlo, Helen Tenney, Maurice Halperin, Lauchlin Currie, and others.[3][4]

Gorsky sent a long memorandum to Moscow discussing the best way to kill Bentley. He considered shooting, poisoning, faking an accident or faking her suicide,[5]suggesting that the job might be assigned to Joseph Katz.[6] Within two months of the meeting, Gorsky had been recalled to Moscow, along with Iskhak Akhmerov and others.[7] en.wikipedia.org/Perlo_group

Katz moved to Western Europe to form a company for covering the illegal courier line between Europe and U.S. Katz lived in France from 1948 to 1951 then moved to Israel. His code names in the Venona project are „X” and „Informer”. en.wikipedia.org/Joseph_Katz_(Soviet_agent)

‡) In her 2001 autobiography, Christine Keeler (John Profumo’s mistress), alleged, without supporting evidence, that Hollis and Stephen Ward were part of a spy ring with Sir Anthony Blunt.

Vide brytyjski-liberalizm-w-działaniu-czyli-sławna-afera-profumo/ + czy-ten-skandal-kiedyś-się-skończy/.

Krasna sieć

Bruno Pontecorvo najprawdopodobniej nie był najważniejszym** sowieckim szpiegiem w „wyścigu atomowym”, ale niewątpliwie był najważniejszym defektorem. Powszechnie uważa się, iż najważniejszym szpiegiem był Klaus Fuchs, który wpierw należał do SPD, a w 1932 został członkiem Komunistycznej Partii Niemiec. W następnym roku wyjechał z ojczyzny i po krótkim pobycie we Francji osiadł w Wielkiej Brytanii, gdzie studiował i pracował na uniwersytetach, od 1937 w Edynburgu u Maxa Borna.

Po wybuchu wojny, jako obywatel niemiecki, został internowany. Z obozu na Wyspie Man zwolniono go po interwencji Borna. W 1941 [Philby!] wrócił na Wyspy i podjął pracę dla Tube Alloys… W 1942 otrzymał obywatelstwo brytyjskie. Mniej więcej w tym samym czasie podjął współpracę z sowieckim wywiadem. Po ucieczce Guzenki w 1945 Philby ostrzegł Fuchsa, a zaraz potem cała (niespalona) sowiecka sieć uległa całkowitemu uśpieniu na dwa lata.

Amerykanie namierzyli Fuchsa oraz faktycznie najbardziej szkodliwego sowiecko-żydowskiego agenta, prowadzonego przez KGB – Theodora_Hall (Holtzberg)***, przy pomocy projektu VENONA (tak jak dużo mniej ważnych Rosenbergów itp.). W styczniu 1950 Fuchs jednak przyznał się i przy okazji pogrążył swojego kuriera Harry_Golda. Odsiedział raptem 9 lat i 4 miesiące, po czym spokojnie wyemigrował do NRD.

Dla Bruno Pontecorvo tego było zbyt wiele – latem 1950 wybrał się z rodziną na (pierwsze) wakacje do Włoch i przed ich końcem, 1 września cała rodzina zniknęła. Jak się okazało niebawem, z Rzymu polecieli samolotem rejsowym do Sztokholmu (bilety kupując za dużą gotówkę od KGB), ale tam się ślad urywał… Dopiero po latach okazało się, że dyplomatycznymi samochodami KGB przewiozło ich przez Finlandię do Sowietów. Ewidentnie Bruno podjął decyzję o ucieczce spontanicznie – warto przy tym pamiętać, że jego kuzyn Emilio był już wtedy prominentnym działaczem włoskiej partii komunistycznej – moim zdaniem, KGB go odpowiednio wystraszyło, bo Berii bardzo zależało na tym aby Pontecorvo dołączył do Kurczatowa i innych.

Przez pięć lat pobyt Pontecorvo w Sowietach był najściślejszą tajemnicą, dopiero po wykonaniu zadania Bruno mógł się ujawnić na konferencji prasowej w Moskwie 4 marca 1955. Co dokładnie robił w tym czasie nadal nie wiadomo, ale jego wybitne kompetencje w fizyce neutronów oraz wyjątkowe doświadczenie w poszukiwaniu rud uranu były bezcenne dla sowieckiego programu jądrowego. Warto tu przypomnieć, że 22 listopada 1955 Sowieci odpalili pierwszą bombę wodorową, więc w owym marcu było już pozamiatane, a Pontecorvo mógł się spokojnie zająć szerzeniem pokoju na świecie.

