Trzynaste plemię

 Statue of Arthur Koestler (1905-1983) Hungarian-born writer, journalist and polymath. The life-size bronze statue sculpted by Imre Varga was unveiled on October 20, 2009

__

W 1931 wstąpił do partii komunistycznej i został agentem Kominternu, lecz opuścił je w 1938. W 1932 zadenuncjował w sowieckiej tajnej policji swoją byłą przyjaciółkę Nadieżdę Smirnową, która w wyniku donosu została skazana na śmierć[1]. Był świadkiem głodowej śmierci milionów ludzi podczas wielkiego głodu na Ukrainie, lecz za sprawą ideologii udało mu się zinterpretować fakty nie jako narodową tragedię, lecz krok wprzód w ewolucji ludzkości. Uważał, że konający na ulicach z głodu ludzie są „wrogami ludu, którzy wolą żebrać niż pracować”. Sądził, wraz z mieszkającym z nim w Charkowie fizykiem Aleksandrem Weissbergiem-Cybulskim**, że zniszczenie wsi ukraińskiej godzi się z ogólną historią postępu ludzkości. Koestler opuścił ZSRR w 1933, a na jego pożegnanie Weissberg na stacji powiedział: „Cokolwiek by się działo, wysoko dzierż sztandar Związku Radzieckiego!”[2]

Pod koniec życia zainteresował się parapsychologią. W testamencie przeznaczył fundusze na utworzenie uniwersyteckiej katedry parapsychologii w Edynburgu. Był członkiem Stowarzyszenia Dobrowolnej Eutanazji. W 1976 u Koestlera zdiagnozowano chorobę Parkinsona, a trzy lata później przewlekłą białaczkę limfatyczną w jej stadium terminalnym. Wraz z żoną w 1983 roku w Londynie popełnił samobójstwo.

W 1998 popiersie Koestlera zostało usunięte z budynku Uniwersytetu w Edynburgu po ujawnieniu gwałtów, których się dopuścił[3].

W 1976 Koestler opublikował Trzynaste Plemię, en.wikipedia.org/The_Thirteenth_Tribe, gdzie stawia tezę, iż Żydzi aszkenazyjscy nie pochodzą od historycznych Izraelitów, ale od Chazarów, narodu tureckiego wywodzącego się i zaludniającego imperium na północ od Morza Czarnego i Morza Kaspijskiego. Hipoteza Koestlera jest taka, że Chazarowie – którzy w VIII wieku przeszli na judaizm – migrowali na zachód do obecnej Europy Wschodniej i Środkowej (przede wszystkim na Ukrainę, Polskę, Białoruś, Litwę, Węgry i Niemcy) w XII i XIII wieku, kiedy rozpadło się Imperium Chazarskie.

Stwierdzono, że 11,5% męskich aszkenazim należy do Haplogrupy R1a, dominującej haplogrupy chromosomów Y u mieszkańców Europy Wschodniej, co sugeruje możliwy przepływ genów. Mimo że w XI wieku Żydzi aszkenazyjscy stanowili jedynie 3% ludności żydowskiej na świecie, w 1931 roku stanowili ok. 92%. Dziś liczbę tę można szacować na 80%[8]. pl.wikipedia.org/Haplogrupa_R1a1_(Y-DNA)

PS. Vide biblia-krzyżowców-katolicka-amazonka-i-sarmaci/ + igor-krym-i-grecy-czyli-konflikt-szwedzko-chazarski/ + imperium-i-wizjoner-z-amsterdamu/

PPS. Koestler then returned to France, where he agreed to write a sex encyclopedia to support himself. It was published to great success under the title The Encyclopœdia of Sexual Knowledge under the pseudonyms of „Drs A. Costler, A. Willy, and Others”.[23]

In July 1938 Koestler finished work on his novel The Gladiators. Later that year he resigned from the Communist Party and started work on a new novel that in 1941 was published in London under the title Darkness at Noon.

__

**) Aleksander Weissberg został aresztowany przez NKWD 1 marca 1937. Przeszedł przez śledztwo (w tym konwejer) i więzienia śledcze w Charkowie, Kijowie i Moskwie. W jego obronie list do Stalina napisał osobiście Albert Einstein. Podobny list do stalinowskiego prokuratora generalnego ZSRR Andrieja Wyszynskiego wystosowali: Frédéric Joliot-Curie, Irène Joliot-Curie i Jean Baptiste Perrin. Oba listy pozostały bez odpowiedzi i bez konsekwencji. [lepiej-być-źródłem-terroru-niż-jego-ofiarą/]

W 1948 wydostał się ze zsowietyzowanej Polski do Szwecji, gdzie wkrótce dołączyła do niego żona. Od początku lat 50. mieszkali w Paryżu[2], gdzie z powodzeniem prowadził firmę budowlaną. Był w bliskich kontaktach z Jerzym Giedroyciem oraz Zofią i Zygmuntem Hertz z paryskiej „Kultury”. Wydatnie pomógł przy zakupie nieruchomości po Paryżem, gdzie ulokowało się czasopismo[2].