Amerykanów zaskoczyła nie tylko sowiecka bomba w 1949, ale rozmiary sieci agentów jaką Stalin zarzucił w USA z wieloletnim wyprzedzeniem, no i przede wszystkim – rozmiary brytyjskiej zdrady.

CDN

___

**) Przekazał Sowietom plany (blueprints) kanadyjskiego reaktora NRX, a niejaka Lona Cohen dostała od niego próbkę uranu z NRX, jak tylko go uruchomiono w 1947.

***) … an atomic spy for the Soviet Union, who, during his work on US efforts to develop the first and second atomic bombs during World War II (the Manhattan Project), gave a detailed description of the „Fat Man” plutonium bomb, and of several processes for purifying plutonium, to Soviet intelligence.[2]www.theguardian.com/news/1999/nov/16/guardianobituaries.haroldjackson

Hall vel Holtzberg nigdy nie został skazany, bo nigdy się nie przyznał, w przeciwieństwie do Fuchsa i May, a Amerykanie mieli tylko dowody z projektu VENONA – nie do użycia w sądzie.  W 1962 Hall zamieszkał w… Anglii, ofkors. Innego agenta, kryptonim QUANTUM, zidentyfikowano dopiero w 2009: en.wikipedia.org/Boris_Podolsky.

__

Evdokia Petrova at Mascot Airport, Sydney, being escorted across the tarmac to a waiting plane by two armed Soviet diplomatic couriers (19 April 1954).https://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Bialoguski

 

 

 

Wielkie zaskoczenie

29 sierpnia 1949 Sowieci dokonali pierwszej eksplozji jądrowej, o sile około 10 kiloton, na poligonie pod Semipałatyńskiem w Kazachstanie. РДС-1 była kopią amerykańskiej plutonowej bomby implozyjnej Fat Man, zrzuconej na Nagasaki 9 sierpnia 1945.*

Zachód zupełnie tego się nie spodziewał – Amerykanie zakładali, że Sowietom to się uda najwcześniej w 1953, a Brytyjczycy że w 1954. Z kolei Sowieci nie spodziewali się, że Amerykanie wykryją tę eksplozję – prezydent Truman obwieścił to publicznie już 23 września 1949**. Aby zyskać na czasie i w efekcie móc rozwinąć własny arsenał nuklearny Sowieci wystosowali w 1950 roku apel sztokholmski.

Oczywiście spowodowało to przejście „wyścigu atomowego” na ostatni etap – bomby termojądrowej: 1 listopada 1952 miał miejsce pierwszy wybuch amerykańskiej bomby deuterowej Ivy Mike o sile 10,4 megaton, czyli około 700 bomb jądrowych takich jak ta zrzucona na Hiroszimę; a 22 listopada 1955 Sowieci odpalili pierwszą bombę wodorową – RDS-37 o sile znamionowej 3 megaton.

I tu wracamy do punktu wyjścia, czyli do Bruna Pontecorvo vel Szczeniaka. W maju 1940 Bruno musi sobie radzić sam – jego koledzy płyną do Anglii z zasobem ciężkiej wody, ale w jego wypadku służby brytyjskie postawiły weto. Z pomocą przychodzi Emilio Sergè i mocno poleca go firmie w Tulsa, w Oklahomie. Tam dwóch żydowskich emigrantów zatrudnia go do poszukiwania złóż przy pomocy neutronów – wszak Bruno jest czołowym ekspertem na świecie od (wolnych) neutronów. W kwietniu 1942 spotyka się z Fermim i w efekcie dostaje propozycje przyłączenia się do super-tajnego brytyjskiego projektu Tube Alloys. O dziwo, tym razem spec-służby nie mają nic przeciwko. Być może dlatego, że w 1940 zaczął pracę w MI6 niejaki Philby, Kim Philby.