 

 

Dominacja szkockiej medycyny

Screenshot 2020-05-27 at 10.36.53 Miejsce uzyskania dyplomu brytyjskich lekarzy**

___

Sporo już tu pisałem o inwazji szkockich medyków na Rosję – vide jak-rosję-szkoci-trzymali-za-gardło/ + rosja-i-jej-szkoccy-opiekunowie/. W XIX wieku dominacja szkockiej medycyny przyjęła nieprawdopodobne rozmiary – w latach 1801-1850 ponad 96% brytyjskich lekarzy uzyskało swoje dyplomy na szkockich uniwersytetach.

Owa szkocka dominacja miała także ciekawy wymiar żydowski. Począwszy od średniowiecza dostęp żydowskich studentów na medyczne wydziały europejskich uniwersytetów był poza Italią bardzo ograniczony. We Francji wyjątki zdarzały się w Montpellier, a niemieckie uniwersytety zaczęły się dla nich otwierać dopiero w XVIII wieku. W Anglii wprawdzie zakaz obowiązywał do 1871, ale Szkoci nie stawiali im żadnych przeszkód od samego początku swojej wielkiej, uniwersyteckiej ofensywy, tj. od początku XVIII wieku.

___

**) www.jstor.org/stable/29779811

Poczet łotrów polskich II

 „Lubomirski Jerzy Marcin h. Szreniawa (1738–1811), konfederat barski, generał wojsk kor., poseł sejmowy, antreprener teatralny, awanturnik. Jedyny syn Antoniego Benedykta (zob.) i Anny Ożarowskiej (zm. 1759); dziedziczył wielką fortunę, na którą składały się dobra: Janowiec nad Wisłą, Kolbuszowa, Połonne na Wołyniu, Lipowiec w Bracławszczyźnie i inne. Wychowywany przez rodziców w Janowcu wg wskazówek Stanisława Konarskiego, nauki początkowe otrzymał z rąk pijara Antoniego Drużbackiego, bratanka poetki Elżbiety. W l. 1749–51 kształcił się w Collegium Nobilium, a następnie, do r. 1753 w akademii lunewillskiej pod opieką pijara Andrzeja Ożgi. Na dokończenie edukacji odbył podróż po Europie. Zwiedził Pragę (styczeń 1754), Wiedeń, Włochy i Francję. Hulaszczy tryb życia i rosnące szybko długi spowodowały przedterminowe ściągnięcie go z Paryża do kraju…

W grudniu 1757 zebrał ok. 200 ludzi i z Połonnego wykradł dworkę swej matki, 17-letnią cześniczankę Annę Wyleżyńską, a w Grodzisku, dobrach ojca, i w Olsztynie, starostwie stryja Franciszka, zaopatrzył się, sposobem przypominającym formalny zajazd, w broń, żywność i pieniądze, po czym w styczniu 1758 zgłosił się do służby w wojsku pruskim. Brał udział w kilku bitwach na terenie Śląska i Czech. Zwerbował własnym kosztem dwa regimenty konne, ale gdy nad żadnym z nich nie otrzymał dowództwa ani zwrotu wydatkowanych sum, z kilkunastu dawnymi towarzyszami uszedł 31 V 1759 na teren Polski. Zatrzymał się w Kamieniu pod Częstochową, dobrach stryja Franciszka. Tu powiększył swój oddział do ok. 35 osób i ofiarował swe usługi dowódcy wojsk rosyjskich stojących w Kaliszu. Zabierał przeznaczone dla Prusaków transporty i odsyłał Rosjanom, zatrzymując z tego ok. 20% na potrzeby swego oddziału. Nie obyło się oczywiście i bez gwałtów popełnianych na własną rękę przez podwładnych.

Tymczasem ojciec, w porozumieniu z hetmanem J. K. Branickim, uzyskał od króla zezwolenie na schwytanie i osądzenie syna…

W lutym 1765 Branicki wyraził zgodę na przedterminowe zwolnienie i w maju L. uzyskał wolność, a 14 VII w Hermannstadt poślubił Hadikównę, wyposażywszy uprzednio Wyleżyńską. Po powrocie do kraju stał się, po zmarłym w r. 1761 ojcu, dziedzicem ogromnej fortuny. Zajął się regulowaniem spraw majątkowych, a napiętnowany przez rodzinę i szerokie kręgi magnaterii, odsunął się całkowicie od życia publicznego. Dopiero na wiadomość o wybuchu konfederacji barskiej przybył na przedwiośniu 1768 z Budy do Kolbuszowej, która stała się na kilka tygodni głównym ośrodkiem przygotowań powstańczych na Małopolskę…