W lutym 1943 Bruno przenosi się do Montrealu wraz z rodziną, którą założył jeszcze w Paryżu, a w sierpniu owego roku Tube Alloys staje się częścią projektu Manhattan. Amerykanie nie zdają sobie sprawy że wpuszczają lisy do kurnika… Oprócz Bruna sowieckim agentem jest także fizyk, niejaki Alan_Nunn_May. Jego pech, że pracował dla „wojskówki” i w 1946 wpadł wraz z innymi*** dzięki Igorowi Guzenko, który 5 września 1945 opuścił służbę i przekazał Kanadyjczykom 109 dokumentów dotyczących działalności szpiegowskiej Głównego Zarządu Wywiadowczego (GRU) w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, między innymi na temat wykradania tajemnic nuklearnych i metod osadzania tak zwanych uśpionych szpiegów. Sprawa Guzenki jest czasem traktowana jako zdarzenie rozpoczynające okres Zimnej Wojny[1]. Jednak Bruno był prowadzony przez KGB.

Po sierpniu 1945 Pontecorvo dostaje od uniwersytetów amerykańskich szereg prestiżowych propozycji zatrudnienia, ale ich nie przyjmuje. Być może spłoszyła go sprawa Guzenki, a może poszło o pewne wydarzenie jeszcze w Tulsa, tak czy inaczej, ku zdumieniu kolegów w lutym 1946 Bruno postanawia kontynuować pracę w tajnym angielskim projekcie w Harwell, vide Instytut_Badań_Energii_Jądrowej.

CDN

___

*) Stan krytyczny osiągnął 25 grudnia 1946. W 1949 roku z przereagowanego uranu uzyskano 4 kg plutonu, który posłużył do eksperymentów z bombą atomową w sierpniu 1949 roku. pl.wikipedia.org/wiki/F-1_(reaktor). In November 1945, when the Soviet atomic bomb project was having difficulty starting its first nuclear reactor. Yakov Terletsky of the Soviet project and Vasilevsky travelled to Denmark to seek the advice of Niels Bohr, another veteran of the World War II Manhattan project. 

**) The test surprised the Western powers. American intelligence had estimated that the Soviets would not produce an atomic weapon until 1953, while the British did not expect it until 1954.[13] When the nuclear fission products from the test were detected by the U.S. Air Force, the United States began to follow the trail of the nuclear fallout debris.[14]President Harry S. Truman notified the world of the situation on 23 September 1949: „We have evidence that within recent weeks an atomic explosion occurred in the U.S.S.R.”[15] Truman’s statement likely in turn surprised the Soviets, who had hoped to keep the test a secret to avoid encouraging the Americans to increase their atomic programs, and did not know that the United States had built a test-detection system using the WB-29 Superfortress.[14] The announcement was a turning point in the Cold War that had just begun. Once the Soviet Union was confirmed to be in possession of the atomic bomb, pressure mounted to develop the first hydrogen bomb.[15]

***) The evidence provided by Gouzenko led to the arrest of 39 suspects, including Agatha Chapman, whose apartment at 282 Somerset Street West was a favourite evening rendezvous;[12] a total of 18 were eventually convicted of a variety of offences.[10] Among those convicted were Fred Rose, who was the only Communist Member of Parliament in the Canadian House of Commons; Sam Carr, the Communist Party’s national organizer; and scientist Raymond Boyer.[10][13]

https://en.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Witczak

Kongo, Stalin i rudy uranu

W USA „atomowy wyścig” prowadził Enrico Fermi, wpierw w Nowym Jorku w laboratorium Pupina (tego od pupinizacji..:), a potem w Chicago. To on podjął strategiczną decyzję o użyciu grafitu do spowalniania neutronów – w efekcie 2 grudnia 1942 po raz pierwszy został osiągnięty stan krytyczny reaktora (inaczej stosu atomowego), kiedy to następuje samo-podtrzymujące się rozszczepianie jąder paliwa, tj. uranu 235 w tym przypadku pl.wikipedia.org/Chicago_Pile-1. Moc reaktora wynosiła wtedy pół wata, a po 2 miesiącach osiągnięto 200 W.

Amerykanom bardzo „sprzyjało szczęście”, bez niego nie byłoby mowy o ich tak szybkich postępach w owym wyścigu:

In September 1940, Sengier ordered that half of the uranium stock available in Africa—about 1,050 tons—be secretly dispatched to New York. At the start of the war, Sengier himself traveled to New York to conduct Union Minière worldwide operations from there. At first, the UMHK’s uranium stockpile remained in a Staten Island warehouse.[2][7]

In September 1942, Lieutenant Colonel Kenneth Nichols met Sengier in his New York office. Nichols had been ordered to find uranium by the head of the Manhattan Project, General Leslie Groves. He asked if the Union Minière could supply uranium ore, and Sengier’s answer became history: „You can have the ore now. It is in New York, a thousand tons of it. I was waiting for your visit.[8] Nichols had heard of the ore from the State Department and Louis Rosen, but was surprised at the amount: 1,200 tons, of which 100 tons was to go to Canada immediately for refining by Eldorado Mining and Refining in Port Hope, Ontario.**

Za to Sowieci mieli pod górkę – wprawdzie udało im się zapędzić całe rzesze niemieckich jeńców do pracy nad Wyścigiem, vide ach-ci-hertzowie-i-ich-krewni/, ale ciągle wtedy cierpieli na brak rud uranu. Oto jak przedstawiała się ich sytuacja tuż po wojnie (dopiero po 1950 osiągnęli poziom USA z 1942):Screenshot 2020-03-26 at 12.58.25.pngJak widać wydobycie uranu w PRLu stanowiło znaczący dodatek do wydobycia w Sowietach, nie mówiąc o NRD, ale trzeba pamiętać że czystość tych rud była wielokrotnie niższa aniżeli tej pochodzącej z belgijskiego Kongo. Można się zastanawiać czy wielka determinacja Stalina w parciu na Zachód nie była w znacznym stopniu tym właśnie motywowana.***

Za to Sowieci swojemu szczęściu bardzo pomagali w inny sposób, o czym będzie za chwilę…

CDN

___

**) En 1938, Edgar Sengier, alors directeur de la Société Générale et directeur général de l’UMHK, apprit de scientifiques européens les possibilités futures de l’uranium. Des scientifiques britanniques l’avaient averti en ces termes: « Soyez prudent et n’oubliez jamais que le matériau en votre possession pourrait signifier une catastrophe pour votre pays s’il tombait entre des mains ennemies. » Comprenant que ce sous-produit, jusque-là stocké sans être utilisé, pourrait devenir vital en temps de guerre, il ordonna en 1939 que la moitié du stock disponible en Afrique, soit un millier de tonnes, soit envoyée en secret à New York.

Nichols and Sengier negotiated a contract, and the Staten Island stockpile was transferred to the United States Army. Since Tizard had informed him about uranium’s potential a couple of years earlier, Sengier had a pretty good idea why Nichols had shown up to inquire about his ore deposits, something Nichols elaborated on during a 1965 Voices of the Manhattan Project interview by the journalist Stephane Groueff:

He had been following some of the work done by the French scientists before the war, and he knew the importance of the uranium as a possibility. Sengier knew what the hell we were doing. He just said, „I think I know what you’re doing, but you don’t need to tell me. Just assure me it’s for military purposes.”[9]

The United States of America obtained uranium for the atomic bomb from the Union Minière. At a meeting on 18 September 1942 between Edgar Sengier, head of UMHK, and United States General Kenneth Nichols of the Manhattan Project, Nichols purchased the 1500 tonnes of uranium (mostly mined at Shinkolobwe mine, near the town of Likasi) the project required. This was already in the United States, and additional ore was shipped from the Congo. The mine had a „tremendously rich lode of uranium pitchblende. Nothing like it has ever again been found”; the ore was 65% uranium and even the waste piles were 20%; „after the war the MED and the AEC considered ore containing three tenths of 1 percent as a good find”.[6] Some 1200 tonnes of uranium stored at the Olen refinery were captured by the Germans in 1940, and only recovered by US troops at the end of the war.[7][1]

They discovered that over 1,000 tons of refined uranium had been sent to Germany, but about 150 tons still remained at Olen.[51] They set out for Olen, where they located 68 tons, but another 80 tons were missing, having been shipped to France in 1940 ahead of the German invasion of Belgium.[52]… The remaining 49 tons of the original shipment to France were never found.[52]