L. wydawał duże sumy na agentów, których posyłał do Paryża, Wiednia, Berlina, Drezna, Monachium. Pozyskał do celów swej polityki łamy kilku gazet, a m. in. „Gazette de Cologne”, „Courrier d’Augsbourg”, szwedzką „Allamänna Tidningar”. Wciąż werbował oficerów, z których wielu służyło później w różnych oddziałach konfederackich i przy obronie twierdz małopolskich. Pod wpływem Pułaskiego odsunął się od Mostowskiego i już w czerwcu nawiązał rozmowy z M. J. Pacem…

L. schronił się w Krawarni. Zachęcony przez S. Konarskiego (listem z 29 XII 1772), powrócił do kraju i z woj. sandomierskiego, na drugim dopiero sejmiku, został posłem na sejm rozbiorowy. Za cenę zdjęcia sekwestru ze swych dóbr poszedł na współpracę z Adamem Ponińskim i zaborcami, ale nie był, jak inni, na ich żołdzie i jako jedyny (obok A. Jabłonowskiego) zrzekł się pensji za swe funkcje komisarskie, za co sejm wyraził mu swą wdzięczność. Gdy 21 IV w imieniu Ponińskiego przełożył sesję sejmową na dzień następny, spowodował tym głośny w dziejach protest Tadeusza Rejtana. Wybrany do delegacji sejmowej brał udział w pertraktacjach z przedstawicielami państw zaborczych…

W r. 1774 po bezpotomnej śmierci stryja Franciszka wszedł w posiadanie starostw barskiego, kazimierskiego i olsztyńskiego, licznych innych dóbr oraz pałacu «Pod Blachą» w Warszawie. Na sejmie rozbiorowym otrzymał 500 000 złp. z funduszów pojezuickich i potwierdzenie dziedzicznego posiadania Baru. Mimo ogromnych sum wyłożonych na konfederację barską oraz wielkich długów obciążających jego dziedziczne, jak i postryjowskie części majątku, był jeszcze wówczas L. jednym z najbogatszych magnatów w Polsce. W r. 1775 z części swej milicji ufundował Rzpltej regiment pieszy grenadierów, mający swe stanowisko w Lubarze i Kamieńcu Podolskim. Otrzymał wówczas nominację na generał lejtnanta wojsk kor. i funkcję szefa regimentu, którą pełnił do r. 1779. Miłośnik muzyki i teatru, finansował nawet niektóre imprezy; tak np. w r. 1775 sprowadził z Paryża bardzo kosztowne kostiumy do baletu „Sąd Parysa”. W r. 1777 wydał własnym kosztem „Świętoszka” Moliera w przekładzie J. Baudouina. Hulaszczy tryb życia i rozrzutność szybko pochłaniały wielką fortunę. W r. 1781 ogłosił „Tabelę długów”, która objęła setki osób. Zobowiązania L-ego w wysokości 2 699 288 złp. przejął à conto jego posiadłości Adam Poniński.

W grudniu 1782 L. wydzierżawił pałac radziwiłłowski w Warszawie i w karnawale dawał tam trzy razy w tygodniu bale urozmaicone grą w faraona. Wstęp gratisowy ściągał szeroką, bardzo zróżnicowaną publiczność…

Odcięty od źródeł dochodu z hazardu, L. postanowił szukać fortuny w bogatym ożenku i wyjechał w poł. maja do Prus na dwór ks. Hohenlohego do Öhringen, gdzie został wciągnięty do tamtejszego wolnomularstwa. Wyjeżdżając z Polski zalecił dokonywanie płatności teatralnych Adamowi Ponińskiemu. Wówczas Ryx, nie otrzymawszy 1 VI raty dzierżawnej, zerwał kontrakt. Wróciwszy po 4 miesiącach do kraju, L. stanął w obliczu zbliżającego się bankructwa. W jesieni 1784 zrzekł się na rzecz wierzycieli ostatniego już ze swych wielkich kluczy majątkowych dziedzictwa Lubaru…

Tego jeszcze prawdopodobnie roku opuścił Warszawę i osiadł we Frankfurcie nad Menem. Tu zbliżył się do sekty Jakuba Franka, zamieszkałego w Offenbach, i w grudniu 1791 był na jego pogrzebie. Ostatnie swe lata dożywał w zupełnym osamotnieniu i niedostatku («mitra goła chleba woła») w Przecławiu i tam zmarł 27 V 1811.” — Wacław Szczygielski, 1973

Związki Lubomirskiego z Jakubem Frankiem były znacznie głębsze, wszak był określany jedynym nieżydowskim frankistą… Niezawodny Paweł Maciejko (ten od misja-tokarczuk/) podaje więcej szczegółów. W 1757 we Lwowie Lubomirski był świadkiem dysput frankistów, a dwa lata później stu pięćdziesięciu nawróconych frankistów osiedliło się na majątku Lubomirskich. W 1771/2 Lubomirski stacjonował w twierdzy-klasztorze jasnogórskim, w czasie kiedy był tam uwięziony Frank, i wreszcie w 1786 został dowódcą gwardii Franka! Na dokładkę, chodziły słuchy że ożenił się z Teklą Łabędzką, przyjaciółką córki Franka, Ewy.

Rok 3333 czyli sen niesłychany

— W jakimże stanie jest dzisiaj Wilanów, czy tak piękny i porządny jak był za dawnych właścicieli, czy ta murowana wioska, ten fol­wark, ta nowa część ogrodu, co ją pani Potocka założyła, dobrze są utrzymane?

— Nie wiem ja — odpowiedział dryndulkarz – co było wprzódy, to wiem, że dziś stoi tam wielka gorzelnia, browar, wołownia. Pałacysko brudne strasznie, zachowano nad Wi­słą dwa drzewa, pod któremi Icek Szmulewicz kuczki** swoje odprawia, król go bardzo kocha.

— To macie króla, i któż jest tym królem? — A któż ma być? jużci żyd.
— Jakże się zowie?

Moszko XII — odpowiedział mój prze­wodnik.

Osoba monarchy wielce mi się okazałą wydała. Był to pan, mogący mieć około lat czterdziestu, niezmier­nie czerwony, tłusty i piegowaty, pejsaki miał rudo-kasztanowate i brodę tejże samej maści. Łapserdak i opończa były z czarnego aksamitu z potrzebami dyamentowemi jak najpiękniejszej wody. Jarmułkę otaczał szereg pereł różowych, z których każda po 50 karatów mieć mogła; u szyi freza obyczajem żydowskim, z tej na złotym łańcuchu zwieszał się order na kształt Złotego Runa, lecz przyjaciel mój powiedział mi, że to był order Icka Wielkiego. Nic atoli nie zastanowiło bardziej blaskiem nadzwyczaj­nym oczu mych, jak cycełe wiszące u kolan królewskich, były to sznurki z samych soliterów, z których najmniejszy jako orzech duży. Szambelan powiedział mi, iż ojciec królewski Moszko XI dał za te cycełe 10 milionów zło­tych holenderskich.

— Nie dziwuj się temu— mówił dalej szam­belan— Najjaśniejszy Pan sam handluje drogiemi kamieniami i wiele na nich zarabia (tu szep­nął mi do ucha): a czasem nawet fałszywe za prawdziwe sprzedaje.

— jakże—zawołałem—toście wytępili cale plemię dawnych Polaków chrześcian?

— Talmudziści nasi —odpowiedział mece­nas—którzy jeszcze więcej mają rozumu jak Mojżesz, tak słowa patryarchy tego wytlomaczyli: „Wygładzicie wszystkich właścicieli ziemskich i miejskich, zabierzecie dobra ich, lecz możecie zachować wieśniaków ubogich i wyrobników, aby pracowali dla was.

— jakimże sposobem— zawołałem — mo­gliście tak waleczny naród częścią wytępić, częścią obrócić w niewolę?

— Jak nam przykazał Mojżesz „po Iekku i po trochu”; przekupstwem, podejściem i wytrwałością. Najprzód przekładaliśmy, że to nic nie szkodzi gdy nam nadadzą prawo nabywa­nia własności ziemskich i miejskich. Skorośmy to otrzymali, pomnożyły się sposoby nasze otrzy­mania i więcej. Pchaliśmy się do nabycia wszystkich praw obywatelstwa i piastowania wszystkich urzędów; kosztowało nas to niema­ło, lecz czego złoto i wytrwałość nie zmogą? Spełnione życzenie nasze; już najpiękniejsze majątki były w rękach żydowskich. Senat, ministerya, rady najwyższe, najpierwsze dostojeń­stwa państwowe piastowane były przez Moszków i Leybów. Ze wszystkich końców Euro­py potokami jęło się do Polski cisnąć źydowstwo. Nie zważano długo, że naród nasz przez samo prawo religii swojej spoić się z innym narodem nie może, że wiara nasza nie stowarzyszać się z ludźmi innego wyznania nakazu­je, lecz wytępiać ich i niszczyć; postrzegło się potem chrześciaństwo, lecz to już było zapóźno.

Otworzyłem oczy. Silnie zwodniczemi ma­miony obrazami, długo pojąć nie mogłem gdzie byłem. Dalsze dopiero zebranie zmysłów prze­konało mnie, iż smutne przedmioty, które mnie przez całą noc dręczyły, snem tylko były zni­komym.

— J. Niemcewicz, Rok 3333 czyli sen niesłychany1817

___

**) pl.wikipedia.org/Sukkot_(święto)

Król futer i kiler z CzeKa

W Mohylewie urodził się kuzyn Motty’ego, pl.wikipedia.org/Max_Eitingon. Max był synem Chaima, który zbudował futrzarskie imperium Eitingonów, ale sam Max nie miał głowy do interesów, które w końcu przejął jego kuzyn Motty. Max został za to zawziętym wielbicielem Zygmunta Freuda i słynnym syjonistą.