The Alsos Mission had learned that the uranium ores that had been taken from Belgium in 1944 had been shipped to the Wirtschaftliche Forschungsgesellschaft (WiFO) plant in Staßfurt. The 83rd Infantry Division captured this on 15 April. As it was in the occupation zone allocated to the Soviet Union at the Yalta Conference, the Alsos Mission, led by Pash and accompanied by Lansdale, Perrin and Air Commodore Sir Charles Hambro, arrived on 17 April to remove anything of interest. Over the following ten days, 260 truckloads of uranium ore, sodium uranate and ferrouranium weighing about 1,000 tons, were taken away by an African-American truck company. The uranium was taken to Hildesheim and most of it was flown to the United Kingdom by the Royal Air Force; the rest had to be moved to Antwerp by train and loaded onto a ship to England.[81][82][83]

***) Już pod koniec II wojny światowej na tereny Niemiec, Austrii i Czechosłowacji zostały wysłane specjalne grupy poszukiwawcze, które znalazły, skonfiskowały i przywiozły do ZSRR kilkaset ton uranu w różnej postaci. Dzięki tym zapasom możliwe było zbudowanie pierwszego radzieckiego reaktora atomowego F-1.

20 sierpnia 1945 powołano Komitet Specjalny przy Państwowym Komitecie Obrony ZSRR, na którego czele stanął Ławrientij Beria[8].

Ponieważ ZSRR nie miał wcześniej udokumentowanych złóż uranu, podjęto intensywne poszukiwania zarówno na obszarze kraju, jak i państw zależnych. Efektem było udokumentowanie złóż rud uranu w Żółtych Wodach, Sillamäe, Piatigorsku i nad Kołymą[9].

Z krajami leżącymi w radzieckiej strefie wpływów, po wstępnym rozpoznaniu przez samych Sowietów, zawarto międzynarodowe porozumienia: 17 października 1945 z Bułgarią, 23 listopada z Czechosłowacją, 2 czerwca 1947 z Saksonią i 15 września z Polską[10].

Poszczególne umowy były różnie skonstruowane, przy czym Niemcy i Bułgaria, jako byłe państwa Osi, były szczególnie wykorzystywane. Najmniej korzystna była sytuacja Niemiec, z których do 1949 ruda była traktowana jak zdobycz wojenna i wywożona bezpłatnie, a później w połowie podlegała zapłacie po niekorzystnym kursie. W Bułgarii wydobyciem rud uranu zajmowała się specjalnie utworzona spółka, w której 50% udziałów miała strona radziecka. W NRD spółka „Wismut” była w 100% własnością ZSRR. W Czechosłowacji i Polsce przedsiębiorstwa eksploatujące rudy uranu były formalnie własnością tych państw, a ich nadzorem zajmowały się mieszane, międzynarodowe komisje[11].

Drugim sposobem zapewnienia sobie decydującego wpływu na działalność zakładów wydobywczych, było obsadzenie najważniejszych stanowisk przez kadry radzieckie[12].

 

Rasa i kasa czyli reakcja łańcuchowa

Rok 1938 wyjątkowo obfitował w wydarzenia (przyp. Anchluss + Sudetengau) – Mussolini, na wzór ustaw Hitlera, wprowadził prawa rasowe. W efekcie, Enrico Fermi, który wziął za żonę Żydówkę – córkę admirała który zginął w Auschwitz*, po odbiorze nobla już do Włoch nie wrócił i wylądował w Chicago via Nowy Jork. (Wizja wielkich możliwości badań w fizyce jądrowej w USA zapewne też była tu istotna.) Z kolei, drugi z chłopców z Via Panisperna, Emilio Segrè, osiadł wtedy w Kalifornii, a Bruno Rossi z Florencji wyjechał do Kopenhagi. W tym samym roku wylądował w Ameryce także Leo Szilard – ten od patentu z 1933 na reakcję łańcuchową i od listu z 1939: en.wikipedia.org/Einstein–Szilárd_letter.

No i przede wszystkim, w owym to 1938 doszło do decydującego odkrycia – i zarazem ostatniego dużego wkładu do „wyścigu atomowego” dokonanego przez fizyków w Niemczech – zjawiska rozszczepienia jądra uranu, vide discovery_of_nuclear_fission. Uwolniona energia w takiej reakcji jest ponad milion razy większa niż w reakcjach chemicznych (dla próbek o takich masach jak te w przypadku uranu 235). Zaraz potem teoretyczną analizę zjawiska opublikowała Liza Meitner ze swoim siostrzeńcem, Otto_Frischem, już na emigracji w Szwecji.