Ów Chaim Eintingon zwany królem futer („Pelzkönig”) urodził się w 1857 w Szkłowie. W 1882 dostał pozwolenia na otwarcie w Moskwie sklepu z futrami, a rok później filia jego przedsiębiorstwa rozpoczęła sprzedaż w Lipsku. Sklep w Lipsku mieścił się oczywiście w dzielnicy żydowskiej, na słynnej ulicy Brühl pod nr 37-39. W 1914 Chaim zlikwidował sklep w Moskwie i w 1917 centrum działalności biznesowej przeniósł do Lipska – to tam terminował u niego Motty, i to właśnie on rozwijał potem filię firmy w Nowym Jorku. Chaim zmarł w Lipsku w 1932.

Decorations prepared by Robert Schütz and C. Wöbke, Brühl 55, to celebrate His Majesty the King of Saxon`s visit to Leipzig in 1904.

W Szkłowie urodził się także daleki krewny Motty’ego, pl.wikipedia.org/Naum_Eitingon. Ten dla odmiany zrobił wielką karierę w OGPU, następcy CzeKa. Wsławił się przeprowadzeniem operacji „Kaczka”, najpierw w Paryżu, a od października 1939 – w Nowym Jorku, w końcowej fazie operacji zaś w Meksyku. To on czekał w samochodzie z włączonym silnikiem, nieopodal willi w Coyoacán, na zabójcę Trockiego** – agenta NKWD Ramóna Mercadera. Wdzięczny Stalin zarządził, iż włos z głowy Nauma vel Leonida spaść nie może. Trudno uwierzyć, że Motty robiąc ów gigantyczny biznes z Sowietami nie korzystał z usług swojego dalekiego krewnego, ale twardych dowodów na to brak.

Szkłów był miastem magnackim, od 1731 roku własność Czartoryskich. W 1769 całkowicie zniszczony przez pożar, co spowodowało że w latach 1770–78 wzniesiono Nowy Szkłów, 2,5 km na północ od starego Szkłowa, który stał się dużym centrum handlowym.

Plan Szkłowa z 1736: Czart. Rr. 1150/2891. Nestorow R. Jan Baptysta Dessieur – inżynier, architekt czy plenipotent hetmana Adama Mikołaja Sieniawskiego? 

W XIX wieku było to liczne skupisko ludności żydowskiej, dla której było to ważne centrum religijne. Przyp. drugi-cud-rodu-romanowych-i-jewrej-potiomkina/

CDN

PS. Wenecja w XV wieku i tamtejsze ceny stu skórek: soból (Moskwa) – 82 dukaty; kuna, bóbr – 14-30 dukatów; łasica, ryś, wiewiórka, wydra – pojedyncze dukaty republika-wenecka-jej-arsena-i-ci-zaskakujacy-anglicy#112863

PPS. arts-letters/articles/atomic-bombshell vide moskwa-odz-lipsk-nowy-jork-czyli-rodzinna-organizacja-sieciowa-z-dedykacja-dla-draniu

___

**) Taka ciekawostka: Other famous subjects of a herem were early Russian communists Leon Trotsky and Grigory Zinoviev. Sometime in 1918, while Ukraine was under German occupation, the rabbis of Odessa pronounced herem against Trotsky, Zinoviev, and other Jewish Bolshevik leaders in the synagogue.[5]

 Grigorij Zinowiew po aresztowaniu przez NKWD w 1936

Naddnieprzańska triada, czyli futrzany wszech-monopol

Brama Smoleńska, Orsza i Mohylew

___

Orsza leży na południowej flance Bramy Smoleńskiej (na tej północnej Witebsk nad Dźwiną), a niecałe sto kilometrów w dół Dniepru leży Mohylew.  No i wreszcie, mniej więcej wpół drogi pomiędzy nimi znajduje się Szkłów.

Zdobycie Smoleńska w czerwcu 1514 roku przez wojska Wasyla III spowodowało, że po rozejmie w 1522 roku granica z państwem moskiewskim przesunęła się na zachód i trzeba było utworzyć nową linię obronną. Dlatego już w latach dwudziestych XVI wieku przystąpiono do rozbudowy fortyfikacji Orszy, która miała przejąć dotychczasową rolę obronną Smoleńska. W celu rozbudowy umocnień w 1551 roku król Zygmunt II August zwolnił miasto na 10 lat od płacenia podatków. Powstał wtedy silny kompleks obronny, wyposażony w artylerię. Mury zamkowe z 5 basztami miały wysokość 8 metrów i grubość 2 metrów, a miasta bronił ziemny wał z 3 bramami[6][7].

Orsza straciła swoje militarne znaczenie po odzyskaniu przez Rzeczpospolitą w 1611 Smoleńska i zabezpieczeniu jej w ten sposób przed najazdami moskiewskimi. Zyskała jednak dzięki temu pod względem gospodarczym i na początek XVII wieku przypada okres jej największego rozwoju. Miała wtedy 5 tysięcy mieszkańców przez co stała się jednym z większych miast na północnym wschodzie Rzeczypospolitej. W 1620 roku król Zygmunt III Waza Wielki nadał Orszy prawa miejskie magdeburskie. Po 1630 działała tu drukarnia. Od XVIII w. w mieście zaczyna zamieszkiwać coraz więcej Żydów – rosyjski cenzus z 1897 wykazał ich już ponad połowę.

W 1885 urodził się w Orszy futrzarski „wszech-magnat XX wieku” de.wikipedia.org/Motty_Eitingon.  Kiedy jego dwaj młodsi bracia, Berek i Nahum**, rozkręcali wielki interes w Łodzi pt. Włókiennicza Spółka Akcyjna N. Eitingon i S-ka, sponsorowany przez Motty’ego, ten kontynuował tradycje rodzinne w Nowym Jorku. Głównie poprzez sowieckie przedstawicielstwo w USA, czyli pl.wikipedia.org/Amtorg, Motty na kilkanaście lat zmonopolizował praktycznie CAŁY import futer z Sowietów na Zachód. I to w kluczowym dla bolszewików czasie tuż po ich bestialskiej rewolucji.

O ich stryju i kuzynie za chwilę…

Jego rozwój zaczął się po upadku Smoleńska w 1514, gdy zaczął się rozbudowywać jako nowy ważny ośrodek handlowy. Mohylew stanowił od tego czasu ważny punkt na drogach handlowych ze wschodu na zachód i z północy na południe, a wkrótce stał się największym miastem w tym rejonie Rzeczypospolitej. Przede wszystkim był ośrodkiem handlu futrami, pośrednicząc w handlu nimi na zachód. Przez Mohylew wiódł północny szlak handlowy do państwa moskiewskiego lądem na Witebsk***, a z tego miasta Dźwiną do Rygi. Król Stefan Batory w 1577 nadał mu prawo magdeburskie i wszelkie swobody z niego wypływające, a także ustanowił targi i jarmarki.

Mimo najazdu na początku XVII w. był jednym z najważniejszych ośrodków rzemieślniczo-handlowych w Rzeczypospolitej, liczył ok. 13,5 tys. mieszkańców i stał się drugim co do wielkości po Wilnie miastem w Wielkim Księstwie Litewskim[2][3]. 3 września 1654 wojska moskiewskie opanowały miasto****, które wojska polskie próbowały bez powodzenia odbić od lutego do połowy maja 1655. Mohylew próbowano odzyskać ponownie podczas oblężenia w 1660 roku. Rzeczpospolita odzyskała miasto na skutek powstania mieszczan przeciwko moskiewskim okupantom, które wybuchło 1 lutego 1661. W nagrodę król Jan Kazimierz zrównał prawa miejskie Mohylewa z Wilnem, mieszczanom nadał prawo nabywania majątków ziemskich, a burmistrz Leonowicz i wielu mieszczan otrzymało szlachectwo, a miasto otrzymało pieczęć z napisem Sigillum civitatis Mohilowiensis.

Liczący obecnie ok. 380 tys. mieszkańców (2017) Mohylew jest trzecim pod względem liczby ludności miastem białoruskim.

CDN

___

**) W 1939, aby uniezależnić się od dostawców surowca, firma założyła w Brazylii plantację bawełny. Zakupiono w tym celu 8000 ha ziemi w okolicach miasta Villa Campante. Z powodu wybuchu II wojny światowej plantacja nie zdążyła wysłać bawełny w Łodzi, ale Nahum Eitingon zdołał wyjechać do Brazylii. Tam zajmował się uprawą bawełny na swojej plantacji. Zginął w 1959 przejechany przez samochód.

***) Za panowania króla Stefana Batorego rozbudowano zamek. Witebsk w tym czasie został miejscem sejmików i sądów ziemskich. W 1597 Witebsk otrzymał od króla Zygmunta III Wazy prawa miejskie i herb z chustą św. Weroniki przedstawiający twarz Chrystusa na błękitnym polu z czerwonym mieczem.