W Paryżu, znanej nam grupie Joliot-Curie nie trzeba było tłumaczyć co się wydarzyło – sami najlepiej wiedzieli co robić z tym dalej: In 1939, Frédéric Joliot-Curie, head of the French newly established Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS), arranged for the UMHK to provide his organization with 5 tonnes of uranium oxide, technical assistance with the construction of a reactor and a million francs, in exchange for having all discoveries made by the CNRS patented by a syndicate, with profits shared between the CNRS and the UMHK. This uranium oxide was transferred to England before German troops entered Paris.[5]

Już w lutym 1939 Francuzi wykazali, iż przy każdym rozszczepieniu jądra uranu uwalniane są 2-3 neutrony – w sam raz do wytworzenia reakcji łańcuchowej. Oczywiście Fryderyk Joliot** nie omieszkał natychmiast poinformować Abrama Ioffe, swojego sowieckiego towarzysza, o rozwoju wypadków, tak że były doktorant Abrama, Igor Kurczatow, mógł zaraz rozpocząć z kolegami własne intensywne badania (Kurczatow wielokrotnie ulegał poważnemu napromieniowaniu, choć w tej największej katastrofie nie brał udziału: pl.wikipedia.org/Katastrofa_kysztymska).

To syn znanego nam Jeana Perrin***, Francis, wprowadził pojęcie masy krytycznej i to właśnie Francuzi pierwsi podjęli energiczne działania na rzecz budowy reaktora jądrowego, no i bomby atomowej oczywiście. To Francuzi stwierdzili, ze najlepszym spowalniaczami neutronów są ciężka woda i grafit, a na początku 1940 przekonali Norwegów aby im przekazali cały ich zasób ciężkiej wody, czyli 187 litrów D₂O. Niemiecka inwazja w marcu 1940 nastąpiła dosłownie „o kilka dni za późno”, a po inwazji na Francję, cały ten zasób popłynął 19 czerwca do Anglii, i choć początkowo nie wzbudzał specjalnego zainteresowania osób intensywnie pracujących tam nad bombą atomową, to się gwałtownie zmieniło kiedy stwierdzono, że wyjątkowo cenny pluton będzie produktem ubocznym w uranowych reaktorach jądrowych.

W Anglii wylądował również ów Otto Frisch, który to już w marcu 1940, razem z innym niemieckim Żydem, wystosował słynne memorandum – en.wikipedia.org/Frisch–Peierls_memorandum. Po Francuzach to wprawdzie Anglicy przejęli prowadzenie w „atomowym wyścigu”, ale tylko po to aby niebawem „wszyscy” mogli się spotkać za Wielką Wodą… To Churchill był pierwszym przywódcą który podpisał program rozwoju broni jądrowych, 30 sierpnia 1941. Program nosił niepozorną nazwę Tube Alloys (Stopy rur) vide Tube_Alloys_organisation, i był naszpikowany żydowsko-sowieckimi agentami jak keks bakaliami. Pod koniec 1942 ta część projektu związana z reaktorami, ciężką wodą i plutonem została przeniesiona do Kanady, dla bezpieczeństwa oraz zaoferowania Amerykanom bliskiej współpracy.

W międzyczasie USA oczywiście bardzo szybko nadrabiało zaległości przy pomocy imigracyjnego tsunami fizyków żydowskich, przede wszystkim. Pomimo, że praktycznie cała dotychczasowa technologia została opracowana w Europie, to Stany szybko przejęły inicjatywę: Projekt Manhattan, który 19. stycznia 1942 został formalnie autoryzowany przez Roosevelta, kosztował rząd amerykański około 50 miliardów (dzisiejszych) USD – co w stosunku do PKB odpowiada niemal 1 bilionowi dolarów obecnie. W szczycie, w projekt było zaangażowanych około pół miliona ludzi – prawie 1% całej ówczesnej „cywilnej siły roboczej” w USA****. Za to Hitler postawił na rozwój V-2 i cały niemiecki budżet na rozwój broni jądrowej wynosił jedynie jeden promil tego amerykańskiego! I to pomimo, że w 1940 „za friko” wpadło w ich ręce w rafinerii Olen 1200 ton belgijskiej, bardzo czystej rudy uranowej!! en.wikipedia.org/Timeline_of_the_Manhattan_Project

CDN

PS. W 1939 trzyletni kontrakt w Society of Fellows wygasł bez możliwości przedłużenia go (ze względu na wiek Ulama)[6]. Dzięki George David Birkhoffowi otrzymał pozwolenie na czasowe pozostanie na Harvardzie w charakterze wykładowcy na Wydziale Matematyki. Do Stanów Zjednoczonych wrócił późnym latem (mając zapewnioną tylko roczną posadę), zabierając ze sobą niespełna siedemnastoletniego brata Adama (który rozpoczął studia na Uniwersytecie Browna). Ich matka zmarła rok wcześniej, ojciec i stryj Szymon towarzyszyli im do Gdyni, bracia odpłynęli na polskim liniowcu Batory. Wtedy Ulam widział ich ostatni raz. W trakcie podróży przez pokładowe radio nadeszła wiadomość o pakcie niemiecko-sowieckim. Kiedy bracia zatrzymali się w hotelu na Columbus Circle, w nocy dowiedzieli się telefonicznie od Witolda Hurewicza o wybuchu wojny. Podczas wojny zginęła jego cała rodzina, z wyjątkiem kuzynostwa, które odnalazło się we Francji i Izraelu[7]. W 1941 Stanisław Ulam rozpoczął pracę jako profesor na uniwersytecie stanowym w Wisconsin, w tym roku otrzymał amerykańskie obywatelstwo.

___

*) Laura Capon was born in Rome in 1907. Capon met Enrico Fermi while she was a student in general science at the University of Rome. The couple married in 1928. it.wikipedia.org/Augusto_Capon

**) Przyp.: W 1933 Langevin wziął ze sobą do Moskwy zięcia Marii, Fryderyka Joliot, aby go poznać z kim trzeba. Później Fryderyk odwiedzał Sowiety jeszcze wielokrotnie, wtedy także z Ireną.

***) C’est dans le cadre de l’École normale supérieure, et dans le contexte de l’affaire Dreyfus, que Jean Perrin s’entoure d’un groupe d’amis indéfectibles, par affinités politiques notamment : ils sont tous socialisants, et farouchement dreyfusards [wszyscy oni socjalizują i są zaciekłymi dreyfusardami]. Il s’agit d’Émile Borel, de Pierre et Marie Curie et de Paul Langevin. Ils militent tous à Ligue des droits de l’homme dès sa fondation, et participent également aux premières universités populaires. Le clan Borel, Curie, Langevin et Perrin est très soudé. Le couple Borel et le couple Perrin seront d’un grand secours pour Marie Curie lors de la mort tragique de Pierre Curie en 1906 et lors de l’affaire Curie-Langevin en 191113.

****) The Manhattan Project consumed some $2 billion USD (1945) in government funds, and employed at its peak some 120,000 people, mostly in the sectors of construction and operations. Total, the Manhattan Project involved the labor of some 500,000 people, nearly 1% of the entire US civilian labor force.[120]

NKWD, Madame Curie i wolne neutrony

Po paryskim odkryciu wypadki potoczyły się bardzo szybko – w Rzymie genialny Enrico Fermi, trafnie określony przez Wolfganga Pauli’ego – „kwantowym inżynierem”, podjął zupełnie kluczową, a wtedy całkowicie nieoczywistą decyzję – zastąpił cząstki alfa, używane w Paryżu do transmutacji, dopiero-co-odkrytymi-neutronami. W 1934 Fermi* miał raptem 33 lata, ale wokół siebie zgromadził grupę bardzo zdolnych fizyków – wśród nich był ten najmłodszy, 21-letni Bruno Pontecorvo, którego przezwali Cucciolo – Szczeniakiem.