****) In 1654, the townsmen negotiated a treaty of surrender to the Russians peacefully, if the Jews were to be expelled and their property divided up among Mogilev’s inhabitants. Tsar Aleksei Mikhailovitch agreed. However, instead of expelling the Jews, the Russian troops massacred them after they had led them to the outskirts of the town.[2]

 

Izrael i bomby czyli syjoniści i Stalin

Już 8 lutego 1920 Winston Churchill publikuje w Sunday Herald (Londyn) artykuł pod znamiennym tytułem – Syjonizm vs Bolszewizm, patrz Zionism_versus_Bolshevism. Trzeba bardzo dobrego rozeznania, aby ten wszechświatowy konflikt tak wcześnie zidentyfikować jako w gruncie rzeczy (pozorną) sprzeczkę wewnątrz-żydowską*. Być może był to tylko „przejaw” (za)kończenia pierwszych, bardzo poważnych negocjacji z Londynem ws. Izraela vide pl.wikipedia.org/Konferencja_w_San_Remo. Sprawy się jednak mocno skomplikowały, kiedy sowieckie stery przejął Józef Stalin.

W efekcie „wyścig atomowy” odegrał w tej geopolityce bardzo ważną, jeśli nie decydującą rolę. Stalin dzięki broni jądrowej chciał się wybić na pełną samodzielność (zabicie Trockiego w 1940 było końcem aktu przedostatniego), a to Żydzi mieli kluczowe karty w tej rozgrywce. Warto się przypatrzeć sekwencji dat.

1935: Stalin robi wielką czystkę w Kominternie, u siebie zaczął rok wcześniej – do piachu idzie duża frakcja żydokomuny – trockiści itp., a Beria staje się jednym z najbardziej zaufanych ludzi Stalina.

1939: „Wyścig atomowy” wchodzi w decydującą fazę – bomba będzie możliwa, pytanie tylko kiedy… Użytecznego idiotę oskarżono o niesprawiedliwe aresztowania, odsunięto, a w kwietniu 1939 aresztowano i następnie, po brutalnym śledztwie, zabito. Miejsce Jeżowa jako Ludowego Komisarza Spraw Wewnętrznych i szefa NKWD zajął Beria.

Brytyjska czkawka: en.wikipedia.org/White_Paper_of_1939 – David Ben-Gurion declared, „We will fight the White Paper as if there is no war, and fight the war as if there is no White Paper.”[27]

1941: Churchill oficjalnie uruchamia brytyjski program broni jądrowych, a Beria zostaje członkiem Państwowego Komitetu Obrony CCCP (przewodniczącym był oczywiście Stalin), czyli faktycznego, wojennego rządu sowieckiego.

1942: Roosevelt oficjalnie uruchamia amerykański program broni jądrowych, ale nie wie ani, że w tym samym roku Beria staje na czele sowieckiego programu broni jądrowych ani, że projekt Manhattan, który kosztował USA bilion dolarów wedle dzisiejszego PKB, pracuje pełną parą także dla Sowietów…

Beria uruchamia na terenie USA działanie Żydowskiego_Komitetu_Antyfaszystowskiego (JAK), który w 1941 sam założył  – mami Żydów powstaniem sowieckiej republiki żydowskiej.**

1944: Stalin prze na Zachód, gra idzie także o niemieckie zagłębie rudy uranu.

1945: Amerykanie odpalają pierwsze bomby i dzięki Guzence palą dużą część agentów GRU; jest jednak za późno – Sowieci już mają większość planów i technologii. Wypadki nabierają rozpędu…

1946: Władza Berii słabnie – w styczniu rezygnuje z kierowania NKWD, a jego następca nie jest jego człowiekiem – w listopadzie tego roku główny ideolog Michaił Susłow skierował do ścisłego kierownictwa partii memoriał w którym ocenił działanie JAK jako „syjonistyczne i nacjonalistyczne”; rusza pierwszy sowiecki reaktor, innymi słowy – rusza produkcja plutonu; sekretarz obrony USA, James Forrestal, zdecydowanie protestuje wobec planów podziału Palestyny.

1947: pl.wikipedia.org/Rezolucja_ONZ_nr_181; a Stalin konsoliduje swoją władzę nad „nowymi prowincjami” – pl.wikipedia.org/Wybory w_Polsce_w_1947_roku;

Z kolei, Beria stoi za operacją Bocian, czyli szmuglem broni do Palestyny: pl.wikipedia.org/Operacja_Chasida + pl.wikipedia.org/Operacja_Balak + Arms_shipments_from_Czechoslovakia_to_Israel_1947–49.

1948: Żarty się kończą – 12 stycznia na rozkaz Stalina zamordowano w Mińsku przewodniczącego JAK Salomona Michoelsa (człowieka Berii…), a 21 listopada na posiedzeniu Biura Politycznego KC podjęto decyzję o rozwiązaniu JAK**; 14 maja – proklamacja niepodległości Izraela***; Stalin dalej konsoliduje, czyli Bolesław Bierut staje na czele PZPR; podobnie jest w okolicy: 7 czerwca – prezydent Czechosłowacji Edvard Beneš odmówił podpisania nowej konstytucji ustanawiającej w Czechosłowacji ustrój komunistyczny; 24 czerwca – blokada Berlina.