I to właśnie ów Bruno naprowadził Fermiego na kolejne przełomowe odkrycie w „atomowym wyścigu” – obserwacje gwałtownego wzrostu częstości reakcji przy obniżeniu prędkości neutronów. Znaczenie tzw. wolnych neutronów zostało natychmiast dostrzeżone – publikacja odkrycia miała miejsce w listopadzie 1934 a już w 1938 Fermi dostał (indywidualnego) nobla „za jego demonstracje istnienia nowych pierwiastków promieniotwórczych wytwarzanych przez napromienianie neutronami oraz za związane z nim odkrycie reakcji jądrowych wywołanych przez wolne neutrony.” www.nobelprize.org/uploads/2018/06/fermi-lecture.pdf

Włoska grupa była też całkowicie świadoma bardzo praktycznego charakteru ich wielkiego odkrycia i już w październiku 1935 Fermi, Pontecorvo, Edoardo Amaldi, Franco Rasetti i Emilio Segrè uzyskali włoski patent pt. „Zwiększenie produkcji sztucznej radioaktywności za pomocą bombardowania neutronami”**. Ten amerykański, który miał ich uczynić multi-milionerami, zdołali uzyskać 2. lipca 1940, ale jego owoce zatruł Bruno Pontecorvo, do czego niebawem dojdziemy…

W lutym 1936 Bruno przeniósł się do Paryża i dołączył do grupy fizyków pracujących z małżeństwem Joliot.  Paryski zespół miał także bardzo konkretne zabarwienie polityczne – państwo Joliot i ich otoczenie byli istną kuźnią kadr komunistycznych. Nic w tym specjalnie zaskakującego, bo już sama Maria Skłodowska-Curie wykazywała odpowiednie skłonności***.

Nic zatem dziwnego że „tym okresie, pod wpływem swojego kuzyna Emilio Sereniego [który już był we Francji], [Bruno] przyjął ideały komunizmu, którym pozostał lojalny przez resztę życia.” Angielska wiki „zapomniała” jednak o tym, że Bruno na dokładkę nawrócił na komunizm swoje młodsze rodzeństwo, no i przede wszystkim o wspomnieniach**** generała NKWD, Pawła_Sudopłatowa, w których pisze jednoznacznie o tym kto to wszystko tak ładnie zaaranżował:        Screenshot 2020-03-25 at 10.53.57.pngen.wikipedia.org/Grigory_Kheifets

CDN

Fermi po prawej, a Bruna nie widać, bo to on zrobił owo słynne zdjęcie:pl.wikipedia.org/Chłopcy_z_Via_Panisperna

___

*) In 1924 Fermi was initiated into the Masonic Lodge „Adriano Lemmi” of the Grand Orient of Italy.[24] „Mocno antykatolickie i świeckie, znane stwierdzenie Lemmi’ego: Zniknięcie doczesnej władzy papieży jest najbardziej pamiętnym wydarzeniem na świecie.” it.wikipedia.org/Adriano_Lemmi. W 1925 Mussolini zabronił wolnomularstwa we Włoszech.

**) Autorami patentu, o którego przyznanie złożyli wniosek raptem 4 dni po publikacji wyników, byli jeszcze chemik Oscar D’Agostino i Giulio Trabacchi – specjalista od źródeł neutronów.

***) „U Mendelsonów bywali nie tylko rewolucjoniści polscy, ale i liczne znakomitości krajowe i emigracyjne, w tym rodzina Marii Skłodowskiej-Curie”. No a na dokładkę np. ów sławny kochanek Mme Curie: „Langevin angażował się w działalność anty-nazistowską, rozwijał też ruch racjonalistyczny we Francji. W 1930 był inicjatorem Unii Racjonalistycznej (obecnie na jej czele stoi wnuczka Marii Curie). Albert Einstein mówił o nim: „Jego religią jest rozum, który ma zapewnić nie tylko oświecenie, ale i odkupienie”… Langevin was also president of the Human Rights League (LDH) from 1944 to 1946 – having recently joined the French Communist Party.”

W 1933 Langevin wziął ze sobą do Moskwy zięcia Marii, Fryderyka Joliot, aby go poznać z kim trzeba. Później Fryderyk odwiedzał Sowiety jeszcze wielokrotnie, wtedy także z Ireną. I tak to się plecie…

****) en.wikipedia.org/Special_Tasks – cyt. ‘When the Spanish Civil War ended there was no room left in the world for Trotsky.’