1949: 29 sierpnia – Stalin odpala pierwszą bombę; wcześniej Forrestal ląduje w wojskowym psychiatryku, a 22 maja wypada z okna owej lecznicy, vide izrael-czyli-amerykańska-psychuszka/, 2 listopada – urzędujący prezydent Harry Truman wygrywa wybory prezydenckie w USA (a pierwsze wybory wygrał „cudownie” – FDR załatwił to w ostatniej chwili, bo miał je wygrać niejaki pl.wikipedia.org/Henry_Wallace, no, ale to nie był syjonista). [The rapid loss of dollar reserves also highlighted the weakness of sterling, which was duly devalued in 1949 from $4.02 to $2.80.]

….. pieredyszka …..

1952: Stalin vs syjoniści ciąg dalszy, czyli pl.wikipedia.org/Spisek_lekarzy_kremlowskich – w lutym 1953 w MGB nie pozostał ani jeden funkcjonariusz narodowości żydowskiej; z kolei, w czeskim procesie 22–27 listopada Rudolf_Slánský vel Salzmann został skazany na śmierć (podobnie jak 10 innych oskarżonych; 3 pozostałych dostało wyroki dożywocia) – 3 grudnia stracony przez powieszenie; Gábor_Péter was also a lover of Litzi Friedmann the future first wife of Kim Philby, a member of the Cambridge Five.

1953: Dwight Eisenhower został zaprzysiężony 20 stycznia, jego gabinet był pierwszym republikańskim rządem od czasów Hoovera (20 lat wcześniej).

W proteście przeciwko antyżydowskim posunięciom Moskwy członkowie syjonistyczno-nacjonalistycznego podziemia podłożyli 9 lutego bombę pod ambasadę sowiecką w Tel Awiwie. Trzy dni później Kreml zerwał stosunki dyplomatyczne z Izraelem. Do ponownego ich nawiązania doszło w lipcu.

Sprawa „spisku lekarzy” zakończyła się wraz z nagłą śmiercią Stalina 5 marca – zbiegiem okoliczności w dniu święta Purim… Beria triumfuje, ale na bardzo krótko.****

PS. 13 listopada 1951 Hejfec vel Kheifets został aresztowany w sprawie JAK, a 8 sierpnia 1952 został skazany przez sowiecki Sąd Najwyższy na 25 lat więzienia. W październiku sprawa została zweryfikowana – oskarżenia uzupełniono o terroryzm i udział w spisku w organach MGB. 2 lutego 1953 Hejfec został skazany na karę śmierci. Śledztwo zostało wznowione 23 kwietnia, a 28 grudnia został zwolniony z powodu braku dowodów przestępstwa i zrehabilitowany. Zmarł w 1984.

PPS. pl.wikipedia.org/Julij_Chariton + en.wikipedia.org/Shimon_Peres_Negev_Nuclear_Research_Center

___

*) Najlepszy przykład to Albert Einstein – był w fantastycznych relacjach tak z komunistami jak z syjonistami, vide lepiej-być-źródłem-terroru-niż-jego-ofiarą/.

**) W 1942 wraz z Icykiem Feferem [został zamordowany 12 sierpnia 1952 w więzieniu na Łubiance] za aprobatą i pozwoleniem Stalina wyjechał na siedmiomiesięczną delegację do Anglii, Kanady, Meksyku i USA. Byli entuzjastycznie przyjmowani we wszystkich tych krajach – spotkali się z Albertem Einsteinem, wystąpili w Nowym Jorku przed 47 tysiącami Amerykanów. W efekcie ich wizyty Żydzi amerykańscy przekazali ZSRR środki na zakup 1000 samolotów, 500 czołgów, żywności i odzieży. Zginął na początku 1948 w Mińsku wepchnięty pod ciężarówkę przez agentów MGB. pl.wikipedia.org/Solomon_Michoels

pl.wikipedia.org/Stalinowski_proces_poetów_żydowskich + en.wikipedia.org/Stalin_and_antisemitism

***) Eleven minutes after midnight, the United States de facto recognized the State of Israel.[23] The Soviet Union was the first nation to fully recognize Israel de jure on 17 May 1948,[24] followed by Poland, Czechoslovakia, Yugoslavia, Ireland, and South Africa.

****) By the most likely account, Khrushchev prepared an elaborate ambush, convening a meeting of the Presidium on 26 June, where he suddenly launched a scathing attack on Beria, accusing him of being a traitor and spy in the pay of British intelligence. Beria was taken completely by surprise. He asked, „What’s going on, Nikita Sergeyevich? Why are you picking fleas in my trousers?” Molotov and others quickly spoke against Beria one after the other, followed by a motion by Khrushchev for his instant dismissal.

When Beria finally realised what was happening and plaintively appealed to Malenkov to speak for him, his old friend and crony silently hung his head and refused to meet his gaze. Malenkov pressed a button on his desk as the pre-arranged signal to Marshal Georgy Zhukov and a group of armed officers in a nearby room who burst in and arrested Beria.[55]